2008


Dit jaar hebben we nog geen definitieve plannen gemaakt, maar minstens 2 keer gaan we ervan tussen.

---

laatste bladzijde

Landal (Stavelot, B)

25 febr - 2 maart	Landal Domaine Long Pré, (Stavelot)

Korte vakantie om even bij te tanken voor het komend huwelijk van Remco en Giulia. Met z'n drieën in een bungalow, want Binckie gaat natuurlijk mee.

Maandag 25 febr.
Eindelijk is het zover de auto is ingepakt, de laatste koffie gedronken en Binckie in zijn reiscontainer. Het is twaalf uur, twee en een half uur rijden voor de boeg. De route is bekend en waar onbekend wegwijs maxima ons feilloos de weg. De steden zoeven voorbij, na ongeveer 2 uur de grens, Binckie is weer thuis. Nog een half uur op een vreselijk slechte snelweg in een vreselijk mooie omgeving, de Belgische Ardennen. Zonder kleerscheuren arriveren we om kwart voor drie bij de receptie van het Landal Green Park vakantiepark "Domaine Long Pré" (N50 22.699 E5 53.627), gelegen op de lijzijde van de Amblève vallei. Prachtig weer. Snel heb ik ons ingecheckt en een gezellig bungalowtje toegewezen gekregen op een steenworp afstand, maar met een lange trap met 23 treden naar de voordeur. Alles snel bovengebracht en een heerlijke pot koffie gezet, want daar waren we wel weer aan toe. Lekker in de zon op het balkon hebben we deze gedronken en daarna even wat boodschappen gedaan in de parkwinkel. Daarna omgeving verkennen en dus het park rond gewandeld. Voor Binckie hebben we een prachtig uitlaatterrein gevonden aan de andere kant van de Amblève waar hij heerlijk los door het hoge gras kan rondrennen. Na een uurtje was een frietje stoofvlees toch wel het makkelijkste avondeten en daarna rustig op de bank een beetje TV kijken. Jozien kan zelfs naar de Gouden Kooi kijken! Morgenochtend krijgen we een ontbijtje aan de deur.

Dinsdag 26 febr.
Om zeven uur wakker, natuurlijk nog geen ontbijt. Na een pot koffie te hebben leeggedronken ben ik om negen uur maar eens naar de receptie aan de overkant gelopen om verhaal te halen. Ik had het zelf moeten ophalen werd mij daar verteld. Tja dat wist ik niet. Al gauw zaten we aan een lekker ontbijt met verse broodjes, fijne vleeswaren jam en een eitje. Jozien heeft erge last van haar bil en durft niet ver te lopen, maar dat hoeft ook niet want het weer zit tegen. We wisten al dat dinsdag en woensdag geen mooie dagen zouden worden maar toch wil je niet de hele dag binnen zitten. Eerst maar eens naar de Lidl in Stavelot gereden. Ja, daar was alles te halen wat we nog nodig hadden, en eigenlijk nog veel meer. Na de goedkope boodschappen ben ik er op uit getrokken om een cache te gaan doen in de prachtige natuur. Het begon aardig maar hoe dichter ik in de buurt van de cache kwam hoe natter het werd. Het begon echt te regenen en de leemlaag op het leisteen van de rotsen werd dus echt glad. Met mijn dure camera bij me durfde ik dus niet verder te gaan met de beklimming en heb mijn missie af moeten breken. Op de terugweg nog een krantje gekocht en thuis nog lekker zitten hobbiën achter de pc om dit af en toe te laten onderbreken door het noodzakelijke uitlaten van Binckie. 's Avonds heerlijke chili gegeten en nog wat tv gekeken. Voor het slapen gaan heb ik tijdens het drinken van een lekker glaasje wijn Jozien's bovenbeen aanhechting eens vakkundig onderhanden genomen.

Woensdag 27 febr.
Acht uur wakker, Binckie uitlaten en ontbijten. Met Jozien's bil gaat het een stuk beter. Om negen uur naar de Super voor een krant en wat lekker dingen. Toen ben ik gaan cachen bij Coo. 7,3 km. op een hoogte van 450 meter.

Een prachtige tocht door bossen en velden met mooi wandelweer. Op de terugweg ben ik nog even langs de beroemde watervallen gelopen. In tegenstelling tot de vorige keer dat ik daar was, was ik nu bijna de enigste bezoeker. Jozien heeft ondertussen lekker zitten lezen in het huisje. 's Middags de laatste restjes chili van gisteren weggewerkt en daarna naar de survivalvijver van het park om Bink weer even te laten lopen. aan het eind van de tocht had hij bijna het halve bos aan z'n haren hangen waardoor het lopen moeilijker, zo niet pijnlijker moest zijn. Gelijk maar onder de douche dan maar. 's Avonds zuurkool op het menu.

Donderdag 28 febr.
Op tijd opgestaan, halfacht. Snel naar de Lidl voor ontbijtbrood. Tja, die is nog dicht, dan maar eerst een krantje gehaald om later terug te komen. Koffie! Om negen uur ben ik weer teruggegaan terwijl Jozien een eitje kookte. Na het ontbijt voor de derde keer naar Stavelot voor een bezichtiging van dit aloude stadje. Dit keer ging Binckie mee en heeft met z'n korte kootjes heel wat meters moeten maken. Met de opgegraven resten van de oude abdij en een aanstaand carnaval (1-3 maart) blijkt het toch wel een behoorlijke trekpleister. Voor de rest heeft

de verpaupering behoorlijk toegeslagen en is met in onze ogen rijkelijk laat aan de restauratie begonnen. Na terugkomst op het vakantiepark even koffiegedronken voordat ik de wandelschoenen weer aantrok om te gaan cachen. Dit maal vanuit het plaatsje "La Gleize". (N50 24 39.4 E5 50 40.1) Na een dikke zes kilometer wandelen had ik de twee uitgestippelde caches te pakken. Rond een uur of vier begon het te regenen om voor de volgende dag niet meer te stoppen.

Vrijdag 29 febr.
acht uur op, wat deed onze Binck bij Jozien in bed! Tijdens het ontbijten hebben we na zitten denken over wat te gaan doen, want tot een uur of negen heeft het continu geregend. Even naar de winkel voor een krantje en daarna op weg naar het kleinste stadje van België: "Dunbuy". Toen we een eind op weg waren realiseerden we ons dat het een dik uur rijden was en dat er vanwege het weer toch niet veel te beleven was. We zijn omgedraaid en hebben nog eens aandachtig de watervallen van Coo bewonderd. Trapjes af tussen de watervallen en foto's maken. Jozien heeft het daar niet droog gehouden. Mijn indruk was dat er meer water naar beneden viel als een paar dagen terug. Eenmaal terug in het huisje dook Jozien weer achter, of eigenlijk in

haar boek en ik heb een paar caches gedaan in Malmedy. (N50 25.604 E6 01.560)
Na thuiskomst rond vier uur het gewoonlijke ritueel, borrelen, beetje TV kijken en eten. Jaa, we hebben kliekjes vanavond, want morgen is de grote dag, dan hebben we "La Gourmette". Tegen middernacht begon het weer te regenen.

Zaterdag 1 mrt.
Afgelopen nacht heeft het gestormd en geonweerd. Mij bereikte het bericht dat grote delen van Stavelot en Malmedy zonder stroom hebben gezeten. Wij hebben geslapen. Na het ontbijt weer het krantje gehaald en wachten tot het wat aangenamer weer gaat worden. Zo hier en daar zie je blauwe luchten maar de Amblève is een woeste rivier geworden. Rond twee uur ben ik terug gekomen op een eerder besluit om niet meer te gaan cachen. Het weer werd beter en ik moest de laatste cache van woensdag nog afmaken. Een geweldige tocht over de heuvels van Staverlot naar Coo. Onderweg kruiste een ree mijn pad op zo'n twintig meter afstand en bleef helaas niet wachten tot ik mijn camera te pakken had. Verder op zag ik hoe plat geworteld de naaldbomen zijn want die kwamen behoorlijk los in de felle wind. Weer een eind verder kwam ik een tweestal afspongplaatsen tegen voor paragliders. Dat is wel heftig om te zien. Het laatste stuk vna de route voerde langs een jeugdherberg waar het best wel druk was met allerlei wandelende jongeren. Ik moest dus wel even opletten met loggen. Tegen de avond kon ik het krat met de goutmetspullen in het restaurant ophalen. Inmiddels had Jozien al het een en ander voorbereid en met een gezellig tweepittertje hebben we redelijk overdadig gegeten van alle meegeleverde lekkernijen. Na het eten hebben we alles afgewassen en heb ik het krat, nu voor de helft gevuld, weer teruggebracht.

Zondag 2 mrt.
Regen, geen echte feestdag voor de Staveloten, die hun carnaval letterlijk in het water zagen vallen. Ook wij hadden geen reden om langer te blijven en hebben alles redelijk rustig ingepakt. We moesten we wel voor zorgen dat we voor tien uur Stavelot gepasseerd moesten zijn omdat de doorgaande weg voor de, volgens mij troosteloze, optocht volledig werd afgesloten. Binckie weer in zijn reismand en na de sleutel in de daarvoor bestemde brievenbus gegooid te hebben zijn we vertrokken. Rond het middaguur waren we weer thuis en begon het opruimen.

Allez zunne, a bientôt.

Gereden route: Eindhoven - Maastricht - Luik - Verviers - Malmedy - Stavelot(en vise-versa)

Morvan

23 - 28 juni	Morvan, Frankrijk

"Kijken hoe het met Paula gaat."

Maandag 23 juni.
Ingepakt en vertrokken precies om 8.00 uur richting Frankrijk. Dit keer hadden we van tevoren gecontroleerd of we de paspoorten bij ons hadden. Onderweg hebben we behoorlijk wat hinder door talloze wegwerkzaamheden op het stuk Toul - Beaune. Maar voor die tijd hadden we eerst al een lunchbreak genoten bij Metz.
Het weer was wisselvallig, bij Nancy regende het pijpenstelen en was de temperatuur nog maar 15 graden en een klein half uur verder, zo'n 50 km, was de temperatuur opgelopen tot 29 graden. Bij Beaune zijn we van de "Route de Soleil" afgeweken en hebben op aanraden van Paula "de Route de Grand Crus" gevolgd richting Autun. Dit is een indrukwekkende route tussen de prachtige wijnvelden door en tegen halfzes reden we Paula’s erf in "La Grange" op. De ontmoeting was hartelijk en omdat we door het gebruik van de airconditioning uitdrogingsverschijnselen hadden gekregen werden de wijnflessen spontaan geopend tot we, even

kort onderbroken voor het opzetten van de tent, tegen middernacht onder het dekbed doken en als een blok in slaap vielen.

Dinsdag 24 juni.
7 uur weer wakker, gedruppel op het tentdoek, dit was niet voorspeld voor zover ik wist. Steeds maar kleine buitjes. Paula was ook al wakker en samen zijn we even naar de bakker geweest om wat ontbijtbrood te kopen. Jozien had ondertussen de eieren al opgezet, zodat we gezellig onder de tentluifel konden ontbijten. Daarna hebben we nog door zitten kletsen tot ongeveer één uur. Inmiddels was het droog geworden en in de zon begon het warm te worden.
Met de auto zijn we naar Autun gereden om het oude stadje te bezichtigen en de benen te strekken. Autun is gesticht ten tijde van de Romeinse keizer Augustus (15 vC) en de naam Autun komt dan ook van het Latijnse "Augustodunum". Parkeren kan makkelijk op de Place du Champ-de-Mars (N46 57.004 E4 17.925).
Must-sees zijn natuurlijk de prachtige "Cathédrale Saint-Lazare", het "Lycée Bonaparte", waar Napoleon nog onderwijs heeft genoten en het grote Romeinse amfitheater, die, gedeeltelijk gerestaureerd, nog regelmatig wordt gebruikt.

Natuurlijk zijn de paar overgebleven stadspoorten ook het bezichtigen waard. Op de terugweg, rond halfzeven en nadat we op een terrasje even bijgekomen waren met een drankje, hebben we bij een grote supermarkt nog een paar flessen wijn gekocht om te keuren en nog wat lekkere kazen. De dames zijn bij thuiskomst de keuken ingegaan en hebben daar de avondmaaltijd voorbereid. Daarna een simpel, maar lekker diner, koffie en voldoende wijn om na elf uur lekker te kunnen slapen.

Woensdag 25 juni.
8 uur opgestaan. Paula was al naar de bakker geweest dus heb ikmaar snel de ontbijttafel ingericht. Vandaag was het wachten op het zand en cement die nodig zijn voor de nieuwe keuken- en badkamervloer. Halverwege het ontbijt hoorden we de vrachtwagen al aankomen en met vereende inspanning is de auto na het nemen van een onmogelijke bocht voor het huis tot stilstand gekomen. Nadat alles was gestort moest de bocht in tegengestelde richting genomen worden. Het heeft minstens 20 minuten geduurd voordat de chauffeur zijn weg naar beneden kon hervatten.Inmiddels waren de eieren en koffie koud en werden we voor de keuze gesteld hoe de middag te besteden. Paula helpen bij het uitgraven van de keuken en badkamer of lekker te gaan wandelen in de omgeving.

Zoals we zijn kozen we natuurlijk voor het eerste, want het komt niet zovaak voor dat je een stuk berg te lijf kan gaan. Met een op het oog degelijke boorhamer was Paula even later in de weer om het leisteen van de rots in de keuken los te breken. Met een ouderwetse hak gewapend ging of Jozien of ik de losgebroken stukken te lijf, om uiteindelijk zo'n 53 emmers puin naar buiten te brengen.
Nadat we na een uurtje of drie noeste arbeid de vloer redelijk geëgaliseerd en wij zelf geen droge draad meer aan ons lijf hadden, hebben we na een korte lunchbreak piketpaaltjes op strategische plaatsen in beide ruimtes geplaatst waarop we met behulp van een laser de storthoogte voor de nieuwe vloer hebben aangegeven. De boorhamer lijkt inmiddels aardig de geest te hebben gegeven. Na even te hebben uitgeblazen zijn we achter elkaar aan naar de buren gelopen om even heerlijk te kunnen douchen. Moe, maar voldaan zaten we een tijd later weer aan de wijn met stokbrood en kaas in het late zonnetje. Een beslissing over wat te eten was snel gevallen, gewoon doorgaan met het aperitief.
Rond tien uur begon het toch wat fris te worden buiten en hebben we de tuinkachel aangestoken. Jozien had zelfs nog marshmallows meegenomen en ging zich hieraan behoorlijk te buiten. Tegen halftwee zijn we naar bed gegaan.

Donderdag 26 juni.
8 uur wakker, 9 uur koffie, de dames zijn beiden naar de bakker. Vandaag wordt het wandelen. Na een gezellig ontbijt duikt Jozien in haar favoriete boek en ik zoek mijn gps voor een paar interessante geocaches.

Als eerste naar de "Gorges de la Ganche" (N47 00.485 E4 06.244) Een avontuurlijke route lang het riviertje "La Ganche". Langs deze, deels door het bos en steile hellingen liggende route zijn een vijftal caches uitgezet.
Eén voor één werden ze door ons, de eerste twee door Paula, zonder te veel moeite gevonden. De route was mooi, alleen te kort naar onze zin. Na deze tocht reden we naar het plaatsje La Celle-en-Morvan. Daar bezochten we een oude begraafplaats naast een rustiek kerkje. Vele graven waren in vervallen staat en zonder de doden te wekken vonden we ook hier een verborgen kokertje. Vervolgens hebben we de prachtige rozentuin bij het gemeentehuis bezocht. Daarna was het eindelijk tijd om weer eens wat echts te drinken, dus togen we naar een bevriende forelkwekerij (N47 02.325 E4 10.001) waar een "Ballon de Blanc" al bijna op ons stond te wachten.
Op de terugweg hebben we voor de BBQ nog een paar visjes moeten scoren bij de supermarkt. Thuisgekomen hebben we eerst weer een degelijk aperitief genuttigd en de grote"Antonia"-tafel buiten in gereedheid gebracht. De BBQ werd aangestoken en langzaamaan werden de visjes daarop tot appetijtelijke warmte gebracht. De forel, dorade, sardines en zalm waren weer geweldig.

Ook het rode vlees van de witte koeien gleed bijna als vanzelf naar binnen. Deze Charolais-koeien worden geroemd om hun lekkere vlees. Na het dessert en een aangeklede koffie met gebak gingen we om elf uur tevreden en volgevreten naar bed.

Vrijdag 27 juni.
8 uur ontbijt, negen uur naar Autun voor de wekelijkse markt. Dit keer heeft Jozien de kans gekregen en gegrepen om alle kraampjes af te struinen. Buiten hoofdzakelijk kleding en in de grote hal voornamelijk regionale groenten en kaas. Aan het eind van de markt, naast de ontzettend dure planten, zaten we heerlijk weer op het terras van een cappuccino te genieten.

Nog een drietal evenementen had ik op mijn verlanglijst staan. De "Temple de Janus",(N46 57.690 E4 17.283) een heiligdom van de Romeinse god net buiten de stadsmuren, de "Pierre de Couhard", (N46 56.599 E4 18.861) een monument midden in een gevonden urnenveld uit de eerste eeuw en het daarnaast gelegen, redelijk onbekende "Voies Celtes". Dit van oorsprong Keltische pad hebben we een eind gelopen naar de "Cascade de Brisecou". Paula gaat de complete ronde nog eens maken zei ze al. Tijd voor boodschappen. Eerst naar LeClerc waar niet zoveel van onze gading was, daarna naar de ATAC waar de wijn zo lekker goedkoop is. Nog even de tank volgooien voor morgen en snel terug naar huis.
Terwijl Paula even later in haar keuken bezig was hebben Jozien en ik de tent vast afgebroken en in de auto gepakt.

Een aperitief was wederom welkom en het diner met een heerlijke Bourgondische ratatouille was evenals het dessert, bestaande uit frambozen met een romige crème, weer een hoogtepunt. Om halftwaalf doken we de schuur in die deze avond naast toilet ook als slaapkamer was ingericht.

Zaterdag 28 juni.
Halfzeven wakker, het was goed koud. Snel het luchtbed geleegd en de resterende spullen in de auto gepropt. Paula had, als een geweldige gastvrouw al een kop hete koffie klaar en na een innig afscheid vertrokken we om kwart voor acht bergafwaarts richting noorden.
De terugreis verliep vlot, temeer omdat ik de Route National tot Langres had gekozen. Hierdoor liepen we een aantal wegwerkzaamheden op de snelweg mis. Gebruncht hebben we uiteindelijk in Luxemburg en reden met een kleine file aan onze kant, maar met een vreselijk lange in tegengestelde richting, rustig naar Nederland.
Bij Maastricht nog even de benen gestrekt, dat moet je als je wat ouder wordt en daarna linea-recta naar huis. Om tien voor vier werden we begroet door Giulia die ons al op stond te wachten in een net door haar schoongemaakt huis. Chapeau!

À la prochaine.

Gereden route: Eindhoven - Maastricht - Luik - Metz - Nancy - Dijon - Beaune - Autun - Villiers en Morvan (822 km)
Terug: Villiers en Morvan - Dijon - Langres - Nancy - Metz - Luik - Maastricht - Eindhoven (779 km)

Železný Brod, Tsjechië

22aug - 7 sept	Železný Brod, Tsjechië

Vrijdag 22 aug.
De eerste dag! Normaal, zoals elke andere dag om 7 uur opgestaan en na het ontbijt langzaam aan begonnen de spullen bij elkaar te zoeken die meegenomen moeten worden op vakantie. Dat bleek niet zoveel te zijn zodat we nog tijd genoeg hadden om uiteindelijk om 12.30 uur weg te rijden richting oosten. Dat dit een dolle rit zou worden bleek al na twee bochten. Door de in Nieuwegein gereden "Eneco tour" was een voor mij o zo belangrijke toegangsweg naar de snelweg de gehele dag afgesloten. Vervolgens zat de A28 naar Amersfoort volledig dicht, zodat we na vijf kwartier bij verkeersplein Hoevelaken aankwamen in plaats van een half uur. Verder ging het tot aan de Duitse grens best aardig.
Frau Merkel moet haar onderdanen volledig onder druk gezet hebben om alle Autobahnen met achterstallig onderhoud in één keer van een nieuwe toplaag of van een extra rijbaan te voorzien, en wel tijdens onze vakantie. Dat resulteerde in kilometers lange files en daar waar geen files waren mocht maar 60 km per uur gereden worden en daar waar het wegdek wel voldeed aan de laatste normen, regende het pijpenstelen. Via Osnabrück, Bad Oeynhausen (met een

veelvoud van stoplichten!) en Hannover bereikten we eindelijk, zeker drie uur later dan gepland om acht uur, Magdeburg. Positief lichtpuntje onderweg was het luisteren naar de verrichtingen van Fatima, Minke en de rest van het hockeyteam op de nog nauwelijks hoorbare, steeds meer ruisende Nederlandse zender. Onderweg hebben we maar een keer echt gestopt om even de benen te strekken en om een whoppertje te eten. Binckie heeft het af en toe zwaar, maar houd het verder goed vol in zijn reiskoffer.
In Magdeburg hadden we al via internet een F1 hotelletje geboekt voor 39 euro. (N52 04.899 E11 37.405) Gelukkig kan je daar in ieder geval gewoon 24 uur per etmaal inchecken. De geweldige gastheer van het hotel heette ons welkom en checkte ons met liefde in nadat hij mijn visapas in ontvangst had genomen. Geweldig in de zin van zijn omvang, want die was enorm. Op onze kamer heb ik een fles, wat later bleek, appelcider voor Jozien gekocht en heb mijn meegebrachte fles wijn soldaat gemaakt. Het begon toen echt te regenen zodat het op de gang door het dak heen lekte. Van eten is niets meer gekomen. Binck werd snel uitgelaten en zijn om elf uur naar bed gegaan.

Zaterdag 23 aug.
Na een redelijk rustige nacht, ik ben toch diverse keren wakker geweest, vond ik het om zeven uur wel weer mooi genoeg om op te staan. Snel Binckie uitgelaten voordat hij de lekkage nog groter zou doen lijken. Daarna togen we aan het eenvoudig, doch voedzame ontbijt. Om acht uur waren we weer gepakt en weer op weg naar onze eindbestemming. Na Halle, Leipzig (de Messe stond natuurlijk voor zaterdag gepland), Dresden en Bautzen kwamen we aan bij de grens. Grens...?

Daar waar wij drie jaar geleden nog maar net ontkwamen van een behoorlijke celstraf door het negeren van een bevel tot stoppen, was het feldwebelhuis met de grond gelijk gemaakt en konden we zonder problemen gewoon doorrijden. Een ware vorm van open grenzen. In Polen, een kilometer tussen de Duitse en Tsjechische grens, hadden we ondertussen goedkoop getankt en sigaretten gekocht. Door het betere weer waren vandaag aan de vroege kant dus konden we bij Turnov's Lidl nog wat boodschappen doen.
Een verademing om de prijzen van de artikelen weer terug te zien. Een korte berekening. Wij wisselden 350 euro voor 8000 kronen. dat is heel ruim gerekend 100 kronen per 5 euro. Een fles wijn kost 40 kronen, een fles ketchup 6 kronen. Na deze openbaring zijn we naar Železný Brod gereden, daar nog even gewandeld en de laatste vier kilometers naar het vakantiehuis was een feit (N50 39.333 E15 16.752), om kwart over drie stopte de auto op de parkeerplaats. Het eigenaars echtpaar was al in huis en wachtte ons op. Een snelle rondleiding door de tuin en door het huis, waarbij geen detail werd overgeslagen nam al gauw een driekewartier in beslag en liet onze mond steeds verder open zakken. Een geweldig grote tuin met pruimen-, appel- en walnootbomen mt verschillende zitjes.

Binnen de sauna met dompelbad, de keuken met eetkamer en satTV, boven twee riante slaapkamers en loungeroom met kabelTV en gym.
De werking van de diverse elektrische installaties werd uitgelegd en na het noteren van de gegevens vertrok het echtpaar naar Praag. We hebben daarna heerlijk in de tuin in het zonnetje geborreld waarbij Binckie zijn energie volledig is kwijtgeraakt door oeverloos rondjes te rennen over het gigantische grasveld. Het avondeten was fantastisch en helemaal verrast waren we toen ik mijn laptop aansloot op de router waarmee we direct toegang kregen tot de rest van de wereld, het internet.
De weblogs werden snel bijgewerkt en mail gelezen.
Boven hebben we nog een tijdlang naar eurosportgekeken en nog wat gedronken. Binckie wordt op dit moment van zijn klitten ontdaan en zo gaan we naar bed. Het is elf uur.

Zondag 24 aug.
Een regendag, grauwe sluiers trokken over. Vandaag hebben we ons maar eens lekker binnen verwend. Gezellig koffiegedronken in de lounch, en toen het even stopte met regenen zijn we een half uurtje aan het wandelen geweest in de omgeving. Er staan zo'n veertig huizen in het plaatsje Strevelna, waarvan wij vermoeden dat een groot deel daarvan als vakantiehuis bestemd is. Het ziet er niet armoedig uit en zo hier en daar wordt nijver gewerkt om het van oorsprong oude stulpje er weer kwier uit te laten zien. Om twee uur zaten we voor de buis om de afsluitceremonie van de Olympische Spelen te volgen. Ja,Ja China had het weer aardig voor elkaar. Daar kan JPB nog een puntje aan zuigen met zijn hoogmoedige uitspraak: "wat China kan, kan Nederland ook".
Ook heb ik de houtkachel maar eens aangestoken,

Een gezellige warmte hadden we toch wel nodig om het klamme weer buiten te houden. Het avondeten bestond uit pasta. Nee niet Joziens haar lievelingsgerechtje, maar iets anders hadden we nog niet in huis. In mijn overmoed om een aantal koffiebekers naar beneden te brengen viel ik pardoes van de trap. Uitgegleden!. Nee, niet ernstig, een paar schaafwonden en gelukkig had ik deze keer Binckie niet op de arm, want die mag en kan absoluut niet zelfstandig de open trap op en af. Een van de bekers was in barrels en zal dus vervangen moeten worden. Tja, volgende keer toch maar de voeten dwars zetten op de smalle treedjes.

Maandag 25 aug.
Droog, Zon, en dat al om zeven uur, Snel binck uitgelaten en koffie gezet. Jozien kwam ook het bed uitgestrompeld en had last van haar rug. Te lang in bed was volgens haar de reden. Het dagelijks ontbijtje was snel op en nadat Jozien haar haren had geverfd, ze ziet er nou weer geweldig uit, konden we heerlijk in een inmiddels drooggeworden tuin van de koffie genieten. Binck kon weer eens lekker rennen en na een hoofdstukje gelezen te hebben togen we met de auto naar Železný Brod voor de boodschappen bij Penny. Daarna hebben we het dorpje Jirkov bezocht en daar eens rustig rondgekeken, Nou rustig?,

dat zeker niet, alle huizen worden daar bewaakt door forse honden, gelukkig achter het hek, die zo'n Binck als wij hebbben wel als tussendoortje zouden willen hebben. Binck blafte koppig van zich af, maar moest het toch steeds weer afleggen tegen de decibellen van de tegenstander. Even buiten Jirkov trokken we de bossen in en kwamen bij een alleraardigst meertje, ontstaan door het winnen van leisteen wat op veel van de huizen als dakbedekking wordt gebruikt. Ook muren en tuinmuurtjes worden vaak uit leisteen opgetrokken.
Na anderhalf uur weer thuisgekomen heb ik eindelijk ook de laserprinter geinstalleerd, zodat ik ook nog wat kan printen.
Daarna het gebruikelijke, aperatief drinken en lekker eten, dit keer boontjes met Gnocchi en een kotelet. s' avonds nog wat TV kijken en lezen. Jozien heb ik eens lekker ingesmeerd, maar daarna durfde ze niet meer bij me in bed. Dinsdag 26 aug.
Jozien heeft de nacht slapend in haar stoel doorgebracht. Daarna was haar rugpijn over. Snel Binckie weer uitgelaten en koffie gezet, eigenlijk net als elke andere dag. Boring! De zon kwam pas rond een uur of elf door de wolken priemen en dan merk je dat het nog niet echt herfst is. Tijd om er op uit te gaan. Snel alle spullen bij elkaar gezocht om een geocache te doen slagen, wandelschoenen aan en Binck in zijn reiskoffer gegooit.

Op naar Železný Brod. Bij de oude kerk met zijn inmiddels afgebrande houten klokketoren (op de foto nog aanwezig) de auto geparkeerd en de tocht was begonnen. Je moet weten dat dit deel van Tsjechië niet zo vlak is als Nederland en dat betekent dat je volgens Pythagoras al snel veel meer meters te wandelen hebt. Zo hebben we een prachtige tocht volbracht, steil omhoog en halverwege weer steil naar beneden, van 2,6 km lang. Dwars door de wijk "Trávníky", waar nog huizen uit 1754 staan waarin ook nog mensen wonen. Aan de bosrand eerst Jozien d'r picknickrugzak leeggegeten en uiteindelijk door het bos naar een uitzichtpunt gelopen tweehonderd meter boven de stad. Hier hebben we de cache gevonden en gelogd.
Bij de auto terug hebben we op een terrasje nog typisch buitenlandse drankjes gedronken. Cappuccino en Latte Macchiato! Daarna, nu we toch onderweg waren, zijn we doorgereden naar de imiddels beroemde Lidl die een zodanig grote sortering heeft dat die extra 30 kilometer echt de moeite waard is. Thuis gekomen, lekker in de tuin weer wat gedronken en met Binckie gespeeld tot die er bij neer viel. Hij is inmiddels gek op appels geworden en weet waar ze in de tuin te halen zijn. Om zeven uur heeft Jozien om toch in de Italiaanse sfeer te blijven, een paar pizza's in de oven gegooit. Daarna de kachel aangestoken en in de lounch koffie gedronken en dit stuk getypt.

Woensdag 27 aug.
Deze dag zou, in iedergeval qua temperatuur, de mooiste dag van de week worden. Dus zijn ve vroeg opgestaan (zoals altijd) en hebben snel ontbeten. Rond negen uur zaten we in de auto richting Besedice (N50 37.660 E015 12.650). Hier waren we in 2005 ook al geweest, maar dit is echt een must-see-more! Een prachtige wandeltocht van ca. 5 kilometer door een tweetal rotsformaties van formaat. Labyrinten (doolhoven) met geheime schuilplaatsen zijn het met kloven, grotten en veel uitgehouwen, zoms moeilijk begaanbare trappen en paden. Gelukkig wordt de richting, soms na enig zoeken, keurig aangegeven zodat je niet echt kunt verdwalen.
Het eerste deel heet "Chlévište". Hier ben je het ene ogenblik onder een rots om even later bovenop de volgende, zo'n twintig meter hoger, te staan. In dit deel was de bij inheemsen beter bekende religieuze vluchteling Václav Sadovský lange tijd ondergedoken. Het tweede deel heet het "Kalich", (Kelk), In dit deel van het labyrint hadden de Moraviërs een eigen religieus centrum met altaar en werden hier ten tijde van de religieuze onderdrukking vele Tsjechen verstopt in de vele grotten. Een gebied met een verhaal! Het kelk symbool komt in deze omgeving wel vaker voor. Bincky was ook onder de indruk en wilde steeds verder het stenen labyrint in.

Halverwege hebben we halt gehouden om de lunch te nuttigen. Binck had al gauw een hele beker water en een bord voer naar binnen geslobberd. Na de wandeltocht waren we vermoeid en zijn naar huis gegaan. 'smiddags hebben we op het gazon in de zon doorgebracht tot het tijd was om de BBQ aan te steken. Voor een deel nog in de zon hebben we heerlijk gegeten.

Donderdag 28 aug.
Alweer een mooie dag, alweer tijd om een flinke wandeling te maken. Dit keer naar Klokoci (N50 35.980 E15 13.284) alwaar we een eerder met hevige regen een wandeling over de "Klokocské Skály" hebben gemaakt, maar nu in tegengestelde richting, van Klokoci naar "Hrad Rotštejn", een deels uit de zandstenen rots uitgehouwen 14-eeuws kasteel. Daar in de buurt lag een cache op me te wachten en met wat overredingskracht van Jozien dat een steile afdaling russen de 40 meter hoge rotsen toch best te doen was, heb ik met behoorlijke doodsverachting de afdaling aangevangen, het doosje gezocht én gevonden in een rotsspleet.
Héél groot was was mijn verrassing en teleurstelling tegelijk dat ik even later Jozien en Binckie achter me trof. Ook zij hadden samen de tocht naar beneden overleefd. Na een tijdje waren we weer gelukkig boven op de rotsen (boulders) aangekomen. Op deze mooie tocht over de rotsen heb ik binckie meermaals op de arm moeten nemen omdat hij bij een behoorlijk te nemen hoogteverschil rustig ging zitten alsof hij dacht: "Pak me maar weer op, Jij wilde toch dat ik mee ging".Vanaf het kasteel terug naar de auto hebben we de weg onderaan de bergrug gekozen, omdat dat ons de energie zou sparen. Weer terug bij Klokoci zijn we nog even verdergelopen naar een memorial van "Jana Žižka" opvolger van Jan Hus die op 6 juli 1415 op de brandstapel terechtgesteld werd. Deze dag is een jaarlijks nationale gedenkdag.

Deze Jan was ook lid van de Moravische gemeenschap met als symbool de "Kalich".
Op de weg terug heeft jozien de kans van haar leven gehad om een markt te bezoeken. Niet zo maar een markt, maar een markt bestaande uit zo'n acht tot tien stalletjes. Tja, das nie mis! Daarna, en dat was best snel, hebben we de in de stad Železný Brod naar een glasfabriek annex winkel gezocht, want Boheems glas schijnt prachtig te zijn. We hebben even later een glasschool ontdekt waar vele aspirant glasblazers en graveurs het vak leren. In het schoolgebouw is een expositie en shopje ingericht. Thuis aangekomen rond een uur of vier.

Vrijdag 29 aug.
Vandaag een minder mooie dag. Bij het opstaan was het al duidelijk, geen zon te zien. Dus rustig aan gedaan en op ons gemak wat leuks opgezocht om te gaan doen. De keuze was uiteindelijk gevallen op het plaatsje Semily waar toevallig ook een tweetal caches lagen. Jozien navigeerde voortreffelijk naar een restaurantje ergens achteraf in een buitenwijk waar we de auto konden parkeren. Hier begint een mooie "Riegrova Stezka" trail naar Podspâlov, zo'n 4 kilometer noordelijker. Deze trail ligt langs het riviertje Jizera en vind zijn weg door het langsliggende gebergte, een smal paadje,

af en toe zigzaggend naar boven of naar beneden en soms voorzien van een hekje wanneer het te gevaarlijk wordt.
Al snel hadden we het eerste punt van de cache gevonden, maar doordat de gestelde vragen alleen in het Tsjechisch waren gesteld moesten we deze cache voortijdig stoppen. De pret niet gedrukt, want de trail was mooi. Nadat we drie en een halve kilometer gelopen hadden leek het tijd voor de onthulling van de tweede cache. Nog maar tweehonderd meter naar rechts, maar ja, daar stond een berg. Een stijle helling zonder pad, en dan nog eens tweehonderd meter! Volgens de al eerder genoemde Pytagoras zou dat zeker 250-300 meter stijl klimwerk zijn. Hier had ik gewoon geen zin in. Niet dat ik geen doorzetter ben, maar je moet ergens een grens trekken. We zijn dus maar terug gelopen naar een picknicktafel al waar we wat gedronken hebben.
Terug in de auto was het duidelijk aan Binckie te merken dat hij ook 6,5 km gelopen had. Maar niet voor lang, want het stadje Semily moest nog bezichtigd worden. Eerst het prachtige hotel "Narodni Dum", daarna de "Petrus en Paulus" kerk en als laatste hoogtepunt, zowel letterlijk als figuurlijk het mooie "Johannes de Doper" kerkje uit 1727. Jozien had daar veel voor over om de ingang te vinden. Dat heeft ons minstens een halfuur gekost.
Thuis gekomen heeft ze als goedmakertje een pan heerlijke Tsjechische nassi op tafel weten te zetten.

Zaterdag 30 aug.
Een rustdag voor Binckie, en ook een beetje voor Jozien. Na het ontbijt hebben we al een aantal bezienswaardigheden voor de komende dagen of vakanties opgezocht en vastgelegd, maar deze voorbereiding heeft er niet toe geleid dat Jozien de wandelschoenen weer aangetrokken heeft. Zij bleef vandaag lekker bij huis om te genieten van de zon en Binckie kon ook eens heerlijk van z'n rust genieten. Nadat ik een boodschappenbriefje in mijn hand gestopt had gekregen ben ik ervandoor gegaan. Lekker in mijn eentje scheuren over het wegdek. Kilometers vreten! Ik had een paar caches uitgezocht die ik in een sneltreinvaart even zou oplossen.
De eerste, was berg "Hamstejn". Met de auto omhoog op een wit weggetje, hopen dat je geen tegenliggers tegenkomt, want dan moet je achteruit terug. De laatste kilometer te voet naar de top van de heuvel (550 meter) om na het loggen te genieten van het uitzicht. Vlug naar de tweede, boven op een andere berg met een radiotelescoop (744 meter). Jammer, om daar te parkeren moest ik 20 Kc betalen, maar die had ik niet, want ik moest nog pinnen. Dan maar doorgereden naar Turnov (250 meter). Een dag vol hoogteverschillen en heel veel haarspeldbochten. Het meest lastige waren de wielrenners die op racefietsen of mountenbikes dachten dat de weg voor hun was, mooi niet!

Mijn toeter is er nog hees van. In het centrum van Turnov gepind, daarna bij de Lidl de boodschappen gedaan.
De derde cache " Krkavci Skala" was eenvoudig na zeshonderd meter te loggen, met een prachtig overzicht over de trail die wij gisteren hadden gelopen. Toen maar naar huis, want de vierde cache zou een wandeling van acht kilometer betekenen. Thuis lekker in zon gezeten en met Bink gespeeld. Appeltje zoeken. Jozien had voor het avondeten een lekkere ovenschotel klaargemaakt.

Zondag 31 aug.
Een prachtige dag in alle opzichten, de zon schijnt, Jozien is vrolijk en Binckie heeft heel snel z'n poepie gedaan, zodat er nog tijd was om hem eens lekker te wassen. Alle ingrediënten voor een mooie dag dus. Na het ontbijt maakten we alles klaar voor wederom een wandeling. Dit keer naar "Palackého Stezka" vanaf Plavy. Dit is een lange trail door ontzettend mooie natuur. En dat hebben we geweten! Geweldig! Dicht langs de rivier "Kamenice", waar Binck kon pootjebaden een eind verder weer op 80 meter boven de rivier op een smal paadje langs een afgrond. Dus klimmen en dalen. Langs deze trail lagen drie caches op ons te wachten waarvan we er twee zonder veel moeite hebben weten te vinden.De derde lag een eind buiten het begaanbare pad en die hebben we dan maar laten

liggen. Regelmatig had ik moeite genoeg satellieten te vinden om de juiste positie te bepalen. Ook vandaag wist Binckie ons feiloos te volgen en meer dan eens nam hij het voortouw. Hierbij kwam het nog wel eens voor dat hij net naast het 'schone' pad terecht kwam en vervolgens het halve bos in zijn mooie witte, net vanochtend gewassen en geföhnde haren met zich mee sleepte. Dennetakjes van dertig centimeter zijn het meest lastig, die blijven vanaf de buik tot tussen de achterpoten steken(!)Toen Binckie eenmaal tot z'n oksels in het water sprong was alle schoonheid verdwenen. Bij het eind van de trail hebben we lekker gelunched en zijn vervolgens ongeveer dezelfde weg weer terug gelopen. Vreemd genoeg was er weinig herkenning van het pad een aantal uren terug. Dit werd veroorzaakt door de zon inval die op de heenweg de overkant in het licht zette en op de terugweg kregen wij de zon op onze bol. Tegen vier uur waren we voldaan weer terug bij het huis waar we volledig neergezakt een grote beker met hazelnootijs hebben verorberd.

Maandag 1 sept.
Een Jozientjes dag, bijna! 's Morgens hebben we het plan gemaakt om Jozien haar wens in vervulling te laten gaan en naar Harrachov te gaan om daar het glasmuseum en -fabriek te bekijken. Binckie werd na het ontbijt in z'n hok gestopt en samen zijn we naar Harrachov gereden. Dit is een echt touristisch stadje, zeker in de winter, want alles daar schreeuwt om sport, skies en schansspringen. De glasfabriek van Novosad & Syn daterende uit 1712 was snel gevonden en na het kopen van een toegangsbewijs konden we naar binnen. Omdat we nog een uur moesten wachten voor de rondleiding hebben we eerst het museum bekeken waar veel glaswerk uit vervlogen tijden nog bewaard was gebleven. Modern glas

vonden we terug in de winkel waar je na afloop van de excursie nog een souveniertje kon kopen. (maar daarover later). Na een kop koffie gedronken te hebben kondigde een alleraardigste vrouw de aanvang van de rondleiding aan. Met een groep van zes personen trokken we door de fabriek.
Allereerst werd uitgelegd dat de oven heet is en het glas vloeibaar. Dat Tsjechen nijvere mensen zijn die lange werkdagen maken is me daar ook duidelijk geworden. In een viertal groepen van vijf man stonden de heren daar te blazen, te vormen en te plakken dat het een lieve lust was. Dat moest ook wel, want aan het eind van de dag moesten er toch zo'n 2000 glazen in de dozen klaar staan om verscheept te worden. Dat de teams op elkaar ingespeeld waren was duidelijk zichtbaar. Op het juiste moment werden de handelingen uitgevoerd. Het aanleveren van glas, het aanpakken van blaasstokken, het koelen van de mallen. Ieder had zijn eigen taak. Vervolgens trokken we naar de slijperij, die nog oorspronkelijk wordt aangedreven door een waterturbine, tenminste wanneer er voldoende water is om de zaak in gang te houden. Van de zeker 24 werkplaatsen waren er maar twee in gebruik. Een rustige dag dacht ik nog, maar later bleek dat dit de laatste twee slijpers waren die de fabriek nog telde. De huidige generatie denkt op een andere manier makkelijker geld te verdienen.

Na de rondleiding moest Jozien toch nog een souveniertje kopen. Eigenlijk had ik haar gewoon haar gang moeten laten gaan, want het was per slot van rekening háár dag, en lekker in de zon een gratis biertje drinken of even door het afvalglas lopen. Maar nee, ik moest me er mee bemoeien. Ik hoor haar nog zeggen:"Zal ik allemaal dezelfde souvenierjes nemen of voor iedereen persoonlijk, of allemaal dezelfde met een uitzondering. Ik wil er zelf ook wel een. Wat zal ik voor de meisjes meenemen, iets educatiefs of iets nutteloos." Daarom duurde het zeker een uur voordat zij een paar glaswerkjes bij elkaar geraapt had. Snel de tassen in de auto, want nu was ik aan de beurt. Natuurlijk had ik achter de computer 'sochtends al een mooie cache in de buurt uitgezocht en onder het mom van: "we gaan nog eveneen waterval bekijken, want die vind je altijd zo mooi" heb ik Jozien gepaaid om mee te gaan. De waterval was inderdaad mooi en even later was de cache ook gevonden. Tegen vijf uur waren we weer thuis en hebben snel Binckie weer bevrijd die inmiddels zes uur in z'n bench lag en overigens heerlijk lag te slapen.

Dinsdag 2 sept.
Jozien voelde zich vanmorgen niet zo lekker en zou vandaag in ieder geval geen grote wandeling maken. Het heeft vannacht even geregend en daardoor was het dal weer in een grote wolk veranderd. Rond een uur of elf trok dit op met het gevolg dat het warm en klam werd. Dat heb ik gemerkt toen in met binck een 'korte' wandeling naar Radcice zou maken. Tjonge het water gutste door de bilnaad, zeggen ze dan. Binck had af en toe wat te drinken uit meertjes en stroompjes. Dat was zijn redding. Ik volgde het pijltje van mijn GPS naar de eindbestemming, maar opeens hield het pad op. Met het gevolg dat ik, hond op de schouder, steil naar beneden moest klimmen en vervolgens de volgende heuvel weer steil omhoog, tussen bomen en struikgewas, over lei-plateaus die nog wel eens begonnen te schuiven. Uiteindelijk bereikten we het puntje van berg "Klubak" met aan de andere kant een afgrond van jewelste. Reden genoeg om tijdens een korte pauze op het topje Binck goed vast te binden aan een boom. Via een veilige route over de bergkam zijn we teruggelopen naar het naburig stadje Radcice en vandaar naar huis. Toch weer 7 kilometer bij elkaar. Jozien had ondertussen eerst het huis aan kant gemaakt en daarna een lekkere chocoladecake gebakken en die hebben we bij thuiskomst gelijk geproefd. Een klein uurtje later zaten we in de auto naar Turnov

om de laatste souveniers te kopen en om nog even naar de Lidl te gaan.

Woensdag 3 sept.
Een prachtige dag, want het zou zo'n 26 graden worden. Snel opgestaan en ontbeten en om 9 uur zaten we in de auto richting "Prachovské skály" in de buurt van Jicin. Dé bezienswaardigheid in de "Český Ráj". Het oudste natuurgebied van van zo'n 160ha met geweldige rotsformaties. Tussen en door deze formaties zijn een tweetal trails uitgezet, waardoor je de mooiste en gelukkig, meest begaanbare stukken kunt bezichtigen zonder gebruik te hoeven maken van klimtouwen. Rond tien uur waren we, na een kaartje kopen van, jawel, 50 Kc. al heerlijk aan het stappen langs het uitgezette pad. We hadden de langste trail gekozen van zo'n 4,5 km.
In het begin nog makkelijk, zeg maar een soort wennen. Na een paar bochten begon het al, steile uitgehakte trappetjes en smalle bochtige paadjes, soms levensgevaarlijk langs steile afgronden, net zoals we die vorige week ook al hadden gezien, maar nu wat heftiger. Zo hier en daar zijn uitkijkpunten gemaakt waar je kunt komen als je geen hoogtevrees hebt of een tekort aan adrenaline. Ook aan onze claustrofoben is gedacht. smalle, metershoge (30-50) gangen met bochten

en trappen, onder rotsen doorkuipend zonder te vallen, hè Jozien. Na een stuk gelopen te hebben in deze rotsstad, want zo wordt dat hier genoemd, krijg je een adempauze tot de volgende stad begint.
Zo'n pauze bestaat dan uit een vlak stuk terrein met bos waar je eindelijk normaal kunt lopen. Deze tijd gebruikten wij nuttig door ons af te drogen en wat te drinken. Maar wat ben ik blij dat we dit niet in het hoogseizoen liepen, want met honderden Koreanen ( dit heb ik ergens gelezen) om je heen lijkt het me een heel andere gewaarwording. Rond half twee waren we klaar met de tocht. Dus zo'n 3,5 uur gelopen. Bij de uitgang snel een ijsje gegeten om weer af te koelen en dan snel de airco van de auto in.
Lang duurde dat echter niet, want ik had nog een cache uitgezocht, die nog opgezocht moest worden. Bij de ruïnes van Rotskasteel "Hrad Parez". Dit kasteel dateert uit de 14e eeuw en is voor een groot deel uitgehouwen in de zandstenen rots en de bovenverdiepingen opgetrokken uit steen. Het is heel vreemd om daar te lopen, omdat je eigenlijk geen idee hebt hoe het daar toen uitgezien moet hebben en vooral hoe het gebruikt is. Enfin, nadat de cache gevonden was zijn we snel naar huis gereden om in het zonnetje nog wat bij te komen van alle belevenissen. Om half acht zaten we lekker aan de BBQ.

Donderdag 4 sept.
Vannacht heeft het een beetje geregend, want op de auto liggen nog druppels. Het is ook zwaar bewolkt. Tijdens het ontbijt komt de zon regelmatig door de wolken heen en volgens de weermannen zijn dat opklaringen. Reden genoeg voor mij om niet thuis te blijven zitten. Jozien zou wel thuis blijven om nog een beetje aan te sterken, want die voelt zich een paar dagen al een beetje gammel. De twee mannen zijn dus op pad gegaan om een redelijk makkelijke cache bij Železný Brod te gaan doen. De auto geparkeerd om gedurende zevenhonderd meter, honderd meter naar boven te klimmen. Gelukkig met de gedachte om dit straks ook weer naar beneden te doen. De tocht was niet opzienbarend, niet gevaarlijk maar wel ruim 5,6 kilometer lang. Dat is weer ruim voldoende voor Binck z'n korte pootjes. Maar hij heeft er, net zoals z'n baas, lekker van genoten. Bij elke stop (waypoint) werd de fles water weer tevoorschijn gehaald en kon hij uit mijn hand drinken. Twee uur later waren we weer bij de auto terug en na een paar bochtjes viel hij in zijn transportkoffer zodanig als een blok in slaap dat ik het zelfs een beetje eng vond.Toen ik uiteindelijk de motor uitzette begon er weer wat leven in te komen. 'sMiddags hebben we regelmatig buiten met Binck nog wat gespeeld en daarna wat groentes en kruiden bij elkaar geschraapt om daar

een alleraardigst potje van te brouwen. Met een boterhammetje erbij, Heerlijk!!

Vrijdag 5 sept.
De vakantie is echt op zo te zien wanneer ik vanmorgen vroeg naar buiten keek. Zwaar bewolkt, Snel binck uitgelaten om vervolgens te bemerken dat het is gaan regenen. Plannen maken heeft dan weinig zin. Het enige plan is dat we vanavond een lekkere traditionele goulash gaan eten, die Jozien direct na het ontbijt al aan het voorbereiden is. Wanneer het even droog is rijden we het dal in naar Železný Brod om eerst nog even alle huizen uit de wijk "Trávníky" te bekijken en aansluitend nog wat boodschappen te halen die thuis niet te krijgen zijn, en dat zijn er heel wat! Weer thuisgekomen gaan we vast een boel spullen bij elkaar zoeken en in de auto proppen. Ondertussen staat de stoofpot nog steeds te pruttelen. Zo af en toe vallen er buiten nog druppeltjes. Dan opeens, we geloofden er niet meer in, breekt de zon door, weg nattigheid, weg donkere lucht, bijna strak blauw wordt het en ook nog warm. Snel weer naar buiten, wijntje en boek er bij en Binck is weer zo gek als een deur rondjes aan het rennen om appeltjes te zoeken. Dan volgt een korte periode om het huis even stofvrij te maken. Dan weer naar buiten. Het avondeten was werkelijk fantastisch. Elke hap was een belevenis, een culinair genot.

Morgen gaan we weer naar huis.

Zaterdag 6 sept.
Natuurlijk zijn we weer op tijd opgestaan, dit keer moesten we wel omdat verwacht werd dat we op negen uur gepakt en gezakt in de auto zouden zitten. Nou, dat is aardig gelukt, mede omdat we gisteren al aardig voorbereidend werk hadden verricht, konden we nu in een sneltreinvaartje de rest in de auto kwijt. Daarna was er nog tijd genoeg over om lekker te ontbijten. De eindafrekening voor toeristenbelasting en verbruikte energie viel reusachtig mee, zodat ik niet eerst naar het dorp moest om te pinnen.
Na een hartelijk afscheid met familie Vlastimil Švitorka zijn we om klokslag negen uur weggereden. Na een uurtje bij de 'grens' snel voor een paar Poolse Zlottys getankt en sigaretten gekocht en vervolgens zonder oponthoud doorgereden naar Dresden. Even tijd voor een kop koffie en de benen strekken. Vooral die van Binckie, die dit keer niet wist wat er gebeurde. De afgelopen twee weken zat hij hooguit een halfuur in zijn reiskoffer. Vandaar weer doorgereden naar Leipzig en verder naar ons overnachtingshotel in Magdeburg. Daar kwamen we al rond twee uur aan. Veel te vroeg natuurlijk, en zonde van de resterende tijd en ook regende het er pijpestelen. Zonder moeite werd door de eerder besproken

geweldige gastheer een streep getrokken door onze reservering en in plaats daarvan reserveerde hij een kamer voor ons in het bij dezelfde keten aangesloten F1 hotel in Hannover. Net voor Hannover hebben we nog ons avondeten genuttigd en rond half zes kwamen we bij het hotel aan. Na inchecken hebben we nog een wandeling in de omgeving gemaakt en zijn vervolgens lekker gaan slapen.

Zondag 7 sept.
Van lekker slapen is weining gekomen. Met Binck los in de kamer wordt je toch regelmatig geconfronteerd met de genegenheid van de hond naar zijn baas. Af en toe kwam hij dus op bed om even in mijn gezicht te likken of om even te willen spelen. Uiteindelijk zijn we om halfzes opgestaan, dit was overigens volgens plan. Nadat we de spulletjes weer ingepakt hadden zijn we om zes uur, voordat het hotel officiëel zijn deuren weer zou openen, vertrokken richting westen. Even voor de Nederlandse grens hebben we ontbeten en doordat we even later weer op Nederlandse bodem waren moesten de kids van ons vermoedelijk tijdstip van aankomst op de hoogte gesteld worden. Hierdoor miste ik de afslag naar de A1 waardoor ik evenlater de snelweg verliet en via Wierden en Rijssen weer op de snelweg terug moest komen.

Ja, ja, een Schuurman verdwaald nooit, al duur het soms een beetje langer voor je de plaats van bestemming bent. Rond halfelf reden we weer onze straat in en begon het uitpakken.
Al met al mag ik ook namens Jozien zeggen dat dit een voortreffelijke vakantie is geweest en dat we zodanig hebben genoten dat de kans zeer groot is dat we volgend jaar weer naar Tsjechië op vakantie gaan. Er is nog heel veel te zien en vooral te genieten, al was het maar van elkaaren dan gaat Binkie natuurlijk ook weer mee, want daar hebben we geen moment spijt van gehad!

"Díky!"

Wandelingen:
26-8 2,6 kmŽelezný Brod
27-8 4,8 km"Chlévište" en "Kalich"
28-8 3,4 km"Klokocské Skály"
29-8 6,3 km"Riegrova Stezka"
30-8 (rustdag)
31-810,1 km"Palackého Stezka"
01-9 7,5 km"Mumlavsky vodopad" (zonder Binckie)
02-9 7,1 km"Klubak" (zonder Jozien)
03-9 5,0 km "Prachovské skály" en "Hrad Parez"
04-9 5,6 kmŽelezný Brod (zonder Jozien)

Gereden route:
Hengelo - Osnabrück - Hannover - Magdeburg (overnachting) - Dresden - Bautzen - Zittau - Liberec - Turnov - Železný Brod

einde