Schuurman - Vakanties 2009

Morvan, Frankrijk

21 - 27 juni	Morvan, Frankrijk

Zondag 21 juni
Nadat de laatste spullen ingepakt waren en de honden in hun reiskoffer waren gestopt, zijn we vanmorgen om tien voor zes vertrokken naar het zuiden.
In tegenstelling tot gisteren, waar wij ook de A2 afreden naar Uden en zodoende in een uur durende file terechtkwamen, bleek de weg nu uitgestorven en bereikten we zonder slag of stoot Maastricht. Het begon hier te regenen tot het bij de Franse grens weer op zou houden. Onderweg in België geen problemen ondervonden hoewel de temperatuur op verschillende plaatsen niet boven de acht graden uitkwam. Tussen Nancy en Touls waren we zover (10.00 uur) dat we maar eens moesten ontbijten en de honden konden uitlaten. Na een lekker ontbijt op een parkeerplaats die best tegenviel door grote plassen urine rond een niet in gebruikzijnde toilet reden we weer verder. De volgende keer moeten we een halte verder, bij Toul-Dommartin, die is voor ons en zeker voor de honden veel aangenamer. De volgende pitstop was bij Dijon. Hier hebben we nog net op de snelweg getankt en gelunched.

Nadat we Paula verteld hadden dat we om kwart voor drie aan zouden komen met nog een 100 kilometer te gaan, zijn we van de snelweg, en louter op de nieuwste navigatie naar Paula's "Grange" gereden. Dat hebben we geweten, Weliswaar de snelste en zeker ook de kortste route voerde over in onze ogen verbrede fietspaden en door kleine, overigens uitgestorven, dorpjes. Al gauw hadden we de smaak te pakken van deze rollercoster-achtige weg, alleen dat Droef zware tijden heeft gekend bleek achteraf toen we hem uit zijn reiskoffer bevrijdden. Aangekomen op de afgesproken tijd werden we hartelijk door Paula begroet, die overweldigt door het vroege tijdstip van aankomst toch de beloofde lekkernijen wist klaar te zetten.
Met alleen een onderbreking nodig voor het opzetten van de tent, hebben we heerlijk onder het genot van al het lekkers bijgepraat. Toen bleek dat ik toch nog het een en ander vergeten was mee te nemen.

De luifel bijvoorbeeld, heel vreemd, de jerry-can voor water en onze picknick rugzak, die tijdens wandelingen altijd een grote dienst bewees. Nadat de zon het toch regelmatiger liet afweten en al ras achter de heuvels zou verdwijnen zijn we naar binnen getrokken om lekker te eten in de nieuw gevormde keuken. Gezeten aan een heus eethoekje hebben we van een behoorlijk snel in elkaar gezette preischotel genoten.

Hoe Paula dit klaar gekregen heeft is nog niet duidelijk, want herhaaldelijk viel het licht uit vanwege ernstige overbelasting van het aangesloten lichtnet, maar ja, Paula's tweede naam deze week is "gedienstig" en dat hebben we gemerkt. Na het eten hebben we nog even verder zitten praten en zijn daarna op tijd naar bed gegaan. De honden in de bench. Toen begon het zachtjes te regenen.

Maandag 22 juni
Na een vochtige nacht in alle opzichten want een der honden had het ook niet droog gehouden keek ik tegen zeven uur eens naar buiten. De lucht was zwart. Zwaar bewolkt en zwanger van regen. Gelukkig stond de wind de goede kant op en op het moment dat ik de honden, keurig aangelijnd, uit liet, priemden de eerste zonnestralen al door de wolken heen. Nadat we toilet gemaakt hadden en de was te drogen hing tussen de planten, gingen we koffie zetten en de ontbijttafels buiten in gereedheid brengen voor een overweldigende maaltijd. Wederom weer alle lof aan de dames. We hadden ons voorgenomen een dagje rust te nemen om ons vol te laten stromen met positieve energie. Dat lukte in het begin heel aardig maar toch in het begin van de middag moesten we even de benen strekken. Jozien bleef lekker lezen en samen met de honden heeft Paula mij eindelijk het veel besproken rondje langs het dorp laten zien. Een rondje door het bos, langs de velden om uiteindelijk in het plaatsje Villiers en Morvan uit te komen. Komende uit het bos heb ik bij het zien van de met koeien bevolkte weilanden de honden aangelijnd omdat ik meer witte als groene hondenvachten prevaleer.
Komende langs de begraafplaats waar een groot deel van de oorspronkelijke bevolking waaronder oncle Louis, te vinden is bemerkte ik dat de uitvoering en bouwkunst van de graven degelijker en luxer waren, dan de doorsnee woningen

waar de doden eerder als levenden hadden gewoond. de tocht was ongeveer 5 km lang. 's Avonds het overschot aan tomaten gegeten.

Dinsdag 23 juni
Een blauwe lucht bij het ontbijt. Vandaag zouden we een paar interessante plekjes van Paula bezoeken die we altijd al eens gezien moesten hebben. Rond tien uur waren we met z'n allen op weg naar de echt verse groenteboer in Lucenai-L'eveque om een behoorlijke hoeveelheid verse groentes in te slaan Hij haalt deze elke dinsdagochtend direct uit Parijs. Vandaar gereden naar "Lac des Settons" (N47 11.863 E4 03.487), een overwegend Nederlands toeristische trekpleister. Een groot meer met, normaal gesproken, veel watersport accommodatie. Nu was alles dicht en aan het meer gelegen restaurants dicht. Nergens koffie te krijgen. Na een kort wandelingetje langs het meer zijn we doorgereden naar "Reservoir de Panneciere", een groot meer in een volledig natuurlijke staat en ditto omgeving. Hier hebben wij op Paula's privé weitje (N47 08.815 E3 54.232), waar zij helemaal tot rust komt, haar gelukje proberen na te bootsen door op een picknickkleed een uurtje uit te rusten met een flesje koel perensap, eigenlijk niets voor een man van mij kaliber, maar toch.., . Ik moet zeggen, het helpt wel.

Op naar het volgende punt. Via Chateau-Chinon waar eens François Mitterrand als burgermeester de scepter zwaaide, doorgereden naar een grote Gallische opgraving genaamd "Bibracte"(N46 55.550 E4 02.530). Bij het museum hebben we de auto neergezet en zijn toen als echte die-hards de wandeling via de steilste weg naar de top van de heuvel begonnen. Halverwege moesten we onverwijld terug omdat we Droef verloren waren, die in dolle angst voor een aantal tegemoet komende jongeren het hazenpad naar de auto had gekozen. Eenmaal aangelijnd konden we onze weg vervolgen via de normale route. De route voerde ons langs enkele opgravingen. Op één daarvan werd nog stevig met tandenborstel en zeef de grond bewerkt tot de ruïne was blootgelegd. Op de top, "La Chaume", aangekomen wachtte ons een prachtig uitzicht over een groot deel van de Morvan en waarvanuit je bij goed weer een glimp van de Mont Blanc te zien kan krijgen. Ook zagen we hier dat het weer veranderde en dat oprukkende wolken er bedreigend uitzagen. Terug in de auto reden we naar Autun voor een paar onvermijdelijke boodschappen. Vis, vlees en wijn voor de BBQ die vanavond of morgenavond zou plaatsvinden. Thuis gekomen na een enerverend en ook vermoeiende dag hebben we lekker geborreld en 's avonds lekkere ratatouille gegeten. De BBQ komt morgen.

Woensdagdag 24 juni
Zeven uur op, de honden uitgelaten en dan is er koffie. Rond halftien ontbijten en daarna weer aan de koffie. Dat is het dagelijks ritueel. Weer een prachtige dag. Toen kwam ik er achter dat ik gisteren niets gefilmd had. Misschien had dat te maken met het feit dat ik me niet honderd procent voelde vanwege een goed opgelopen verkoudheid. Rond het middaguur zijn we begonnen Paula te helpen met het bepleisteren van de keukenmuren. De muren bestaande

uit grote stenen vastgezet met leen gestuct moesten maar eens wat gladder, en daarna ook witter afgewerkt worden. Langzaamaan veranderde de oorspronkelijke stal in een heuse keuken. Bakken vol vulmiddel waren nodig om de scheuren en gaten te dichten, waardoor het geheel, mede veroorzaakt door de fraai afgewerkte randen een hoog Efteling gehalte begon te krijgen. Af en toe onderbraken we de werkzaamheden door weer even in de zon te zitten.

Rond vijf uur zat de werkdag er op, de muren waren wit evenals Paula’s armen die op het laatst de muur met haar handen te lijf ging om er maar een goed gevoel aan over te houden. En dat heeft ze, haar handen waren kapot met als resultaat dat er op de muur een prachtig gestileerde Nederlandse leeuw overbleef. "Je Maintiendrai".

We waren toe aan een lekkere frisse douche. Eén voor één staken we het pad over om bij de buren, die toch niet thuis waren, de badkamer te benutten. Rond acht uur werd de veelbesproken BBQ in gereedheid gebracht en tegen negen uur lagen de eerste visjes lekker bruin te bakken. De BBQ was heerlijk en we gingen rond twaalf uur naar bed.

donderdag 25 juni
Om zeven uur gewekt door de klok. Het dagelijks ritueel, koffiedrinken, ontbijten en koffiedrinken, veel praten en de honden uitlaten was vandaag als geen andere. Vraag was: wat gaan we doen! Met Paula heb ik snel de ontdekte leeuw weggewerkt en hebben we het restant van de pleistermassa op wat grote scheuren en oneffenheden bij de deuropening gekwakt waar ik me al een tijd lang aan ergerde omdat ik daar tijdens het eten iedere keer naar zat te kijken. Jozien heeft ondertussen heerlijk buiten zitten lezen, ze had de pil vergeten en voelde zich waarschijnlijk daarom niet helemaal geweldig. Af en toe kwamen de honden even bij ons kijken of we nog wel bezig waren.
's Middags even snel met Paula naar Salieu gereden om nog wat boodschappen te doen voor de Coc-au-vin. Een coc, groenten en niet te vergeten beaucoup de vin. Het weer begint te betrekken. Ook wij trekken ons terug van de achtertuin naar de voorkant, net naast de deur, zodat we in

geval van nood direct naar binnen kunnen springen. Halfacht, tijd om eens iets te gaan doen. De dames gaan naar binnen en bereiden zich voor om het avondmaal te bereiden. Op dit moment zit ik, gezeten aan de keukentafel, dit te schrijven en ondertussen, jaaa, sommige mannen kunnen meer dingen tegelijk, de rood geëmailleerde pan met de pied-de-coc-au-vin in de gaten te houden.
Later op de avond hebben de het beest werkelijk verorberd.

vrijdag 26 juni
Wat nog te doen op de laatste dag. Met het weer kan je alle kanten op, een lekkere wandeling, lekker blijven lezen of de tent vast inpakken nu hij nog droog is. Want bewolkt was het. We kozen voor het laatste en in een klein uurtje was de tentinventaris verhuist naar de schuur en de tent netjes ingepakt. De laatste nacht zouden we, zoals gewoonlijk, doorbrengen in de schuur, zodat we de auto voor de deur ingepakt en al klaar konden zetten. Aan het begin van de middag stelde ik voor om de laatste boodschappen nog even te halen in Autun, waarop Paula voorstelde dan ook nog maar even gezellig een rondje rond het meer te wandelen. Bij LeClerck de meeneemflessen wijn gekocht en een aantal souvenirs voor de kids en kleinkids. Daarna wandelen. De auto bij het colloseum geparkeerd, en met z'n vijven op weg gegaan voor een dikke twee kilometer lange tocht om het meer. Dat is niet zover hoor ik jullie al zeggen, maar wanneer wij naar boven keken pakten het spansel al samen tot gitzwarte, onheilspellende onweerswolken. Precies halverwege, dus aan de andere kant dan waar de auto stond, begon het te regenen.
In mijn naïviteit, dacht ik dat de bui wel langs ons zou trekken, maar dat had ik mis. Met gevaar op verdrinking kwam het water met bakken naar beneden en spoelden ons bijna het meer in. Ternauwernood konden we onze vege lijven redden door

stevig door te lopen, waarbij ik een bekende spreuk: "hoe hard het ook regent, tussen de druppels is het altijd droog" toch ernstig in twijfel begon te trekken. Tot op het bot nat, we hadden niet zo veel kleren aan, klommen we tot mijn groot ongenoegen zo de auto in en reden in allerijl naar huis waar de kachel wonderen zou verrichten. De honden werden droog geföhnd, de kleren te drogen opgehangen en even later zaten we cosi om het knapperende haardhout. Die avond, om toch nog even buiten te komen, waar het inmiddels al droger werd, hebben we Paula meegenomen naar het enigste restaurant dat zij kende in de omgeving "Chez Daché" in Reclesne (N47 02.549 E4 16.587), voor een lekker boerenmenu. Boeren in de zin van veel en met een goede prijs-spijs verhouding. Nadat we thuis uitgebuikt en al nog een afzakkertje namen bereiden we ons vast voor op de volgende dag. De grote reis terug.

Zaterdag 27 juni
Om halfzes ging de wekker. Hondjes uitgelaten en Paula was ook al wakker, en aan het koffiezetten. Snel het luchtbed leeg laten lopen en de laatste spullen in de auto, nog even een kop koffie en na een innig afscheid van onze o zo gedienstige hostess waren we om zes uur geplande tijd onderweg. De navigatie stelde direct voor om over Parijs te rijden (732 km), maar dat vertrouwde ik toch niet echt. Dit moet ik toch nog maar eens uitzoeken. Op het gevoel rijdend hebben we het eerste stuk redelijk dolend afgelegd. We hebben héél véél kleine dorpjes gezien en smalle landweggetjes bereden. Uiteindelijk hervonden we de eindbestemming en kwamen we via Arnay-le-duc op de weg naar Dijon. Een eerste stop bij Berghem in Luxemburg voor het ontbijt, en tweede, voor de lunch, net voor Maastricht.
We waren zonder verder oponthoud om kwart voor drie weer veilig thuis. De complimenten aan Giulia,

Gerolstein Duitsland

21 - 28 augustus	Gerolstein, Duitsland

Vrijdag 21 augustus
Eindelijk is het dan weer zo ver, we gaan weer op vakantie. Niet zo ver weg, maar drie uurtjes rijden naar het zuidzuidoosten en je komt bij het door ons gehuurde bungalowtje uit op het "Waldferien park Gerolstein". Dat dachten we om halfeen ook, toen we lang genoeg gewacht hadden op het legen van de vuilnisbakken, zodat we die weer netjes opgeruimd zouden zijn als wij weg waren, maar niets is minder waar. Het eerste leermoment van de week, ook vuilnismannen hebben lunchpauze, zodat we toch maar vertrokken en onderweg Jeroen gevraagd deze zaak te regelen. Evenals het afgeven van de door Jozien gemaakte Barbietaart overigens, die 's middags tussen vier en acht uur opgehaald zou worden. Enfin, drie uurtjes zouden het zijn en vier uurtjes zijn het geworden en zoals later blijkt hebben we dat die dag ook niet meer ingelopen. Zowel in België als Duitsland geen hinder van betekenis gehad, alleen Nederland spande de kroon met de inmiddels beruchte A2. Nieuwegein - Eindoven in twee uur is een nieuw diepte record.
In Hinterhausen (naast Gerolstein) aangekomen vonden we de parkreceptie snel en na een korte incheck door aardige, Nederlands sprekende dame waren we alweer onderweg naar de ons toegewezen bungalow (nr 43; N50 12.958 E6 36.178). Deze ligt half verscholen in een rustig laantje en ziet er ondanks het feit dat de bouw redelijk gedateerd is voldoende verzorgd uit. Alle bungalows zijn particulier bezit en worden geserviced door het parkbeheer. Nadat we de auto hadden leeggehaald en de hondjes hadden uitgelaten, moesten nog een paar belangrijke boodschappen, waaronder een paar flessen wijn gedaan worden. Inmiddels was het halfzes voordat we aan het aperitief

konden beginnen en tegen zeven uur gingen we eten. Lekkere kipkerrie met rijst. De afwas doen we morgenochtend.
Ondanks de particuliere schotels zijn op de TV uitsluitend Duitse zenders te vinden. Dat is in Nederland wel anders! Een beetje rondzappen en een halve film kijken was wat de avond voor mij in petto had. Jozien was zeer verdiept, met de nadruk op verdiept in een nieuw boek. Als ze drie bladzijden gelezen heeft is het veel. Rond middernacht de honden nog even uit en snel naar bed.

Zaterdag 22 augustus
Het belooft een prachtige dag te worden (25 graden). Zoals we gewend zijn, rond zeven uur op, plassen, wassen, de honden uitlaten. koffie drinken en even later het ontbijt en als laatste, afwassen. Wat ga je dan doen. Juist, boodschappen, want we waren de koffiemelk en vuilniszakken vergeten. Dan is het weer tijd voor koffie en het doornemen van de bijeengesprokkelde folders uit de omgeving. Onze eerste keuze voor vandaag is gevallen op een bezoek aan het plaatsje Wallenborn. Dit plaatsje dankt zijn naam aan een voor Europa uniek soort koudwatergeyser waarbij het water eens per halfuur door een overdruk aan koolzuurgas tot max. 4 meter omhooggestuwd wordt. (N50 09.237 E6 43.220).

Dit fenomeen schijnt wereldberoemd te zijn, maar ik had er, als wereldburger, nog nooit van gehoord. Van deze plaatselijke gebeurtenis hebben we dan ook mooie opnames gemaakt. Om de spieren daarna los te maken zijn we een wandeling in de omgeving gaan maken, waarbij we tegelijk een geocache te pakken konden krijgen. De wandeling over het "Brubbelpfad" van 3 km. voerde langs een aantal natuurlijke bronnen en uitleg over het toenmalige dorpse leven.
Na deze heerlijke wandeling hebben we de plaatselijke bio-imker bezocht voor het kopen van geneeskrachtige propoliswas en -tinctuur en, natuurlijk lekkere, speciale honing. Tegen vijf uur waren we weer thuis en hebben geborreld tot het eten klaar was. Ondertussen hebben we de honden ontdaan van een aantal teken. Buiten pasta gegeten en om negen uur naar binnen.

Zondag 23 augustus
's Morgens het bekende ritueel. Vandaag geen boodschappen want het is zondag en dan zijn zelfs in Duitsland de winkels dicht. Na een interessante wandelroute uitgezocht te hebben zijn we vanmorgen vroeg om kwart over negen vertrokken met lunchpakketjes in de rugzak voor een fikse wandeling. Niet qua kilometers, want dat zouden er maar zeven en een half zijn, maar qua moeilijkheidsgraad,

want we zouden een wandeling over de Gerolsteinse Dolomieten gaan maken waarbij smalle doorgangen, steile paadjes en diepe ravijnen ons ten deel zouden vallen. Deze route maakt deel uit van de Geo-rondweg. De naam dolomieten komt evenals de Italiaanse bergrug uit het feit dat deze bergen oorspronkelijk uit koraalriffen bestaan waaruit het magnesium gedolomitiseerd is. (Meer informatie is ongetwijfeld te vinden in Wikipedia).
Op de weg naar boven passeerden we de "Buchenlochhöhle", een grot waar onze voorvaderen uit het stenentijdperk konden schuilen tegen alles wat hun vreemd was. Boven op het plateau was het rustig en verlaten, een paar weilanden met schapen nabij de voormalige vulkanische krater. Omdat ik de diameter moest weten voor een geocache hebben de honden in ik het gewaagd om over de gestolde lava door het midden van de krater naar de andere kant te lopen. Het resultaat was dat we vervolgens een half uur nodig hadden om de honden te ontdoen van kleine geklitte zaadballetjes waarschijnlijk afkomstig van kleefkruid. Ook was er op het plateau een bezoek aan de "Juddekirchhof", een Romeins- Keltische tempelcomplex mogelijk. Een prachtige wandeling was het zeker waarbij we op de terugweg vlak lans de omhoogstaande rotsformaties liepen. Op een paar plaatsen waren enkele enthousiaste klimmers druk doende naar boven te kletteren. Rond twee uur waren we weer terug en hebben de rest van de middag rustig op het terras doorgebracht ook hier weer een volledige teek inspectie en vernietiging. Met een lekkere BBQ besloten we de dag. (vandaag was het 26 graden)

Maandag 24 augustus
Nieuwe dag, nieuwe kansen, na het ritueel, eerst boodschappen doen, want bij de Lidl hadden ze toch wel mooie wandelspullen. En dan moet je er snel bij zijn.

Een half uur later reden we voorzien van jassen, vesten, kragen en broeken weer naar huis. De uitgezette wandelingen, bestaande uit "earthcaches" waarbij de geologische verschijnselen altijd interessant moeten zijn, vielen behoorlijk tegen. Geologisch gezien wel juist, maar de wandeling was bij de eerste cache niet meer dan twintig meter en de tweede, langs het "Heimatpfad", een romantische pad met vele gedichten, een meter of elfhonderd. Bij deze laatste was de aanwezigheid van zandsteenformaties de grote trekpleister. De formaties waren er wel, maar in verhouding met wat wij in Tsjechië gezien hebben was dit net genoeg voor een beetje zandbak. Jammer, maar dat weet je niet van tevoren.
Een beetje ontgoocheld weer thuisgekomen hebben we bij de receptie een aansluiting op het WI-FI netwerk geregeld. Dat kwam mooi uit want mijn collega bij Equens had een behoorlijk probleem, zodat ik halverwege mijn echte vakantie toch even herinnerd werd aan het feit dat ik nog in een werkzame periode verkeer. Jozien is al een beetje vooruit aan het kijken door, via de geregelde internettoegang, de vakantie huizenmarkt in Europa te bestuderen.

Ondertussen ben ik nog wat bevrediging gaan zoeken in het speuren naar een paar lokale caches. Rond halfvier weer thuis voor thee en later een glas wijn op het terras in de middagzon. Teekinspectie! Vanavond weer een goede Duitse BBQ. (vandaag was het 28 graden)

Dinsdag 25 augustus
Het begon vanmorgen vroeg al. Alles zag er anders uit toen ik mijn luiken opende. Geen pittig zonnetje op mijn voorhoofd, geen vogeltjesgezang. Ik keek nog maar eens op mijn horloge en constateerde dat het toch echt zeven uur was. Voor de honden maakte het niets uit dat alles nog donker was, die wilden graag naar buiten en dat lieten ze blijken. Buiten kreeg ik de indruk dat er 's nachts geregend moest hebben, maar sterker nog, dat het zo weer kon beginnen, want in de verte hoorde ik een behoorlijk onweer. Weer veilig binnen kregen we niet eens meer de tijd om de buienradar te raadplegen want het parkbestuur had de WI-FI verbinding om veiligheidsredenen alvast verbroken. Toen begon het.
Bliksen en donder wisselden elkaar razend snel af ten teken dat het toch dichtbij moet zijn. 1 tel is per slot van rekening 330 meter. Liters water kwamen er in korte tijd uit de lucht vallen en van de helling af stromen.

Gelukkig hield het na een uurtje vanzelf weer op. Dat gaf ons de mogelijkheid om nog een keer naar die imker in Wallenborn te rijden. Bij Jozien heeft het dagelijks insmeren van haar handen wonderbaarlijk goed geholpen en is dus stukje bij beetje aan de beterende hand. Reden om ook voor de toekomst, voldoende flessen, potjes, tubes en doosjes met propolis in te slaan, zodat we bij elke ontsteking, ziekte of ongeval de alternatieve verbandkoffer weer vol hebben. Dit grapje koste ons al onze centjes.
Berooid vond ik op de terugweg nog even tijd om een tweetal caches op te sporen. Gelukkig hebben we het plastic nog. In Gerolstein aangekomen wist ik een apparaat te staan waar je voor weinig inspanning weer voldoende geld kon krijgen. Hierdoor was het weer mogelijk om onze dagelijse boodschappen bij de Lidl te doen. De rest van de middag zijn we thuis gebleven want van tijd tot tijd brak er weer een wolk open. Zelf heb ik alle loggingen en webpagina's bijgewerkt en samen hebben we vast plannen voor de laatste twee dagen gemaakt. Morgen naar de "Schönecker Schweiz" en botanisch "Lehrpfad" en overmorgen naar Manderscheid voor een wandeltocht door de "Wolfsschlucht en Kratersee". Daarover de volgende dagen meer. Ik ga nu aan de koffie. (vandaag was het 16 tot 22 graden)

Woensdag 22 augustus
Een prachtige dag, 's morgens tijdens het ochtend ritueel brak langzaam de zon door de optrekkende mist. We konden rustig aan doen want op de grond was het nog behoorlijk nat van de dag van gisteren.
Na het ontbijt maakten we de meeneemlunch klaar woor onze wandeling in Schönecken de "koninginnetocht".

Tegen elf uur waren we op de parkeerplaats en konden we de wandelroute door de Schönecher Schweiz beginnen, Het pad voerde door het Schalkenbachtal en terug door het Altburgertal. Onderweg kon veel geleerd worden want aan veel bomen waren schildjes bvestigd waarop de botanische gegevens waren vermeld, vandaar de naam "Lehrpfad". De natuur was mooi, het pad breed, en dun niet uitdagend. De beloofde fossielen bleven uit. Halverwege, rond halfeen, hielden we onze lunchpauze op een gezellig bankje aan de rand van een weiland. Hier konden de honden ook even uitrusten. De weg terug was fraaier en wat avontuurlijker, vlak langs de redelijk droge rivierbedding kronkelig gladde paadjes en een interessante vlinderwei. Om halfvier zette ik mij GPS uit omdat we weer terug waren bij de auto. Twaalf kilometer stond er op de teller met een maximaal hoogteverschil van honderd meter.

Vanavond hebben we eens in het parkrestaurant gegeten. Aanvankelijk had ik wel wat bedenkingen daar over, maar omdat de prijs van een dinertje best meeviel hebben we de gok gewaagd. De keuze was snel gemaakt, Jozien een Hirschbraten, ik een lekkere verse Forel. Beide met een salatteller, Bratkartoffeln en beilagen. Als dessert kozen we beiden eis mit heiße Kirschen. Het totaal en de prijs (40 euro)overtrof al onze verwachtingen. (De temperatuur was zeker 23 graden)

Donderdag 22 augustus
's Morgens op tijd weer wakker, hondjes uitlaten, douchen, koffiezetten en dan iets nieuws, vers brood kopen in de stad. Dat lukte zonder problemen en ik heb gelijk maar een krantje meegenomen. Die hebben ze namelijk bij de bakker. Vandaag, onze laatste tocht, de koningstocht bij Manderscheid. Alles werd in gereedheid gebracht en dit moet in de krant, Zodra ik de achterklep van de auto opende glipte er iets wits langs me naar binnen en voor ik het wist zat de altijd autobange Droef pontifikaal in zijn reiskoffer te wachten tot ik hem af zou sluiten. De reis naar Manderscheid was dertig kilometer lang en dat kost met alle haarspeldboschten en smalle weggetjes al gauw een half uur.

Uiteindelijk waren we op de parkeerplaats aangekomen al bleek deze zeker anderhalve kilometer van de startplaats af te liggen. Deze earthcache bestond uit vierentwintig waypoints en om de een of andere onduidelijke reden waren deze tijdens het kopieeren niet in mijn GPS tercht gekomen. Ik wist dus niet waar ik was en wist ook niet waar ik moest zijn. Nadat ik alle punten ingebracht had bleek dat we bij punt 23 stonden. Jozien stelde voor om dit punt maar als uitgangspunt te gebruiken, hetgeen ik beaamde. De tocht voerde eerst honderdvijfenzeventig meter omlaag, vervolgens kronkelde deze langs en klein riviertje, waar de honden een paar keer zijn wezen afkoelen. Daarna ging het pad door de "Wolfsschlucht" langzaam weer omhoog. Boven aan deze schlucht hebben we de lunch genoten en konden we even uitrusten van de inspannende ochtend, niet wetende wat er nog zou gebeuren.
Na de lunch begon het tweede deel, de tocht naar de "Kratersee". Zoals je wellicht verwacht ligt zo'n kratermeer hoger als het standaard N.A.P. en dat bleek ook wel. Steeds verder klommen we omhoog waarbij Jozien te kennen gaf dat dit voor haar, met een 25 graden zonnetje op de bol, wel een tandje te veel werd. Ook de honden, in het begin nog voor je uit rennend, sjokten nu in mijn slipstream mee de berg op naar de tweehonderdvijftig meter hoger gelegen top. Maar, we hebben het voor elkaar. De foto's zijn de stille getuigen. Eenmaal in de auto werd het weer aangenaam door de airco, al hoorde je achterin niets meer. Op de terugweg in Gerolstein nog even een lekker ijsje gegeten en de laaste boodschappen voor thuis meegenomen. Daarna stond de lekker koude "Grüner Veltliner" al weer op mij te wachten, gevolgt door een heerlijke BBQ.
Morgen de laatste dag alweer. Eigenlijk mag je die dag niet eens meer meetellen want om tien uur moet je uit het huis zijn, nadat de controleur groen licht heeft gegeven. We pakken de eerste spullen alvast in.

Vrijdag 22 augustus
Zeven uur op, honden uitlaten, douchen, croissants halen bij de bakker en gelijk een beetje tanken zodat we veilig de nederlandse grens kunnen bereiken. Na het ontbijt de auto ingeladen en om negen uur stonden we bij de receptie om de sleutel af te geven. Voor onze tweede vakantieweek (4-11 september) was geen plaats meer in de herberg. We moeten dit weekend maar eens een leuke bestemming zien te bemachtigen.
Net als op de heenweg was het rustig op de buitenlandse wegen. Niets aan de hand. dit in tegenstelling tot Nederland waar je in Maastricht, Einhoven en Den Bosch hopeloos vast komt te staan en waarbij de A2 doet denken aan de toegangsweg tot de Italiaanse jackpot waarbij iedere Nederlander denkt die gewonnen te hebben. Om één uur waren we thuis. (21 gaden)

Tjüs und Wiedersehen in der Eifel", want daar gaan we zeker nog een keer heen.

Gereden route: Eindhoven - Maastricht - Luik - Verviers - Prün - Gerolstein (en vise-versa) 305km.

Texel

7 - 11 september	Texel

Maandag 7 september
Nadat we alles geregeld hadden opdat Remco zijn nieuwe scooter donderdag in ontvangst kan nemen hebben we snel de voor een korte vakantie benodigde spullen bij elkaar gezocht en in de auto gepakt. Gelukkig heb ik hiervoor een lijstje. Om twaalf uur reden we met de fietsen achterop en de honden in de reiskoffer richting het noorden. Het weer was best lekker en zal gedurende de week nog lekkerder worden. Dat heeft Piet ons beloofd. Na een vlotte reis, waarbij het laatste stuk boven Alkmaar het gemiddelde weer fors omlaag hielp, zagen we nog net de figuurlijke achterlichten van de pont. Drie minuten te laat, maar wel lekker vooraan in de rij voor de volgende boot, en genoeg tijd om de hondjes even op de dijk uit te laten. Om twee uur kozen we het ruime sop. Voor even dan, want de afstand is met een echt grote roll-on-roll-off boot bijna te overbruggen zonder dat die uit hoeft te varen. Het fijne, rustige gevoel van Texel komt je al tegemoet zodra je even later van de boot af komt. Schaapjes met staarten tellen. Al snel was de juiste weg gevonden en tegen drie uur stonden we voor de rijwielhandel waar we de sleutel van ons tijdelijk onderkomen zouden kunnen ophalen. De huurovereenkomst werd getekend en even later reden we door het pittoreske "De Cocksdorp" (ik kan maar niet wennen aan die naam) naar ons fel geel geverfde stulpje in de Kikkertstraat. Deze straat met een lengte van zo'n zeshonderd meter heeft aan weerskanten een kerk en daartussenin eethuizen en een paar gezellige winkeltjes. Midden tussen de twee kerken troffen we een geel woninkje met een ruime parkeerplaats in de voortuin. De auto werd snel uitgeladen en de kasten ingeruimd. Toen pas bleek het lijstje nog niet volmaakt te zijn, we waren

toch een paar cruciale dingen vergeten maar dat kon snel weer rechtgezet worden door de aanwezigheid van een plus-supermarkt op zestig meter afstand. Desondanks gaat deze reis de geschiedenis in als de slechtst voorbereidde. Voordat er gegeten kon worden hebben we eerst een rondje dorp gedaan van twee kilometer. Even met de honden uitwaaien en genieten van de nagenoeg lege terrasjes en het overschot aan parkeerplaatsen. Rust!

Dinsdag 8 september
Op tijd opgestaan en de honden uitgelaten. Het ontbijt volgde, zonder vers geperst sinasappeltje, maar met net door Jozien vers gehaalde croissants en tomaten. Vandaag prachtig weer dus maar gelijk de koe bij de horens gevat en alles in gereedheid gebracht voor een grote fietstocht, waarbij de hondjes thuis zijn gebleven. Vanuit De Cocksdorp zijn we net als vier jaar terug langs de waddendijk naar het zuiden gereden langs de schorren, het gemaal "Krassekeet" en watermolen. Bij de "IJzeren kaap", een baken voor de oude oesterhaven van Oosterend zijn we landinwaarts gereden naar het dorpje Oosterend zelf. Vandaar via een vogelspothut, waarin we hebben geluncht en een leuk dijkje naar het toeristische dorp De Koog. Dit hebben we links laten liggen en zijn langs de duinrand naar "de Slufter" gereden.

Dit is een gebied met een open verbinding met de zee. Hierdoor hebben de flora en fauna zich aangepast aan de getijden.

Bij de bij de ingang gelegen uitspanning hebben we een heerlijke sorbet genuttigd. Daarna reden we over een prachtig duinfietspad richting De Cocksdorp en kwamen we zes uur nadat we het verlaten hadden, weer bij ons gele huisje uit.
De tocht was al met al 38 kilometer lang waarvan de helft tegen een straffe zuidwesterwind in. Gezien deze prestatie hebben we ons voorgenomen nooit deel te nemen aan de bekende Nijmeegse Vierdaagse of aan de "Tour de France". Ook is tijdens de fietstocht gebleken dat onze interesses behoorlijk uit elkaar liggen. Waar Jozien helemaal lyrisch wordt van een in mijn ogen functioneel bruggetje, kan zij mijn interesse voor geocachen niet helemaal delen. Waar zij wormen etende meeuwen achter een ploegende tractor wil fotograferen, wil ik gewoon fietsen. Ik hoop dat dit nog een keer goed komt.
Thuisgekomen gelijk weer met de honden naar buiten voor een rondje van een kilometer of twee, dat hadden ze wel verdient. Toen was het tijd voor een borrel en even op het overdekte terras uitblazen. Daarna de route op de laptop vastleggen en de cacheloggen schrijven terwijl Jozien een lekkere Chili maakt. Morgen wordt het weer een mooie dag.

Woensdag 9 september
Vandaag zééééé! Op dit eiland moet je natuurlijk een keer de zee gezien hebben. En dat hebben we. Vanmorgen na het ontbijt ben ik er alleen op uit geweest om een tweetal caches in de duinen te doen en om te kijken of het strand en duinen toegankelijk zijn voor honden. Nadat ik een mooie wandeltocht gemaakt had door de duinen en over het strand bij de vuurtoren had ik de cache gevonden. Het weer werd steeds beter en er was steeds meer blauw in de lucht te zien. Vanmiddag na de lunch zijn we allemaal naar de vuurtoren gereden en hebben Binck en Droef kennis laten maken met zout water en een levensgrote zandbak.

Daar hadden ze niet van terug. In volle galop ging het over het strand en heen en weer door de ondiepe binnenzeeën tot aan de golven. Hier begon Droef zich toch zorgen te maken en bleef aan de waterrand staan. Bincky, steeds verschrikt kijkend hoe zijn poten in het natte zand verdwenen liep tien centimeter achter mij aan het ondiepe water in. Al gauw bleken we een blauw hondje te bezitten en dat gaf aanleiding om deze marteling te stoppen. Rennen was het devies, om droog en warm te worden, maar Bincky gaf geen sjoege. Hij bleef gedwee achter mij aan lopen, zodat ik bij elke rechterpas zijn snuit voelde botsen tegen mijn linkerbeen. Af en toe zette ik een spurtje in, maar dat was slechts van korte duur. Op het mulle zand ging het drogen een stuk sneller en al ras begon Binck

weer te ravotten en te rennen. Halverwege kwamen we bij een duinenrij die door een recente storm voor een groot deel in zee verdwenen is en waarbij een rechte verticale afscheiding achterbleef. Hierin zijn duidelijk de "jaarringen" te zien in de vorm van veel of weinig schelpen. Dit fenomeen gaf aanleiding om en behoorlijke hoeveelheid mooie schelpen te zoeken voor thuis. Het was hier dat Droef ons verbaasde met een sprong van anderhalve meter. Op de terugweg hebben we in een duinpannetje gezellig wat gedronken en werden de nieuwe drinkflesbakken voor de honden uitgetest. Na al dat zoute water is gewoon leidingwater toch wel erg lekker. De route was vijf en een halve kilometer lang en rond hal vier waren we weer thuis. Het is nu halfacht en de honden zijn nog nauwelijks van de bank afgeweest.

Donderdag 10 september
Eerst Lottie een SMS'je gestuurd en een belletje gepleegd vanwege haar verjaardag. Vandaag weer mooi weer dus tijd om er op uit te trekken.
Om onze billen te verwennen hadden we het plan opgevat om nog maar eens een lekkere fietstocht te maken om in de duinen naar duindoornbessen te zoeken (24,5km). Via Google wisten we hoe die eruit moesten zien, maar de oranje bessen die we onderweg tegenkwamen zaten toch aan een ander soort struik. Jammer dus. Een groot deel van de route hadden we eergisteren ook al gedaan, maar nu zijn we doorgereden tot aan de vuurtoren. Tegen windkracht vijf en de duinen in. Bij de vuurtoren aangekomen hebben we lekker koffie en chocolademelk gedronken en na dit opwarmertje zijn we terug gereden langs de buitenkant van de dijk. Thuis stonden de honden ons alweer hartelijk op te wachten.
Na het eten van een warme kop soep, want de wind maakt je behoorlijk fris, ben ik met de honden op het strand gaan

wandelen. Langs de waterkant heen, waardoor de pootjes en zo lekker nat werden en waarbij Bincky weer tegen mij aan meeliep, en via het mulle zand tegen de duinen terug. Dit zand vinden ze toch wel heel leuk om de duinen op te rennen en te graven. Thuisgekomen waren ze in ieder geval gevloerd en dat gaf ons de mogelijkheid om dit maal met de auto een paar dorpjes te bezoeken. Eerst Oude Schild met zijn oude haventje.

Hier waren we redelijk ontgoocheld omdat wij in de veronderstelling waren dat we te maken zouden hebben met een oud dorpje waar de VOC ooit nog langs was geweest. De enige oude huisjes waren opgelapt te zien in het plaatselijke museum. Voor Fleur hebben we wel iets heel Tessels gekocht. Daarna doorgereden naar Oosterend, dat wel een oude dorpskern heeft. Hier hebben we een gezellige rondwandeling gemaakt langs de zogenaamde leitjes route. De naambordjes van de bewoners langs de route bestaan uit een leisteen plaatje waarop in sierlijke letters de naam is geschilderd. Op de terugweg reden we onverwacht precies langs de op Texel beroemde "must have been" ijsboerderij "Labora" (N53 08.644 E4 51.966), waar ambachtelijk gedraaid ijs wordt geschept. In een grote hoorn konden we zonder moeite vijf behoorlijke bollen met verschillende smaken en met een grote klodder slagroom er bovenop krijgen. De vreemdste namen, met de lekkerste smaken, zoals Oma's appeltaart, Crème Brulée, Bloedsinasappel en

Mango zijn echte aanraders. Hoewel het terras uitdagend was hebben we de koude delicatesse toch maar beschut tegen de wind in de auto opgegeten. Ook interessant voor Dennis, want die komt wel vaker op Texel, is "Paal 28" (N53 09.734 E4 49.310). Hier kan je Neerlands beste spareribs eten en... onbeperkt!
Vanavond gaan we zo veel mogelijk op maken om zo weinig mogelijk mee naar huis terug te nemen.

Vrijdag 11 september
Alles in het teken van opruimen, inpakken en schoonmaken. Na het ontbijt ging eigenlijk alles automatisch en voor we het wisten was het huis leeg en de auto vol. Nog even zorgen dat ook de honden leeg waren en toen gauw op weg om de sleutel in te leveren en onze borg weer op te eisen. Het was tien over negen. Anders als op de heenweg lagen de laatste minuten in ons voordeel en konden we in een keer de pont oprijden. Nadat we even fris langs de reling hadden gestaan, werd alweer gesommeerd dat we ons naar de auto moesten begeven omdat we de haven al weer invoeren. Voor we het wisten hadden we weer vaste wal onder de voeten en reden we in ganzenpas langs alle stoplichten door Den Helder richting thuis. Vanaf Alkmaar begon er weer lekker vaart in te komen en tegen twaalf uur waren we thuis. Terwijl ik de auto leeg trok had Jozien de was al aan staan. Nog even de post doornemen en dan aan de koffie bij Remco om even zijn nieuwe scooter te bekijken.

Tot volgend jaar!

einde