Schuurman - Vakanties 2006

Texel

24 - 26 mei	Texel

Drie gezellige dagen op het eiland met het gezin van Adrie en Elly die in het kader van hun 25-jarige huwelijk er even tussenuit zijn gegaan. De temperatuur bedroeg rond 25 graden met een strakke zeewind
Na aankomst op het Landal Greenpark "De Sluchtervallei" in het noorden van het eiland eerst eens koffie met de familie gedronken en eens lekker bijgepraat. 's Middags hebben we een bezoek gebrachtaan het Ecomare. Dit is een zeehonden en vogels opvang- en verzorgingscentrum met een inpandige tentoonstelling over het dierenleven in zee en op de wadden. Na het bezoek hebben we een cache gezocht in de buurt.

De volgende dag een mooie fietstocht gemaakt via de duinen naar "de Sluchter". Dit is een natuurreservaat waar nog een stuk ongerepte natuur te vinden is. Hier hebben we gewandeld naar het ontbrekende stuk duin, de plek waar met hoogwater, het zeewater het land binnenstroomt om zo een heel speciaal ecosysteem met verschillende zee- en waadvogels op te bouwen. 's middags met de auto nog even een cache gedaan die we thuis al hadden uitgerekend.

De laatste dag hebben we een lange fietstocht via de Cocksdorp naar de schorren aan de waddenzee gemaakt. Dit is wederom een natuurreservaat waar honderden vogels, waaronder de lepelaar, hun nesten kunnen bouwen. Vervolgens zijn we via kleine schilderachtige plaatsjes teruggekeerd naar de vakantiewoning.
Net voor de BBQ nog onze laatste cache gedaan en na een gezellige BBQ met de boot weer terug naar huis.

Istanbul

06 - 12 juni	Istanbul, Turkije

Maandag 6 juni
In alle vroegte (6.45) hebben Lottie en Dennis ons naar Eindhoven Airport gebracht om de reis naar Istanbul te beginnen. Bij Eindhoven regende het, en dat leek ons een goed begin om weg te gaan. De vlucht begon zonder problemen rond half tien met Corendon en kwamen ca. 4 uur later aan op de internationale luchthaven Sabiha Gökçen in het Aziatische deel van Istanbul (N40°54.271 E29°18.537). In het vliegtuig hebben we een klein ontbijtje (sandwich en koffie) tot ons genomen. Het weer was prima, ongeveer 25 graden en lichte wind.
De bus stond al op ons te wachten en zou ons naar het hotel(?) brengen. Welk hotel was nog steeds een verrassing omdat we een soort budget/surprise reis hadden geboekt. De bus bracht ons via een prachtige hangbrug over de Bosporus naar de Europese zijde van Istanbul waar we de eerste indrukken van de stad kregen; Grauw, Druk en Files alles met hoofdletters en veel heermoes, doelend op de minaretten.
We kwamen aan in het “Salda” hotel (N41°00.965 E28°56.369) om ongeveer half vier, Te laat werd ons door de touroperator verteld in welk hotel we de week zouden verblijven, zodat we er in eerste instantie voorbij gereden waren. In hartelijk Duits (helaas, want ik had net wat Turks geleerd) werden we welkom geheten door het bedienende personeel en nadat we ingechecked waren, zijn we naar onze kamer gegaan. Dit was “just-a-room”, niets minder en zeker niets meer. Het had dan ook geen zin om de koffers uit te pakken.
Om de tijd voor de avond te verdoen hebben we een gezellige wandeling gemaakt in de nabije omgeving en op onze weg

kwamen we een gezellig restaurant tegen waar we die avond lekker gegeten hebben. Mixed kebab met salade en Turkse koffie toe voor 31 YTL(1 Yeni Türk Lirasi = 0,6 euro).
Terug gekomen in het hotel hebben we een paar fanta voor Jozien en een klein flesje wijn voor mij in de lobby soldaat gemaakt en vervolgens op tijd, tien uur, naar bed om de volgende dag goed uitgerust te zijn.

Dinsdag 7 juni
"Merhaba" (Hallo). Half acht ontbijt, deels Turks assortiment met fetakaas, tomaten en olijven en deels West-Europees ontbijt met jam en honing.
Na het ontbijt zijn we de heuvel opgelopen naar de dichtstbijzijnde tramhalte die ons voor 1,10 YTLper persoon naar het oude stadshart bracht. We zijn uitgestapt in het stadsdeel Sultanahmet, alwaar de verkopers van allerhande zaken al op de toeristen stonden te wachten. In dit stadsdeel staan ook de bekendste moskeeën van Istanbul. Voordat we deze konden bezichtigen kruisten we eerst het oude Byzantijnse Hypodroom,

de arena die gebruikt werd voor o.a. wagenraces, waarvan nog slechts een tweetal obelisken als keerpunten overeind staan. Een van deze originele obelisken is afkomstig uit Egypte.

De eerste moskee die we al van verre zagen staan is de Sultan Ahmet Camii ofwel de Blauwe Moskee met zes minaretten en gebouwd vanaf 1609.Deze naam is ontleend aan de grote hoeveelheid blauwe tegeltjes binnen in de moskee. Nadat we het voorportaal bekeken hadden gingen de schoenen uit en naar binnen. De indruk die je dan krijgt is niet te beschrijven, de foto’s en video zeggen veel meer.

De tweede moskee is de allerbekendste moskee in Istanbul, de Hagia Sophia. Deze moskee is duidelijk veel ouder (minstens 1400 jaar) en de laatste eeuw niet meer in gebruik als godshuis. Hij bezit nog een houten koepel en werd op dit moment nog driftig gerestaureerd. Later zou blijken dat dit niet de enige moskee was die in de steigers stond.
Wat ons opviel was de interessante manier waarop je van de begane grond naar de galerij kon lopen. Dit was niet met een trap of lift, maar met een breed, schuin omhooglopend pad, die elke, zeg, 25 meter weer van richting veranderde. Boven aangekomen viel de immense ruimt op de galerij op. Tegen de wanden waren prachtige mozaïeken zichtbaar, voorstellende christelijke taferelen. De gebruikte steengrootte voor deze mozaïeken waren ca. 5 millimeter.
Waarom christelijke taferelen? In 537 werd deze Byzantijnse kerk ingewijd. Pas in de 15de eeuw werd

dit een islamitische moskee. Nadat we deze twee moskeeën bezocht hadden, was de in het boek geroemde Yerabatan Sarayi ofwel Basilica-cisterne aan de beurt.

Dit is een Byzantijnse ondergrondse opslagplaats voor water. Afmetingen 70 bij 140 meter en 8 meter hoog en ondersteund door 336 pilaren. Binnen in deze ruimte met een prachtige akoestiek zijn in een hoek een tweetal pilaren gevonden geplaatst op een sokkel waarin het hoofd van Medusa (Griekse mythologie) was uitgehouwen. Buiten was het 29 graden, binnen was het koel, dus even een verademing.
Vanaf deze plek zijn we met een omtrekkende beweging, langs vele winkels met auto-onderdelen, doorgelopen naar het Gülhane Park, naast het Topkapi paleis, om deze te bekijken en om daar onze tweede cache te zoeken. Hier troffen we ook een leuk uitgeruste theetuin waar je al zittend op lage krukjes, uit glazen kopjes en koperen theepotjes een prachtig hoog gelegen uitzicht had over de Bosporus. (N41°00.904 E28°59.166) Hier gebruikten we dan ook voor de eerste keer de volzin "iki çay, lütfen" ( twee thee, alstublieft)
Aangezien het Topkapi paleis dinsdags gesloten is zijn we naar het havengebied gewandeld vanwaar alle rondvaarten naar interessante bestemmingen vertrokken.
Bij dit havengebied Eminönü is de beroemde Egyptische

kruidenbazaar (Misir Carsisi) te vinden. Helaas worden de kruiden en andere lekkernijen steeds meer verdrongen door allerhande toeristische hebbedingetjes zoals waterpijpen, serviezen en andere accessoires. Op deze markt hebben we het een en ander gekocht en nadat we nog even bijgepind hadden doorgelopen naar de Sulymaniye Camii. Dit is de grootste moskee van Istanbul. Op het complex hebben we in het “verslaafden straatje” lekker kip shish-kebab en lam shish-kebab gegeten. Het is daar waar we eigenlijk voor het eerst direct, omdat we er zo dichtbij stonden, geconfronteerd werden met de oproep tot het gebed. Dit is een door megafoons weergegeven geluidsband met een in onze oren klinkende klaagzang van ca.2 minuten. Verrassend was dat alle omliggende moskeeën ook hun eigen liederen begonnen uit te zenden, waardoor het een ware kakofonie van geluiden werd. Even dachten we aan de eerste maandag van de maand in Nederland.
We hebben onze route vervolgd door de ANWB route 2 te volgen in de richting van de Grand Bazaar. Deze hebben we links laten liggen en zijn verder gelopen naar het hotel waar we rond acht uur aankwamen. Even opgefrist en daarna bij de Migros, een straatje verder en tot 10 uur open, even wat eten voor de picknick gekocht. Dat doen de Turken regelmatig.

Lekker picknicken in het park. Het was wel gezellig maar het eten viel tegen, de stukjes vlees moesten eigenlijk warm gegeten worden. Terug in het hotel hebben we in de lobby weer even een afzakkertje genomen in de vorm van een flesje wijn en fanta en vervolgens om elf uur naar bed.

Woensdag 8 juni
Vandaag zijn we wat later opgestaan, rond acht uur aan het ontbijt en daarna weer snel naar de tram met bestemming het Topkapi paleis, gebouwd rond 1460.

Daar aangekomen stonden de rijen belangstellenden al bij de kaartverkoop te wachten. Het programma bestaat uit drie delen: het museum 12 YTL pp, de harem 10 YTL pp en de treasury voor nogmaals 10 YTL pp. Het was het zeker waard aangezien we in dit paleizencomplex 4,5 uur hebben rondgelopen. Het paleis geeft een prima indruk weer hoe 400 jaar lang Osmaanse sultans met familie, harem en hofhouding zich staande wisten te houden. Koste noch moeite werd gespaard om de macht en rijkdom van de sultan te laten zien. Men spreekt hier dan ook van tonnen goud wat gebruikt is om de zalen te decoreren. Tussen de middag hebben we in het aanwezige restaurant met uitzicht over de Bosporus, lekker gegeten en gedronken en hebben de op het complex liggende

cache gevonden.

Nadat we de toegangspoort weer achter ons hadden gelaten zijn we naar de Beyaziç moskee gelopen omdat daar een unieke theetuin zou zijn op de plaats waar vroeger de armsten werden gevoed (N41°00.655 E28°57.894). Onder het bladerdak van de bomen naast de moskee zijn een groot aantal tafels en plastic stoelen geplaatst waar overwegend Turkse mannen hebben plaatsgenomen. Bestellen hoeft niet want regelmatig worden dienbladen vol met theeglazen rondgebracht en voor je neergezet. Hier hebben we even een uurtje gezeten en ondertussen dit verhaal geschreven en een Nederlandse krant gelezen.

Na dat uurtje waren we er klaar voor: Jozien d’r feestje, de Grand Bazaar (Kapah Carsi).
In dit overdekte stratencomplex met zo’n 4000 verschillende winkeltjes hebben we een stuk rondgelopen en naar wat souvenirs gezocht. Al gauw leer je tot de helft van de verkoopprijs af te dingen en loop je vervolgens nog met idee rond dat je genaaid bent. Na een half uur hebben we het even gezien en verlangen naar frisse lucht. Die krijgen we ook, en eigenlijk te veel, wanneer we naar een visrestaurant lopen aan de waterkant (N41°00.140 E28°57.925)

. Gezeten aan een tafeltje wordt het complete assortiment verse vis aan tafel getoond zodat je een keuze kan maken. We kozen voor een menu bestaande uit 5 uit de buurt komende vissoorten. Salade en kaas erbij en wat te drinken. Aangezien het steeds kouder werd zijn we voor de koffie en thee naar binnen gegaan. Totaalprijs 120 YTL excl. Koffie en thee, want die kregen we van het huis.
Verder naar het hotel gelopen, vlug nog wat gedronken en… op tijd naar bed.

Donderdag 9 juni
Een rustdag, dachten we. Lekker laat opgestaan, acht uur en rustig ontbijten, want de geplande bosporustour begint om elf uur in de haven van Eminönü. Daar zijn we met de tram naartoe gereden en hebben tot onze verrassing kaartjes voor de complete tocht kunnen kopen voor 15 YTL, twee personen, heen en weer naar de Zwarte Zee. Eigenlijk behoort deze lijn tot het openbaar vervoer en doet zodoende tijdens de route vijf andere plaatsen aan om mensen van boord te laten en aan boord te nemen. De reisduur tot aan de Zwarte Zee duurt globaal anderhalf uur.

Aangekomen in het laatste plaatsje, genaamd Anadolu Kavagi, is het goed vertoeven. De inwoners weten precies

wanneer een schip afmeert en stoken de vuren onder de grilplaten vast hoog op. Er zijn leuke restaurantjes direct aan de waterkant. We moesten ons tot drie uur zelf onderhouden omdat de boot dan pas weer terug vaart, dus zijn we om half een lekker gaan lunchen.

Na de lunch nog een pittige wandeling naar de ruïne van het 14e eeuws Byzantijnse fort, het Genuese Kasteel (N41°10.741 E29°05.718). Van hieruit is een prachtig overzicht van de monding van de Bosporus in de Zwarte Zee.Bij dit kasteel hebben we weer heerlijk thee gedronken.
Om drie uur waren we weer bij de boot en na een kwartier gevaren te hebben zagen we plotseling een school dolfijnen voorbij komen.
We zijn uitgestapt bij het Dolmabahçe Sarayi, het 19e eeuwse nieuwe paleis van de sultan. Dit paleis was gesloten dus zijn we te voet verder gegaan naar de kruiden bazaar. Nadat we hier wat kruiden en thee hebben gekocht zijn we verder gelopen naar onze, inmiddels favoriete theetuin bij de Beyaziç moskee. Kopje thee gedronken en rond half zeven vertrokken we naar Sultanahmet, het oude centrum om lekker te gaan eten en te genieten van de stad bij kunstlicht.
Ergens om de hoek op een door struiken omgeven terrasje hebben we het ideale restaurant “House of Medusa” gevonden (N41°00.532 E28°58.640).
Een prettige, zeer correcte service, omslagdoeken voor de dames wanneer het buiten te fris wordt, perfecte menukaart en een prettige prijs. We hebben hier dan ook vorstelijk gegeten en gedronken voor 82 YTL. Na het eten zijn we inhet donker naar de blauwe moskee gegaan. Dit is net een sprookje, met een heldere donkerblauwe lucht en prachtig uitgelichte moskee met zes minaretten. Net toen we weer op pad wilden gaan naar

het hotel hoorden we ergens in de buurt gezellige muziek.

Even kijken, en ja hoor… daar hadden we toch nog geluk;een Derwisj. Deze monniken van de Soefisekte dansen normaal alleen op de laatste zondag van de maand in hun klooster, maar nu hadden we geluk, hier stond er één en met muzikale begeleiding begon hij zijn in trance draaiende dans. Nadat we een tijdlang ademloos hebben zitten kijken onder het genot van wederom een kopje thee zijn we met de tram naar het hotel gereden waar wij rond kwart over tien aankwamen. We zijn toen maar lekker boven gebleven en weer op tijd naar bed gegaan.

Vrijdag 10 juni
Weer op tijd opgestaan en na het ontbijt met de tram naar het eindpunt gegaan om een bezoek te brengen aan het Dolmabahçe Sarayi, het nieuwe paleis van de sultan. De benodigde toegangskaarten voor de Selamlik en harem gekocht en ook speciale kaarten om foto en video apparatuur te mogen gebruiken. De eerste ronleiding was door de Selamlik (het hoofdgebouw)

met als hoogtepunten de grote hoefijzervormige trap met kristallen leuningen en de zwaarste (ruim 5 ton) kroonluchter ter wereld. Deze kroonluchter bestaat uit minstens 4000 kristallen onderdelen. Na deze rondleiding volgde de tweede langs de slaapvertrekken in de harem. Deze dames hadden het nog niet zo slecht geloof ik.

Het was een opeenstapeling van slaapkamers, nog meer slaapkamers, badkamers en gemeenschapruimtes. Ook hier was de slaapkamer waar de grote heerser Ataturk is gestorven. Als laatste hebben we rondgekeken in de jachtkamer op het paleiscomplex en de aangrenzende kristallen kamer. Dit is een grote

serre die gebruikt werd als een soort oranjerie waarbij naast alle ornamenten ook alle vensters bestaan uit geslepen kristal.
Na nog een uur naar de schildwacht te hebben gestaard die uiteindelijk nog geen millimeter heeft bewogen ondanks alle voorbijtrekkende japanners, was de lol op en zijn we de berg opgeklommen naar het bekende Taksim-plein.
Op dit plein worden alle festiviteiten georganiseerd. Vandaar uit zijn we het oude, rode trammetje gevolgd naar de bekendste winkelstraat van Istanbul, de Istiklal Caddesi. Hier hebben we de vismarkt bezocht en veel Turks fruit gekocht.
Bij Gadala, aan het eind van de Istiklal Caddesi, weer een lekker kopje thee gedronken op een soort arena-vormig pleintje. Vervolgens langzaamaan over de Galata Köprüsü, de brug naar het oude centrum waarop tientallen vissers hun kostje bij elkaar verdienen wederom naar het restaurant “House of Medusa” gewandeld.
Deze keer hebben we binnen gegeten omdat het al wat frisser werd. En nu overtroffen ze zichzelf door nog lekkerder eten voor te schotelen voor ongeveer dezelfde prijs als gisteren.
Na het eten gingen we weer met de tram terug naar het hotel nadat we eerst nog even bij de Migros wat inkopen hadden gedaan. Om kwart voor tien nog even een lekker wijntje en naar bed. Zaterdag 11 juni
Onze laatste dag.
‘s Morgens hoorden we het al, regen, onweer. En niet zo’n beetje ook. Ons plannetje om naar de Prinsen Eilanden voor de kust van Istanbul te varen viel letterlijk in het water. Dus zijn we lekker rustig gaan ontbijten. Daarna was het voldoende droog te worden om naar buiten te gaan en de laatste inkopen te gaan doen in de Grand Bazaar. Hier hebben we een aantal ogen gekocht waarvan gezegd wordt dat die het kwade op afstand zouden houden en een mooie ketting met hanger voor Jozien.

Daarna snel het plan gemaakt om het centrum te ontvluchten omdat het zaterdags wel eens extra druk kon worden. We zijn de stadsmuur route gaan trotseren. Deze muur beschermde het oude Byzantium en later Constantinopel tegen belagers over land. Vanaf de dichtbijzijnde tramhalte (N41°01.188 E28°55.424) zijn we de muur naar het noorden door de sloppenwijken gevolgd en halverwege hebben we de Onze-Heiland-in-Chorakerk ofwel de Kariye Camii bezocht waarin nog veel oude Byzantijnse mozaïek en fresco’s te vinden zijn.
Een klein jochie uit de buurt heeft ons aan de snelste weg naar deze moskee geholpen. Hij kreeg hiervoor van Jozien een paar YTL toegeschoven.
Bij de Gouden Hoorn aangekomen, dit is de rivier die het oude deel van Istanbul scheidt van het nieuwe(re) deel, zijn we deze rivier gevolgd tot aan het oude centrum van de stad. Vanaf hier doorgelopen naar de de Sulymaniye Camii die nu voor publiek geopend was. Maar eerst even op het terras een lekkere stoofpot gegeten omdat we daar wel aan toe waren. Daarna op het oude kerkhof de tombe van de Sultan Sulyman zelf bezocht en vervolgens schoenen uit en de moskee in. Dit is de grootste moskee in Istanbul. Om het laatste geld op te maken hebben we nog een bezoek gebracht aan de Beyaziç moskee met haar aangrenzende theetuin en vandaar uitmet de tram naar het hotel gereden. Vermoeid van de grote wandeling zijn we een paar uurtjes gaan rusten met de wetenschap dat we de komende nacht niet konden slapen daar we om kwart over een met de bus opgehaald zouden worden. Rond half negen hebben we ons weer aangekleed en zijn we naar het restaurant Ali Baba gelopen waar we nog lekker gegeten hebben.
Ook hier weer koffie en thee van het huis.
Na het eten wederom rusten tot half een. Koffers naar beneden en wachten in de lobby.

De busreis terug naar de luchthaven was een belevenis op zich. Istanbul is ’s nachts om twee uur nog net zo druk als overdag en we hebben dus menige tijd in de file gestaan alvorens we Istanbul voorgoed achterlieten.
Na inchecken, wachten, douane, wachten, controle, wachten konden we eindelijk om kwart voor vijf het vliegtuig in. Tijdens de vlucht hebben we lekker geslapen en bij aankomst op Schiphol om half acht werden we hartelijk verwelkomd door Lottie en Dennis. Thuisgekomen had Remco al een heerlijk ontbijt georganiseerd en kwamen de verhalen los. "Tesekkular" (bedankt)

Morvan, Frankrijk

6 - 14 augustus	Morvan, Frankrijk

"En visite de travail a Paula" (Op werkbezoek bij Paula)

Zaterdag 6 augustus
Om 5.00 uur zijn we vertrokken van huis en uitgezwaaid door Lottie en Dennis.
Bij de Franse grensovergang, net voor Thionville de van internet gehaalde navigatie CD van Frankrijk geladen en de eindbestemming ingetoetst. Na een bijzonder voorspoedige reis van een kleine 9 uur zijn we uiteindelijk aangekomen in het oude Morvaanse dorpje Villiers-en-Morvan. Hier hebben we de weg gevraagd naar “Maison Paula” en om 14.00 uur reden we haar erf tussen de “Granges” op. (N47 08.477 E004 15.304)

Na wat bijgepraat en een behoorlijke verfrissing tot ons genomen te hebben en na een indruk-wekkende rondleiding door de opstallen, hebben we de tent in de achtertuin opgezet. Adrie en Elly, in gezelschap van Imke en Naomi, hadden hun camper aan de voorkant van het huis geparkeerd.
’s Avonds hebben we lekker een paar stukken vlees op de BBQ gelegd en genoten gezamenlijk van een overvloedige

Bourgondische maaltijd. Rond 23.00 uur naar bed.

Zondag 7 augustus
Om 7.00 uur uit bed, een plekje in de tuin opgezocht waar de eerste zonnestralen over de bomen hun weg naar beneden vonden en onder het genot van een kop koffie en thee en een goed boek begon het bloed weer langzaam te stromen van de koude nacht.
Dit gezellige onderonsje hebben we vanaf dat moment maar elke ochtend herhaald.
Rond 9 uur stond het ontbijt met de inmiddels door Paula gehaalde verse croissants en broden gereed voor gebruik. Vervolgens werden de eerste plannen gesmeed om de verrotte nokbalk van het woonhuis te vervangen. De oude balk bleek slechter dan gedacht en besloten werd om deze toch maar in zijn geheel te vervangen. Door middel van stempels, balken en steigerplanken konden we op twee meter afstand van de uitdaging komen, waardoor de gehele operatie wat eenvoudiger kon verlopen. Ondertussen waren de dames al druk in de weer met schuurapparaten en verfkrabbers om de kozijnen en schuurdeuren te ontdoen van hun eeuwenoude verflagen, dit tot ergernis van de buren die zondags toch wat meer rust hadden verwacht tussen 12 en 2 uur. In de bijschuur hebben we de nieuwe nokbalk op maat gezaagd en op de juiste plaatsen inkepingen gebeiteld voor de aansluitende

dakconstructie.
Om vijf uur werd het werk gestaakt en aan tafel konden we weer een uitbundig aperitief verwachten, die overging in een lekkere maaltijd. Na het eten werd de vuurkorf aangestoken en bij het invallen van de schemering gingen alle hoofden naar boven om tot diep in de nacht de sterren, al dan niet vallend, vliegtuigen en satellieten te bewonderen.

Maandag 8 augustus
’s Nachts had het gevroren, het gras was wit en onze armen en benen blauw. Paula schoot ons te hulp met een warme deken die we over onze slaapzakken heen konden leggen. De demontage van een groot deel van het dak was noodzakelijk om het gewicht op de dakspanten terug te brengen. Nadat alle daarvoor in aanmerking komende dakpannen vakkundig genummerd waren werden deze met behulp van de dames van het dak genomen en op de vloer geplaatst. Door deze actie zijn 2x8x40 = 640 dakpannen door onze vingers gegaan.
Bij het nu invallende zonlicht werd meteen duidelijk dat niet alleen de nokbalk, maar ook een groot aantal dakspanten en panlatten moesten worden vervangen. De nokbalk liet zich redelijk eenvoudig verwijderen en verdween voor een groot deel ‘s avonds in de vuurkorf. Ook zagen we nog tijd om de nieuwe balk op zijn plaats te tillen en tot ieders verbazing lag deze direct waterpas. De dames hebben zich wederom beziggehouden met schuur- en dit keer ook schilder werkzaamheden. De schuurdeuren werden van een nieuw beitslaagje voorzien.
Na het werk rond zes uur weer dezelfde rituelen als de voorgaande dag, drinken, eten, kijken.

Dinsdag 9 augustus
Eerst boodschappen doen. We hadden nieuwe panlatten

nodig en cement om de nokbalk aan weerszijde vast te metselen aan de zijmuren. Bij het metselen moesten we even houvast zien te krijgen op de oude, met leem gemetselde muren. Veel meer als nieuwe spanten op maat zagen en aan de oude met ijzerdraad vastbinden konden we niet doen omdat eerst het cement moest uitharden. De dames hebben ondertussen de kozijnen voor de tweede keer in de verf en beits gezet. De rest van de dag, zie hierboven.

Woensdag 10 augustus
Na het ontbijt het dak op, spanten vastzetten op de inmiddels uitgeharde nokbalk. Aan de achterzijde van het huis hebben we de bovenste panlat vervangen en zo hier en daar wat extra reparaties aangebracht.

Toen stond niets meer in de weg om het dak weer waterdicht te krijgen. Alweer met behulp van de dames konden we snel de 8 rijen weer op hun originele plaats terugleggen.
Toen hadden we het probleem dat de nokvorsten niet precies aansloten op de nieuw gelegde rijen pannen aan weerszijde van het dak. Ze lagen eenvoudig te ver uit elkaar. In allerijl werden door de inmiddels gemobiliseerde dames 40 nieuwe dakpannen in de schuren bij elkaar gezocht en naar boven gebracht. Ondertussen hadden wij een nieuwe panlat afgemeten en zo hoog mogelijk op de spanten vastgezet.

De nokvorsten die voorheen gewoon los op de pannen hadden gerust werden door Adrie vakkundig vastgespijkerd en voorzien van een randje kit waardoor regenwater niet meer langs de ingeslagen spijker de nokbalk kon vernielen. Deze avond aten we erg laat en daardoor ook laat naar bed.

Donderdag 11 augustus
De laatste pannen gaan het dak op, ja,ja... zo eenvoudig ging dat niet.
Doordat alle zakken uit de spanten waren verwijderd, was er toch een kleine verschuiving van de pannenrijen onderling zodat deze niet meer precies op elkaar aansloten.
Enfin, na een paar uur knippen, zagen, slijpen en uiteindelijk boren waren alle irritante nokjes uit 40 pannen verwijderd en kon het gat gedicht worden. ‘s middags heeft Paula de nokbalk nog even gebeitst en hebben we een doorgezakt spant in het onderdak vervangen. Het dak is klaar en de steigers konden weer afgebroken worden. Ook de dames waren klaar met schilderwerkzaamheden rond het huis.

‘l histoire revivre (de historie herleeft)

Heerlijk weer bij de buren onder de douche gewassen en vervolgens aangezeten aan het inmiddels bekende aperitief.
’s Avonds stond een groenteschotel met rijst op het menu.

Vrijdag 12 augustus
de eerste vrije dag. We gaan geocachen. Paula, nog onbekend met deze tak van sport hebben we tijdens het ontbijt alle kneepjes verteld en hebben plannen gemaakt welke van de vier caches we het eerste zouden doen. Al gauw zaten we in de auto om de 40 km verderop gelegen cache met de naam “Troll’s bridge” met een bezoek te vereren.

Na een mooie wandeling van een klein half uur langs een groot stuwmeer kwamen we bij de verstopplek aan en algauw bleek dat de cache, zoals we eigenlijk in de beschrijving al gelezen hadden, verdwenen was. Helaas!!

Twintig kilometer verderop konden we echt aan Paula tonen hoe het in z’n werk ging, bij de tweede cache.
Nadat we het dorpje Lantilly om een nog onverklaarbare reden te hebben bezocht zijn we doorgereden naar Alisa Ste. Reine. Op deze plaats weren in het jaar 52 nc de galliers onder leiding van Vercingetorix door de Romeinen verslagen. Dit jaartal moesten we hebben om de uiteindelijke coördinaten waar de cache zou liggen uit te rekenen. Het grote standbeeld van de krijgsman bracht ons echter het jaartal CXXIX wat 129 betekent. Hierdoor belanden we ongeveer een kilometer uit de koers en zochten we naast de spoorbaan, met de voorbijrazende TGV, een stukje mos, waaronder de doos verstopt zou liggen. Wederom, zoals later bleek natuurlijk, niets. Volkomen uit het lood geslagen zijn we naar Saulieu gereden om boodschappen te doen. Wijn en kaas voor thuis en lekkere dingen als souvenir. Na de bekende borrel hebben we in bijna volledige duisternis de overheerlijke versgekochte visjes (forel en poon) verorberd. Dit maakte de dag toch weer wat goed.

Zaterdag 13 augustus
Onze laatste dag. Paula wilde graag iets van de omgeving laten zien en had tijdens het ontbijt de stafkaart erbij gepakt en een mooie wandeltocht uitgekozen. Een klein stukje met de auto naar Chissey-en-Morvan en vervolgens een ca. 10 kilometer lange tocht langs bosranden, beekjes, valeitjes en heuveltoppen. (N47 07.943 E004 11.466) De begaanbaarheid van het pad was zodanig dat Adrie,Elly besloten om met Imke en Naomi de korte ronde te lopen omdat hun buggy geen 4x4 ATV capaciteit had.

Tegen het eind van de middag waren we weer terug.

Zondag 14 augustus
De terugreis. ’s Morgens om 7 uur vertrokken en uitgezwaaid door Paula. Met de navigatie op Metz werden we weer snel naar de bewoonde wereld gebracht. Niet alleen de natuur lieten we achterons maar ook het mooie weer. Net voorbij Dijon begon het te regenen en dat zou niet stoppen voordat we bij Maastricht waren. In België hebben we nog een stress uur beleefd doordat de diesel ongeveer op was. Gelukkig was er uiteindelijk een vriendelijke Belg die ons tegen betaling van twintig euro zijn tankpas trok om ons die liters brandstof te verschaffen die ons weer in het veilige vaderland terug zou voeren.

Leermoment:
- Zondag zijn de plaatselijk benzinepompen dicht.
- In België zijn benzinepompen, zeker langs de Route du Soleil, sporadisch aanwezig
- Tanken kan alleen met nationale, lees Belgische, betaalpassen
DUS, tank in Nederland of in Frankrijk genoeg om België zonder probleem te kunnen doorkruisen.

Thuisgekomen even na vier uur werden we door de kinders fijn geholpen met het leeghalen van de auto en hebben we ter afsluiting in tegenstelling tot het Bourgondische, maar wat bij de Chinees gehaald.

"A bientôt"

Route:
Dijon
Pouilly-en-Auxois
Arnay le Duc
Chelsey
Cemseray
Brazey-en-morvan

Český Ráj, Tsjechië

11 - 17 september	Český Ráj, Tsjechië

Český Ráj (het Boheemse paradijs)

Zondag 11 september
Vertrokken rond half 6 ‘s morgens voor de tweede keer, nadat we nog even een paspoort moesten zoeken. Onderweg bij Hannover ontbeten rond 9.00 uur en doorgereden naar Dresden. Daar hebben we gelunched om 12 uur en bij het kleine plaatsje Zittau (N50 53.800 E014 48.410) zijn we de grens overgestoken naar Tsjechië, nadat we ongeveer een kilometer over pools grondgebied hebben gereden. Bij de Poolse grens werden we bijna aangehouden doordat ik een stopbord negeerde. Er was bij de grens niemand aanwezig, dacht ik. Achteraf bleek in de muur kleine loketjes te zitten waardoor je de paspoorten naar binnen kunt schuiven. Al met al een goed begin in een voor ons nog vreemd land. Het weer onderweg was wisselvallig, zware regenbuien, miezer en zon. Tijdens de rit hebben we dan ook een aantal fikse ongelukken gezien.

De camping “Sedmihorky” (N50 33.580 E015 11.230) even ten zuiden van de plaats Turnov was snel gevonden. Ingechecked voor de eerste vier dagen, omdat je bij het voortijdig verlaten van de camping geen geld terug gegeven zou worden, de tent opgezet en rond 4 uur zaten we gestationeerd aan de sherry en fris. Daarna hebben we de camping verkend en zagen we snel dat we één van de weinig aanwezigen waren, dus lekker rustig. ’s Avonds vroeg naar bed nadat Jozien een lekkere BBQ maaltijd met eigen gemaakte relisch had voorgeschoteld. ’s Nachts heeft de tent zijn eerste goede doop gehad, zwaar onweer en stortbuien trokken langzaam over.

Maandag 12 september
"Dobrý den" (goedemorgen) Lekker geslapen onder het dekbed, ondanks de regen. Om 8 uur opgestaan en in de wasgelegenheid de slaap uit de ogen gewreven. Op de camping kon vanaf 8 uur verse broodjes gekocht worden en we hebben dus lekker ontbeten. Het was een grijze ochtend. Na het ontbijt zijn we naar de dichtbij aanwezige Lidl gereden. Daarbij vergeleken is de Lidl in Nederland duur. We hebben daar inkopen gedaan voor het avondeten, een aantal prachtige kipfilets voor op de BBQ.
Daarna zijn we gereden naar Klokoči (N50 36.010 E015 13.190). Hier zijn de Klokočské Skály te zien. Dit zijn zandstenen kliffen van 20-40 meter hoog. Via een hike-trail hebben we ons langs, door en over deze zandsteen rotsen laten voeren naar de eerste geocache in een spleet tussen twee rotsen waar ik net inpaste. Op de terugweg werden we overvallen door een hevig onweer en konden we gelukkig een uur schuilen in een van de grotten van Hrad Rotštejn. Dit is een deels, in diezelfde zandstenen rotsen, uitgehouwen kasteel, en dateert uit de 15-eeuw. Een paar aanwezige planken dienden gedurende deze bui als zitplaats. We hadden geen jassen bij ons, alleen een kleine paraplu.

Toch nog nat terug gekomen op de camping hebben we geluncht en daarna begonnen aan een, volgens de kaart, interessante hike achter de camping langs naar Hrubá Skála (de stenen stad). Ook hier weer veel immens grote zandstenen zuilen.
Door de regen hebben we deze route snel weer af moeten breken. Op de camping een lekker aperitief genomen en een dito BBQ. De gekochte marinade was overheerlijk, alleen voor Jozien een beetje te heet. Na een uurtje wat gelezen te hebben zijn we naar bed gegaan. ‘s Nachts regen, en niet zo’n beetje ook. De tent hield het gelukkig deze nacht ook vol.

Dinsdag 13 september
‘s Morgens na wassen, plassen enz. naar de Lidl voor vers brood en daarna weer gezellig ontbeten. Om de regen te kunnen trotseren zijn we eerst naar Turnov gereden om in een outdoor-shop een tweetal poncho’s voor 1200Kc/stuk ( ca. €43) te kopen. Vanaf Turnov zijn we zuidwaarts gereden naar Hrad Trosky (N50 31.030 E015 13.930). Een kasteel bestaande uit een tweetal torens, genaamd Baba en Panna, welke gebouwd zijn op twee rotspunten met daar tussen het woongedeelte. Dit kasteel was gebouwd tussen 1380-1390 en nu vervallen tot een ruïne. Bovenop toren Baba (512 meter) een paar mooie plaatjes gemaakt.

Op de terugweg naar de auto hebben we op een terrasje “dvě čaj, prosim” (twee thee, alstublieft) gedronken.
Na dit bezoek zijn we op onze kastelentocht naar de overblijfselen van Hrad Kozlov gegaan. (N50 30.820 E015 20.280) na een kilometer lange voettocht over een bergkam bereikten we het kasteel en de aanwezige cache op een hoogte van 600 meter. Van het kasteel was niet veel meer over dan wat brokken steen en een onderaardse tunnel waarin ik het na zo’n 20 meter wel voor gezien hield. De geocache gelogd, de meegebrachte boterhammetjes opgegeten en vervolgens weer met veel hilariteit weer naar beneden, dankbaar gebruikmakend van onze trekkingstokken.
Om half vier waren we weer terug op de camping waar de aperitief alweer stond te wachten. ‘s avonds heeft Jozien een lekker “rijstprutje met kip” op tafel weten te krijgen.
Zoals gewoonlijk na het lezen op tijd naar bed.

Woensdag 14 september
Mist. Toen we om 8 uur opstonden, het had ‘s nachts niet geregend, was er nauwelijks iets te zien. Zoals elke dag eerst naar de Lidl voor vers brood en vlees voor de BBQ. Langzaamaan begon de mist op te trekken en zijn na het ontbijt naar het noorden gereden om via Malá Skála bij Besenice aan te komen. (N50 37.660 E015 12.650) Hier hebben we een trail van

5 kilometer gelopen door het stenen labyrint (Chléviště).

Adembenemend, prachtige zandsteemformaties, nog mooier als de route die we maandag hadden gelopen. Tientallen spelonken, kliffen, honderden zuilen en spleten moesten we trotseren tijdens deze uitgezette route. Om elke hoek weer een nieuw schouwspel van metershoge zandsteen formaties. In deze omgeving verborgen zich hier, ten tijde van de religieuze vervolging de Tsjechische broeders die het embleem van de Kalich (chalice=kelk) droegen. Het altaar is in het centrum van het labyrint nog steeds te vinden. Ook waren er diverse uitzichtpunten in de route opgenomen die we best wel link vonden.
Aan het eind van de route hadden we nog een prachtig uitzicht op de Suché Skály waar een aantal bergbeklimmers bezig waren deze rotspunten te beklimmen.
Na een verfrissing te hebben gedronken zijn we naar Hrad Frýdštejn gereden. (N50 39.050 E015 09.950) Dit is eveneens een deels uit de zandsteenrots gehouwen kasteel uit de 14e eeuw. Ook van dit kasteel was niet meer over dan een aantal grotten en delen van de torens. Hier konden we aanvankelijk gratis naar binnen, omdat de kaartjesverkoper,

volgens ons vanwege zijn snelheid nog één van de oorsrponkelijke bewoners, lag te slapen in z'n hokje. De nabije geocache hebben we niet gevonden, maar wel een mooi kompas. Na terugkomst op de camping hebben we natuurlijk weer heerlijk geborreld en gebarbecued en rond 10 uur naar bed. Een prachtige dag en geweldig wandelweer.

Donderdag 15 september
‘s Nachts een beetje regen en zoals gewoonlijk naar de Lidl en ontbeten. Toen zijn we ergens naar toe gegaan waar we achteraf een beetje spijt van hebben. Joziens eerste opwelling was om een wandeling te gaan maken in het Prachovské Skály (N50 28.180 E015 16.920), wat minstens zo mooi moest zijn als het stenen labyrint, maar we zijn richting Sobotka gereden om daar de Hrad Humprecht, een ellipsvormig kasteel/landhuis (N50 28.330 E015 10.200), te bezoeken. De omtrek van het gebouw was 72 meter, en dat had ik nodig voor een cache. Deze was niet gevonden, maar wel een mooi stukje slangenhuid. De mogelijke eigenaar zijn we ook nog tegengekomen, maar die maakte zich snel uit de (figuurlijke) voeten.
Vervolgens zijn we doorgereden naar een pittoresk dorpje genaamd Vesec (N50 28.850 E015 09.330). In dit dorpje staan nog de authentieke huizen uit de omgeving.

Van zwarte bielzen opgetrokken net als een blokhut en met witte leem dichtgesmeerd. Jozien zag dat wel zitten als een toekomstige woning. Toen het grootste evenement uit de omgeving, de “Semtinská Lipa” een reusachtige lindeboom met een doorsnee van zeven meter. Hieruit bleek dat de Tsjechen toch wat achterstand hebben met meten. Het was zeker niet de doorsnede maar eerder de omtrek van de overigens omgevallen boom.
Als laatste hot spot zijn we doorgereden naar Hrad Kost. (N50 29.360 E015 08.010). Het enige geheel intact overgebleven stenen kasteel uit 1349. Hier zijn we niet meer naar binnen gegaan maar hebben in de buurt een geocache gezocht.

Omdat die dag en de omgeving eigenlijk een beetje tegen viel zijn we naar Jičin gereden (N50 26.310 E015 20.910). Deze plaats zou een mooi plein hebben.
En inderdaad een groot plein met rondom prachtig gekleurde gebouwen met een galerij ervoor waar veel kraampjes waren. Op een terrasje hebben we voor 40Kc twee flesjes jus ‘d orange gedronken en vervolgens een paar souveniertjes voor de kleine meisjes gekocht.
Rond half 5 waren we terug bij de camping om te borrelen en dit verslag te schrijven in het zonnetje.

Ja ja, vandaag was het overwegend bewolkt met af en toe een lekker zonnetje, dus lekker wandelweer.
Samen hebben we in de open keuken van de camping spaghetti gekookt en de afwas gedaan. Op tijd naar bed.

Vrijdag 16 september
De hele nacht regen. ‘s morgens regen ‘s middags regen. Gelukkig hadden we nog brood liggen dus hoefden we niet op pad. Na het ontbijt zijn we naar de Lidl gereden omvast alle inkopen voor thuis te doen. ‘s middags hield het even op te regenen en toen hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze eerdere route achter de camping te lopen.
Deze ongeveer 5 kilometer route voerde langs en over grote zandstenen zuilen naar Hrad Valdštejn (N50 33.910 E015 10.120), weer een ander kasteel. Bij terugkomst op de camping begon het weer te regenen. Deze keer hebben we binnen in de tent gekookt, omdat het buiten te nat en veel te koud was. (de braadlucht hangt er nu nog in). Half 8 – donker; we gingen die avond echt vroeg naar bed (8 uur)

Zaterdag 17 september
‘s morgens een waterig zonnetje, wat gaan we doen? De tent drogen en inpakken of afwachten wat de zwarte wolken uit het

zuiden ons gaan brengen. Een toezegging over het gebruik van een trekkershut voor de laatste nacht konden we niet krijgen dus hebben we maar besloten een punt achter de vakantie te zetten en rustig alles in te pakken en naar huis te vertrekken.

Om twaalf uur zaten we vers gedoucht in de auto en na de laatste boodschappen zijn we op pad gegaan naar huis. In Polen (bij Zittau) hebben we nog even goedkoop getankt en sigaretten gekocht. Bij Dresden op een droog momentje even geluncht, en bij Leipzig werd het weer steeds beter. Bij Magdenburg reden we heerlijk in de zon met een bijna strak blauwe lucht. Even later lieten we het voormalige oostblok weer achter ons en net voor Osnabrück hebben we de avondmaaltijd genuttigd en toen “immer gerade aus”.
Om 2200 uur kwamen we weer bij huis aan. Auto snel uitgepakt, film gekeken en alle beleefde avonturen verteld. Morgen de tent nog even na laten drogen.

"Dékuji!"

Gereden route:
Hengelo - Osnabrück - Hannover - Magdenburg - Dresden - Bautzen - Zittau - Liberec - Turnov