2011


Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Ook dit jaar, met een nu al twee bekende hoogtepunten, de geboortes van mijn 7de en 8ste kleinkind, gaan we weer van alles beleven met de kids, hun partners en natuurlijk hun kinderen. Dit jaar zal ik weer proberen om van wat kleins iets groots te maken. Ik schrijf niets ontziend, maar met een glimlach. Mijn naam is Hans, de baas van de kids.
Geniet of huiver!

---

laatste bladzijde

die in de buurt waren en die niet hoefden te werken een voor een binnen. Tegen alle verwachting in was Heleen niet de eerste, maar Dennis maakte zijn reputatie wel weer waar door zijn vrachtwagen als laatste aan de weg te parkeren.
Ondertussen stonden de broodjes al dampend te wachten, de hamburgers lagen te pruttelen in de pan en de quiche in de oven. De nieuwjaarswensen werden uitgesproken en iedereen was blij dat ze het vuurwerkfestijn weer heelhuids overleefd hadden al had niemand daar ook maar iets aan gedaan. Met uitzondering van Tommy natuurlijk, die met mijn lumberjack helm op 's nachts de gevaren van het vuurwerk had getrotseerd. Als demonstratie had hij voor mij een echte firecracker meegenomen die nog even snel voor de voordeur tot ontploffing moest worden gebracht. De knal was reusachtig en de hele stoep lag bezaaid met confetti. De koffie werd ingeschonken en heel snel had iedereen een bordje met vulling voor de maag bij elkaar geschraapt.De hamburgers waren vooral bij de kleine kids in trek, waardoor Dennis zich een beetje moest inhouden. Twee, drie en soms vier keer werd heen en weer gelopen om de bordjes te vullen. De klaargezette 'kant en klaar' sandwiches werden zonder pardon door Jeroen weggegooid omdat ze niet aan onze standaard voldeden.

Als klap op de vuurpijl, wat een prachtige metafoor eigenlijk, kwam de door Jozien reeds lang geleden bereide 'Christmas pudding' op tafel. Het in whisky gedrenkte baksel werd echter niet door iedereen begrepen, daar alleen Jeroen en Giulia, ondank het feit dat ze een baby draagt, natuurlijk samen met mij een dikke plak daarvan naar binnen wisten te werken. Tegen twee uur was het toch wel gedaan en spontaan werd meegeholpen om de woonkamer en keuken weer in de oorspronkelijke staat terug te krijgen. Omdat Dennis nog wat moest afbouwen bleef Fleur bij ons achter. Ook Juul, even verlost van Tommy, die graag bij Joel wilde spelen en met hem was meegegaan, vond het leuk om nog even te blijven hangen. Toen we even lekker konden zitten waren we ooggetuige van een verpletterend optreden van Fleur die op de klanken van resp. Andrea Bocelli, K3 en Tinka wederom haar eigen choreografie met verfijnde motoriek en vooral mimiek getoond.

26 januari
Eigenlijk had ik verwacht dat ik gisteravond na een uurtje zwemles van Tommy rustig op de bank kon gaan zitten, blik op oneindig en verstand op nul. Maar ja, hoe fout kon ik het hebben. Kom ik net thuis, staat Jozien te trillen als een riet van opwinding met de opmerking of ik even met haar mee wilde kijken naar iets wat zij gevonden had op het internet.
Zij had haar ideale manier van voortbewegen gevonden, nee, niet een net gehackte OV-chipkaart voor het openbaar vervoer, maar zij had de Porsche onder de fietsen, de LKW onder de driewielers op marktplaats ontdekt. Een echte Babboo-bakfiets, maar dan een in een Woezel en Pip Limited Edition uitvoering, met alle accessoires erbij. Design en kuipstoelen, vijf versnellingen en een ergonomisch zadel. Zonnedek, regenhuif en veiligheidsriemen alles in één koop. En nog goedkoop ook, relatief gezien dan.
Daar had ze altijd al van gedroomd en die had ze zo'n vijfentwintig jaar terug voor haar crèche al willen hebben, maar dan zonder Woezel en Pip, want die bestonden toen nog niet. Nu, met het oog op de komende oppaskleinkinderen lijkt het haar handig zich te comfortabel te kunnen verplaatsen, waarbij de veiligheid van de kids gewaarborgd is. Snel herkende ik haar reactie. Ik had dit eerder gezien toen we eens bij een taartenbeurs waren. Zoiets als, zet een kind bij ToysXL of in een snoepwinkel en zeg: "Ga je gang!". Eerst gebeurt er even niets en dan gaan alle remmen los. Zo ook hier, in een kakofonie van redenen waarom het zo fijn kan zijn, en waarbij ze ook een keer adem haalde, heb ik uiteindelijk toegestemd om te onderzoeken of het zowel financieel en logistiek haalbaar is om het apparaat thuis te kunnen krijgen. Vooropgesteld dat die nog niet verkocht was natuurlijk. Hoe kon ik mijn vrouw nog gelukkiger maken! Dat dit niet tegen dovemansoren gezegd was bleek even later

toen ze de trap af gegleden kwam met de mededeling dat de koop gesloten was en dat Dennis onderweg was om samen met mij de fiets in Zwaag (bij Hoorn) op te halen. Een aanbetaling had ze al in de hand, met de opmerking dat ik de rest wel zou bijleggen. Toen na een zenuwachtig uurtje, waarin ik nog even een angstig moment heb beleefd bij de pinautomaat, Dennis eindelijk aan kwam rijden zijn we voor een urendurende reis vertrokken. Even rust! Dat bleek toen we later weer thuis kwamen niet voor de rest van de familie want die werden allemaal opgebeld en hebben het hele verhaal van Jozien in geuren en kleuren aan moeten horen. Dat was na acht uur, dus het eten kon niet koud worden, maar menigeen heeft zijn favoriete soaps kunnen vergeten.
De reis verliep voorspoedig en al gezellig pratend reden we rond half tien Zwaag binnen. Het voertuig bleek voor ons al klaar te staan waardoor de overdracht snel geregeld kon worden. De fiets zag er gloednieuw uit en ik had eigenlijk geen reden om hem te laten staan. Met vereende krachten is

de fiets dus ingeladen en zijn we huiswaarts gereden. Tegen elf uur, mijn normale bedtijd, reden we onze, al vijf dagen lang onverlichte straat in en stopten voor de deur. Jozien stoof naar buiten om haar nieuwe verversmiddel te kunnen aanschouwen. Ze had in die tijd alle voor haar noodzakelijke telefoontjes kunnen plegen en was nog helemaal in de wolken. Nadat de fiets op het wegdek was neergezet werd, gelukkig in het donker, een eerste poging gewaagd. Dit scheen allesbehalve mee te vallen doordat het stuur niet om de stuurpen draait, maar in z'n geheel naar links of rechts geschoven moet worden. Dat wordt dus nog even oefenen. Snel werd de fiets in de achtertuin gereden en nadat alle accessoires binnen uitgestald waren zette ik mij nog even neer voor een glas wijn voordat ik mijn eigen luiken kon sluiten.
Vanmorgen vroeg stond Jozien me al met de jas aan op te wachten, want de bakfiets moest klaargezet worden. Fleur komt langs vandaag.

30 januari
Nadat Giulia driekwart jaar terug haar Heimat op haar rug heeft laten tatoeëren waar Google Maps nog een puntje aan kan zuigen en waarbij iedereen die haar in de auto meeneemt nooit meer kan verdwalen, hebben zowel Joël als Syll onlangs hun moeder Heleen betreden en beider 'foot-prints' achtergelaten op haar arm.
Heleen, van jongs af aan bezig gedachten te vormen over een blijvende huidversiering heeft eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en heeft zich eens duidelijk laten voorlichten over de onuitwisbare herinneringen. Daarbij is ze niet bij een Tatoo-Bob, Henk Schiffmacher of zelfs niet bij Ben Saunders terecht gekomen, maar bij een aan huis opererende naaldenspecialist die er een behagen in heeft niet het bloed onder de nagels, maar de inkt onder iemands huid te spuiten. In het ontwerp heeft Heleen heeft de keuze laten vallen op een paar voeten van haar kleine jongens met hun namen daaronder. Geheel in samenspraak met de tatoo gedachte van "als het maar pijn doet" heeft ze de jongens op haar arm laten

lopen (buiten de weg; laten we maar zeggen) om snel de contouren van de twee platvoeten vast te leggen op haar tere huid. Hoewel zij evenals op haar kinderen ook idolaat is van haar man Vincent, ben ik blij dat zij niet de keuze heeft gemaakt om ook zijn voet op haar lijf te vereeuwigen.
De invulling was voor de artiest die, voor zover ik er verstand van heb en dat is niet veel, van de schets een paar prachtige "skeleton" zolen heeft gemaakt. Onder de afdrukken prijken in sierlijke krulletters de namen van mijn beide kleine Buitenweggetjes. Ik ben benieuwd of zij ooit in de voetsporen van hun moeder zullen treden.

1 februari
Plotseling bereikte mij het bericht dat Frieda in het ziekenhuis was opgenomen. Wat is er aan de hand? Voor een geboorte van ons zevende kleinkind is het nog, normaal gesproken, veel te vroeg. Het moest dus wat anders ernstigs zijn, want niemand gaat voor zijn lol het ziekenhuis in. Jozien wist mij een later gerust te stellen door uit te leggen dat de geleerden de te langzaam groeiende telg in Frieda's buik vierentwintig uur wilden observeren. Een soort navelstaren begreep ik, wat overigens bij Frieda heel bijzonder is.
Natuurlijk zijn we vanavond even op "zieken"bezoek geweest, want dat is toch wel het minste wat je kunt doen als een dierbare uit de huiselijke sfeer is onttrokken. Frieda, geflankeerd door Jeroen, Gabie en Simone, zat er rustig bij en vertelde dat ze al een heel onderzoek gehad had. Ze had met sensoren op haar buik gelegen om een hartfilmpje te maken van de kleine. Omdat ik veel naar de televisieserie 'House' kijk wist ik zo de gemaakte papierrol op de juiste wijze

te interpreteren en kwam tot de conclusie dat de amplitudes er goed uitzagen.

De kleine meid (of jongen, want dat weten we officieel nog niet) is te klein. De botlengte, en diameters liggen onder de laagste groeicurve en gezien alle inspanningen die worden verricht lijkt het alsof er gevreesd wordt voor pygmeegroei. Op zich niet erg want dan kan je zelfs nog aan bepaalde televisieprogramma's zoals 'Little People' meedoen, om maar wat te noemen.
Na wat research bij familie, vrienden en collegae blijkt het eigenlijk vaak voor te komen dat kinderen, nog veilig opgeborgen, nog geen behoefte hebben aan een snel om zich heen sluitende woonruimte. In de natuur is dit namelijk ook zo. Als voorbeeld geef ik alleen maar de goudvis, die rustig in zijn kom rondjes draait. Die wordt ook niet groter dan dat zijn omgeving toelaat. Kleine kom - kleine vis, grote kom - grote vis. Na de geboorte komt het meestal snel weer goed.
Frieda krijgt morgen nog zo een onderzoek en mag dan naar huis waar zij tien dagen onder dwangverpleging moet verblijven. Een enkelband is niet nodig want elke dag, op onregelmatige tijden tussen 9 en 5 komt iemand uit de zorg controleren of alles nog in orde is. Ondertussen mag zij niets in huis doen. Nu maar hopen dat dat lukt.

9 februari
Een telefoon, Martijn, of ik op 8 februari 's avonds wat te doen had, vroeg hij mij. Snel mijn agenda getrokken en meegedeeld dat deze avond nog maagdelijk was. Of ik zin had om met hem naar een concert van Harry Sacksioni te gaan. Nu heb ik een heel goed gevoel bij Harry en heb een CD in mijn bezit uit 1987 "Optima-Forma Life" die regelmatig in de speler terug te vinden is, dus stemde ik meteen in met het verzoek.
Gisteravond was het zover. Gelukkig op loopafstand van Martijns huis, was het Fulco theater in IJsselstein omgetoverd tot het gitaristenmekka. Eenmaal binnen blijkt Harry toch een heel aparte doelgroep te hebben. Hij, 40 jaar aan een stuk op de planken heeft een speciale groep followers die zijn ouders of grootouders konden zijn. Alsof ze Ewoud hadden leeggeplukt om de zaal te kunnen vullen kwamen busladingen wit-blauwe kapsels met looprekjes en krukken de trappen op. Zouden deze mensen vroeger allemaal gitaar hebben gespeeld of zouden ze hun jaarpassepartout op moeten maken?
Leermoment: als je mindervalide bent moet je nooit als eerste direct aan het gangpad gaan zitten.

Het soloconcert begon en al snel kregen we te horen dat de meeste stukken van zijn nieuwste CD "Adrenaline" afkomstig waren. Op de zoet gevooisde tonen van zijn gitaarspel zaten we ademloos te luisteren en vooral te kijken hoe hij het klaarspeelde om met zijn tien vingers zulke muziek uit het stuk hout met snaren te krijgen.

Later vertelde hij dat hij er eigenlijk maar acht gebruikte, waarbij hij de pink van de ene en de duim van de andere hand voor speciale gevallen gebruikte. Gecharmeerd waren we zeker van de stukken 'Urban dance', een mengeling tussen Ierse, Spaanse en Aziatische invloeden en 'landing', een heel sereen stuk na een hachelijk vliegavontuur. Af en toe wisselde hij van instrument en daarbij bespeelde hij ook een zg. Tiple-gitaar. Deze gitaar heeft 4 x 3 snaren in plaats van zes. Na ook wat stukken van andere bekende componisten te hebben gespeeld konden we een kwartiertje de benen strekken tijdens de pauze. Terwijl ik de drankjes bestelde wist Martijn via twitter de wereld weer kond te doen van alles wat we gezien en gehoord hadden. Ik neem aan dat hij ook geschreven heeft dat het Hertog Jan pilsje aangenaam smaakte.
Na de pauze ging het soloconcert in vliegende vaart verder waarbij Harry begon uit te leggen dat hij uitvinder was van de 'Sacksioni methode' om iedereen, jong en zeker ook oud de mogelijkheid te bieden om na voldoende training net zoals hij te kunnen spelen; het gelijkertijd spelen van een autonome baslijn, de harmonie (akkoorden) en de melodielijn. Daar waren al die mensen voor gekomen natuurlijk!

Aan het eind van de avond na het tweede toegift wilde hij voor

de echte die-hards, de weinigen die nog geen gehoorversterking nodig hadden, nog een echt akoestisch stuk spelen. Gezeten op de rand van het podium speelde hij een compositie die hij geschreven had bij de geboorte van zijn zoon Lenno. Hij ging pas het podium af toen Martijn twitterde dat het echt afgelopen moest zijn.
Een onvergetelijke avond!
Even later terug naar huis lopend bekende Martijn dat hij de komende tijd zijn gitaar toch even aan de muur laat hangen, want daar komt alleen toch maar bagger uit.

27 februari
Gwyneth en Chloé op kwamen op bezoek en ze bleven nog slapen ook. Martijn en Karlijne waren naar een try-out van het jaarlijkse fenomeen 'karnaval' dat aan de vooravond van uitbarsten staat. Een voorproefje zeiden ze nog, maar de meiden konden niet mee want het was een 18+ avond. Dat zei voor mij al genoeg. Aan dit Sodomitische gebeuren kan je alleen maar Gomorra overhouden lijkt me. Reden genoeg voor ons om ons over de kleine meiden te ontfermen.
Maar wat gaan we met ze doen? Volgens Martijn zijn ze overal al geweest dus niets is nieuw meer.
Omdat de kids een voorliefde hebben om in andere kleren rond te lopen kwam Jozien met het idee om een kleine speelfilm te maken. Niet te ingewikkeld en niet te technisch. Een beetje ervaring met het filmen hebben we wel, want jaren geleden maakten we regelmatig een leuke speelfilm. Nu zo'n twintig jaar later moest het er maar weer eens van komen. Jeroen, die al meerdere malen aangegeven heeft dat hij als acteur mee wilde spelen in een filmproductie werd over onze plannen geïnformeerd en al heel snel kwam een onderwerp naar boven drijven. 'Kinderarbeid', nog steeds in het buitenland een hekel punt. Zelfs nu nog worden heel dicht bij in Turkije jaarlijks een miljoen kinderen gebruikt om hazelnoten voor de chocopasta te plukken zo lees ik op het internet. Dit is dus een onderwerp dat net als Bevrijdingsdag aandacht moet blijven genieten.
In 1874 kwam in Nederland door toedoen van kamerlid Samuel van Houten (niet die van de chocoladerepen denk ik) een einde aan de kinderarbeid, nou ja, voor de kinderen jonger dan twaalf dan.
Om de meiden aan den lijven te laten ondervinden hoe dat voor 1874 was hebben we, overigens met de meiden zelf, een paar van deze 'horrorsituaties' geënsceneerd, waarin zij zelf de hoofd-

personen speelden. Zo moesten zij Jozien's hobbykamer opruimen, om benzine te sparen de auto duwen, bij Jeroen meehelpen in de productie van zijn voedsel-supplemen-ten en bij Giulia stofzuigen, alles met de nadruk op kinderarbeid en waarbij de opdracht-gevers niet altijd even vriendelijk waren. Natuurlijk hebben we buiten het oog van de camera de kids voortdurend in de watten gelegd, om de schijn van uitbuiting tegen te kunnen spreken. Om juridische redenen duurde de opgenomen scènes overigens niet langer dan twee minuten. Na dit alles vertelde Jozien voor de camera wat kinderarbeid was en hoe je daar vandaag de dag mee om kunt gaan.
Tegen het eind van de middag kreeg het enthousiasme toch nog een andere wending. Toen we de nog niet gemonteerde film aan Martijn en Karlijne lieten zien was vooral Karlijne om begrijpelijke redenen niet echt gecharmeerd van de film. Zij had haar kinderen liever in een minder zware setting in een vrolijke ambiance willen zien. Zo zie je maar dat het goed is dat het beroemde 'Kinderwetje van van Houten' destijds is aangenomen.

14 maart
Gisteravond ben ik met mijn "harem", Jozien en Paula gezellig uit eten geweest in Marrakech. Natuurlijk niet echt, maar zo beleefden we het wel.
Om weer eens gezellig bij te praten zijn we op bezoek bij Paula geweest en hebben ons begeven in het mondaine Eindhoven, de Kruisstraat. In het Marokkaanse restaurant Chomicha , "het zonnetje" en tevens de naam van de moeder van eigenaar Mohamed zo leerden we later werden we hartelijk ontvangen door een rasechte Moor met een Brabantse tongval. Naast de ingang lagen op een tafeltje een drietal dikke boeken over de Islam waardoor de toon eigenlijk al werd gezet.
Niets was echter minder waar, Mohamed zelf heette ons hartelijk welkom en na een kleine poetsbeurt door Ahmed konden we net na zevenuur aan tafel. Allah zij geloofd, dat wij gereserveerd hadden, anders hadden we binnen drie minuten weer buiten gestaan. Het restaurant was vol. Gezeten in een kleurrijke Marrakech ambiance roken we de warme zoete geuren die uit de open keuken de weg naar onze neuzen wisten te vinden. In deze keuken, niet groter als zes vierkantenmeter wisten een man of vijf zich professioneel te bewegen tussen de kachel met maar zes pitten en de magnetron.
Het was Mohamed zelf die de volledige bediening op zich had genomen en ondanks het feit dat het restaurant vol zat had hij toch voor iedereen een luisterend oor en een vlotte babbel.
Toen wij even later onze wensen kenbaar maakte klaarde enerzijds zijn gezicht zichtbaar op, maar aan de ander kant vulde het hem met droefenis. Wij hadden alle drie onze keuze bepaald op een culinaire Marokkaanse rondreis proeverij. Dit niet door iedereen genuttigde klapstuk op de kaart kon gezien de restaurantbezetting best wel eens problemen opleveren. Enigszins verlegen vertelde hij ons dat dit eigenlijk wel veel

was voor de keuken en dat hij de bestelling graag wilde uitvoeren als wij wel rekening wilden houden met een avondvullend programma. Aangezien wij toch niets anders te doen hadden stemden we daarmee in, zeggende dat de kwaliteit van de rondreis sterk invloed had op de mogelijke fysieke rondreis door zijn vaderland en handenwringend annonceerde Mo even later de bestelling aan de keuken.
Nadat we een glas overheerlijke Marokkaanse merlot, "Bonassia Estate", hadden geproefd, werd even later het voorgerecht triootje, bestaande uit een bakje Harrira, de bekende Ramadan linzensoep, een bakje met romige vissoep en een Briouat, filodeegje met kip of vis geserveerd. De samenstelling werd met veel verve gebracht waarbij het water natuurlijk figuurlijk al uit de mond liep. Tijdens de maaltijd werd regelmatig geïnformeerd of alles nog naar wens was en dat was het dan ook, ook al was de Harrira wat kouder dan de hete vissoep.
Na een fijn gesprek met Paula voortgezet te hebben werd het hoofdgerecht op de schouder binnen gebracht. Op een lange schaal van minstens zeventig centimeter werden, let wel, per persoon vijf tajines gepresenteerd. Eenmaal op tafel vond het ceremoniële déclocher plaats. Het verwijderen van de conussen. De conussen zijn van belang, zo leerde ik, tijdens het koopproces. Hierdoor word het weinige vocht in het gerecht als stoom naar het centrum bovenin de conus gevoerd om vervolgens weer gecondenseerd als regen weer neer te dalen. Het stapelen van deze conussen lukte niet in een keer maar dat werd snel door "poetser" Ahmed opgelost door een bordje aan te

reiken. Van links naar rechts, bij Jozien van rechts naar links, werd uitgelegd wat er allemaal te vinden was op het bord.
Een opsomming: Marokkaan-se friet(!?) , een tajine met Couscous en lamsvlees, een tajine Kefta, gehakt met ei in een soort tomatensaus, een tajine gestoofd rundvlees met pruimen en amandelen en een dummy tajine met sla. Met uitzondering van de friet, wat waarschijnlijk door westerse invoeden, lees McDonalds, in het NoordAfrikaanse land is ingeburgerd, zijn alle recepten afkomstig en gebruikt van Mo's moeder, Chomicha. Zij hanteert strakke hand en komt elke twee dagen langs voor kwaliteitscontrole. Ook hier bemerkten we aan de temperaturen dat de keuken, het was inmiddels een uur of half tien, het zwaar te verduren had gehad.
Als nagerecht werd een Gringo, ofwel Begrir geserveerd met vanille-ijs en honing. Dit is een typisch Marokkaans pannenkoekje voorzien van 1000 gaatjes aan de bovenzijde. Deze gaatjes vormen een extra moeilijkheidsgraad voor het verkrijgen van een luchtige pannenkoek en kon alleen maar door moeder zelf behaald worden.
Nadat we de borden leeg hadden restte ons nog een pot heerlijke originele, authentieke Marokkaanse muntthee van het huis. Die moet hoog ingeschonken worden om de smaken extra lucht te geven. Dit konden we natuurlijk zelf ook.

Om elf uur zaten we weer in de auto en volgde een innig afscheid met Paula. Ma as-salama.

6 april
Het wordt nu echt spannend, we kunnen de zenuwen nog maar nauwelijks in bedwang houden en de adrenaline giert door onze aderen. Gisteren heeft onze Frieda gestript voor Jeroen gestaan waarvan ik een mooie foto heb mogen ontvangen. Publicatie hiervan is natuurlijk niet toegestaan. Het gaat beginnen!
De auto is klaar en volgetankt, de videocamera ligt aan de stroom en alle communicatiekanalen liggen open. Ik ben dus voorbereid.
Op dit moment van schrijven zit en ligt het echtpaar in het ziekenhuis en wordt er op verschillende manieren getracht het nog ongeboren kind het levenslicht te laten aanschouwen. Ik kan me zo voorstellen dat een assistent-gynaecoloog met een leuk speeltje voor de opening plaats neemt en begint te rammelen en "joehoe!" roept of zo. Of dat een verloskundige, rekening houdende met de sekse van het kind, een apart Oostenrijks dansje uitvoert. Ze zullen ongetwijfeld hun best doen om de aanstaande geboorte met allerlei truken op zo'n natuurlijk mogelijke wijze te laten verlopen, waarbij de boorling niet nog meer traumatische ervaringen op zal doen.
Het kind heeft veilig opgeborgen in de afgesloten ruimte van alle echo's al zoveel audio prikkels moeten doorstaan dat het voor de rest van zijn of haar leven, we houden het nog spannend, geen discotheek meer nodig heeft om een gehoorbeschadiging op te lopen.
Wordt vervolgd…

De SMS dienst had het er maar druk mee, de boodschappen volgden elkaar in razend tempo op. Twee centimeter ontsluiting, en doormailen naar de rest van de familie, vier centimeter, het was net een count-down maar dan andersom, een count-up, zeg maar. Bij negen centimeter was bij Jozien de maat vol en zij stormde alvast naar de auto, terwijl haar vingers nog over het

te kleine telefoontoetsenbordje vloog om iedereen te vertelen dat zij in ieder geval naar het ziekenhuis onderweg was. Het was inmiddels tien over zeven. Gabie, wachtende in het huis van Frieda en Jeroen, had precies zulke gevoelens en stond met Simone al buiten klaar om snel in te kunnen stappen. Ondertussen hadden we Remco ook al achterin gegooid. Jozien beëindigde haar laatste telefoontje toen we de parkeergarage inreden. Net toen we de auto hadden geparkeerd bliepte haar mobiel weer, dit keer met de mededeling dat moeder en kind het goed maakte. De geboorte van ons zevende kleinkind was een feit en we waren er niet bij! Koude rillingen liepen over Gabies rug toen ze hoorde dat ze nu voor de eerste keer oma was geworden en ze zette het op een lopen niet wetende dat in dit een ziekenhuis een KLM-beleid van kracht is, Kalm, Lang- en Moeizaam. Even later op de Alnatal afdeling waar we ons in een gezellig zitje nestelden begon het lange wachten. Een vrouw die daar al even zat, voelde zich door onze aanwezigheid zo opgelaten dat zij snel het hazenpad koos. Heleen was op de fiets gekomen en voegde zich bij ons. Even later volgde Lottie met Fleur op de arm. Natuurlijk moest de kersverse opa Willie niet ontbreken en werd samen met Tino door Remco naar ons plekje begeleid.
Jeroen was inmiddels door Jozien van onze aanwezigheid op de hoogte gesteld. Gelukkig stond er een koffieautomaat in de corner dus konden we noodzakelijke cafeïne tot ons nemen tot we stijf stonden. Fleur, aanvankelijk lief op Lottie's schoot begon haar ruimte te vergroten en liep steeds verder weg.

Een groep was in een hevige discussie geraakt over de naam van het ijsje in de stoplicht reclame uit 1997. 'Tjoep-a-Tjoep', 'raketje', alle namen werden uit de grijze massa's opgediept maar niemand kwam op de werkelijke naam 'Fruit Joy'. Ook werden er vliegtuigjes gevouwen van belangrijke folders. Na een verontrust telefoontje van Gabie aan Jeroen, kwam hij even later, rond half tien, naar ons toe waar wij hem hartelijk konden feliciteerden met zijn vaderschap. Hij bleek een beetje tam maar zijn ogen glommen van blijdschap. Nu eindelijk werd onthuld wat voor soort kind geboren was en hoe zij, want het bleek een klein meisje te zijn, voortaan door ons genoemd moest worden. Haar naam is ISA, volledig Isa Mariëlla, de tweede naam letterkundig genoemd naar Frieda's beide oma's Marina en Elfrieda en de laatste toevoeging "la" is een Frans vrouwelijk lidwoord. Het meisje was in goede gezondheid maar wel klein, dat wisten we natuurlijk al want daar was heel deze spoedklus om begonnen. Voor de kenners, Isa woog 2530 gram en was 47 centimeter bij de geboorte om 19.28 uur.
De volgende mededeling van Jeroen was minder leuk. Als we het wilden mochten we nog een uurtje wachten tot moeder en kind toonbaar waren.Tja, dat was wel weer een tegenvaller die we hadden kunnen verwachten. Wij hadden er geen problemen mee dat een uitzondering gemaakt werd voor Fleur die zo vrij alsof

ze thuis was, elke kraam- en verloskamer wel eens van binnen wilde zien. Lottie en zij boften daarmee en hadden de primeur. Maar we stonden er wel op dat zij direct na het bezoek moesten vertrekken om ons niet nog meer de ogen uit te kunnen steken. Nog voor het uur om was merkte Willie plotseling dat een bed met wiegje door de gang reed vanuit een verloskamer. Ook Gabie merkte dat hetzelfde bed even later een kraamkamer werd ingereden. Op dat bed zat lachend een nieuwe moeder, haar dochter.
Toen duurde het niet lang voor-dat we allemaal rond het bed stonden en ook Frieda konden feliciteren met daarbij een blik te werpen op het kleine bedje waarin bijna geheel onder de dekentjes een klein gezichtje zichtbaar was. Natuurlijk was ook Oma Flits weer van de partij om de eerste beelden digitaal vast te leggen. Nadat er voldoende geknuffeld was hebben we het vermoeide gezinnetje weer alleen gelaten en zijn huiswaarts gereden. Daar hebben we op de nieuwe Schuurman telg nog een lekker glas wijn gedronken en zijn toch nog op tijd in bed gekomen. En nu maar hopen dat ze morgen thuis mogen komen.

10 april
"Gaat u maar rustig slapen", liet Colijn het Nederlandse volk in 1936 horen, en dat hebben ze geweten. Ook afgelopen nacht zei Jozien nog zo iets tegen mij de kamerdeur achter me dicht trekkende. Om twee uur was dat idee al weer voorbij. Giulia bleek getekst te hebben dat het ziekenhuis de deuren al voor haar had opengezet om haar en haar kind zo goed mogelijk te verlossen.
Nu ik toch wakker was gemaakt, was ik snel weer aangekleed en trof ik Jozien beneden druk bezig met de laatste hand te leggen aan een taart die vanmorgen moet worden opgehaald. Snel nog de laatste organisatorische zaken doorgesproken en weg waren we, de honden in vertwijfeling achterlatend. Met de motor nog lopend konden Juul en Remco instappen waarbij de in aller haast opgetrommelde buurvrouw achter de ramen stond te zwaaien en zich tijdelijk over Tommy zou ontfermen. Even later kwam het ziekenhuis in zicht en kozen we natuurlijk voor de ingang voor spoed eisende hulp. Met piepende banden stopte ik op een ambulance in- en uitlaadplaats en liet ook mijn passagiers uitstappen. In mijn achteruitkijk spiegel zag ik tot mijn verbijstering dat het drietal niet rennend door de al openstaande schuifdeuren naar binnen ging, maar eerst om het hoekje een sigaretje ging roken, want als er iets verboden is dan is het wel roken in het ziekenhuis. Nu dacht ik dat half drie wel laat was maar daar in vergiste ik mij behoorlijk toen ik terug reed. Grote groepen jeugdige fietsers kwam ik nog tegen die, ten tijde van mijn jeugdige leeftijd, allang onder moeders vleugelen hadden moeten liggen.
Zoals afgesproken ben ik naar het huis van Remp en Juul gereden om de rest van de nacht op Tommy te passen. De buuf was er natuurlijk nog en hoewel ik best moe was, was zij alvast begonnen de was op te vouwen. Na haar vertrek nam ik met een

dekentje plaats op de bank maar kon de slaap niet vatten. Op dat moment merk je dat je in een vreemd huis bent en andere geluiden hoort dan dat je gewend bent. Na tien keer gedraaid te hebben vond ik het eigenlijk wel een goed idee om boven een leegstaand bed te zoeken. Gelegen op het riante bed van het echtpaar dat toch het huis uit was maakte de situatie er niet veel beter op. Een nachtkastje wat veel te dicht op het bed stond zodat de peuken overal heen vlogen, een lantaarnpaal recht voor het raam waarvoor alleen maar halfopenstaand luxaflex aanwezig is. Toen ik bijna de slaap kon vatten hoorde ik gerommel aan de voordeur. Het zal toch niet iemand anders zijn die een slaapplaats of iets anders loopt te zoeken? Verbaast keek ik even later in de ogen van Jozien die de trap op kwam lopen. Juul wil graag weer in haar bed, was haar uitspraak, de gynaecoloog had tegen haar gezegd, dat ze rustig kon gaan slapen.

14 april
Om 4.20 werd ik weer door Jozien na een verontrustend telefoontje van Remco wakker gemaakt en tien over half vijf stonden we voor de slagboom van de EHBO met een heftig puffende Giulia naast me in de passagiersstoel. Nu was er geen tijd voor een sigaretje, nu was er echte pijn waarvan Juul zo snel mogelijk verlost moest worden. Het ziekenhuis dacht daar anders over, want de boom die anders open gaat wanneer je spoedeisende hulp nodig hebt, bleef nu gesloten. Het leek de dienstdoende beveiliger makkelijker voor ons om naar de andere kant van het ziekenhuis te rijden en de ingang bij de parkeergarage te gebruiken. Snel ben ik daar naartoe gereden om te constateren dat ook daar de deur dicht zat en niet op onze aanwezigheid reageerde. Nadat we weer met z'n allen in de auto waren gestapt, en dat is best moeilijk wanneer je tussentijds ook nog een paar weeën op moet vangen, reden we de parkeergarage weer uit naar de volgende deur, de hoofdingang naast de garage. De knop van de intercom gaf ook niet het gewenste resultaat, want ook daar bleef alles gesloten met de mededeling dat in de parkeergarage een paaltje staat met een intercom belletje. Weer in de auto en met gierende banden zoals Joling dat altijd weet te zeggen weer terug naar de garage. Daar naast de schuifdeuren een intercom gevonden en snel daarna ging de deur open. Eindelijk kon Juul met haar begeleiders naar binnen. Nu gaat het echt beginnen!
Ik ben terug gereden naar huis om op Tommy te passen, die nog van niets wist en heerlijk lag te slapen.
Om kwart voor zeven liep, zoals gewoonlijk mijn interne wekker af en heb vervolgens Tom wakker gemaakt. Hij was niet echt verbaasd mij te zien en wist zonder verdere uitleg dat zijn ouders in het ziekenhuis te vinden waren.
Nadat hij aangekleed was hebben we samen de honden opgehaald

en een rondje om het grote veld gedaan. Lekker opgefrist gingen we daarna samen aan het ontbijt. Een geluk is dat Tommy precies weet wat hij wil en waar dat ook te vinden is. Dat scheelt een heleboel tijd en ergernis van beide kanten. Na het ontbijt hebben we samen de afwas gedaan waarbij hij alles mocht opruimen. Dat is wel zo handig in een voor mij vreemd huis.
Jozien, af en toe de hectiek van "Alnatal" ontvluchtend belt mij regelmatig met de laatste stand van zaken.
5 uur - 2 cm ontsluiting.
8 uur - 5 cm ontsluiting.
Om kwartover acht kwam buurvrouw Lianna Tom voor school ophalen en ben ik nadat ik de honden weer thuis gebracht had en omgekleed was naar mijn werk gegaan.
10 uur - 6 cm en ruggenprik binnen een uur.
Om half twaalf was ik weer thuis met een heleboel frustraties waar ik niet over mag en wil uitwijden.
De daarop volgende gebeurtenissen handelden zich in rap tempo achterelkaar en door elkaar af. Van Remco ontving ik een SMS dat hij wat morele steun zocht. De jongen zat er geweldig doorheen en moest dus even opgebeurd worden. Ondertussen was men in het ziekenhuis aan het darten geslagen en het lukte maar niet de bulls-eye, tussen de wervels, met de narcosespuit te treffen. De moed werd opgegeven en Juul werd als laatste redmiddel aangesloten op een morfinepomp en weeënstimulatoren, maar ook volledig gedrogeerd kon zij er niet voor zorgen dat de overige zieken in het huis een rustige middag zouden krijgen. Met Remco ben ik naar Jeroen gereden om hem een

serieuze peptalk te geven. Na een kop sterke koffie en de mededelingen dat Remco er nu toch niets meer aan kon doen begon hij er weer in te geloven. Een echte koude douche zou ook nog wonderen gedaan hebben ware het niet dat daar geen tijd meer voor was. Hij werd alweer teruggeroepen naar zijn vrouw, die na een vurig pleidooi van Jozien onderweg was naar de afdeling chirurgie om het kind op een keizerlijke wijze ter wereld te laten komen. Thuis gaf ik met mijn net weer opgelade telefoon een status update door aan de door mij primitief opgestelde telefoonpiramide. Op de afdeling chirurgie schijnt wel een soort Raymond van Barneveld te werken die met een reusachtige "one hundred and eighty" bij Juul tijdelijk het lichtje uitdraaide. Een professioneel slagersteam maakte van deze gelegenheid gebruik om Juul van links naar rechts open te ritsen en de baby uit de donkere behuizing te trekken. Remco heeft dit alles gezeten naast zijn vrouw kunnen aanschouwen en was naderhand diep onder de indruk van wat hij allemaal heeft gezien. De geboorte was om 15:06 uur volbracht. Tijdens dit wapenfeit waarbij Remco vakkundig de schaar mocht hanteren, had ik met de honden Tommy uit school gehaald. Tijdens de wandeling naar huis terug vertelde hij honderd uit wat hij gedaan had en zwaaide naar al zijn klasgenoten.

Eenmaal thuis ging de telefoon dat we uitgenodigd waren om de nieuwe baby te aanschouwen. Tommy natuurlijk als eerste, de grote broer. Terwijl Juul nog dichtgenaaid moest worden was de kersverse baby al boven gebracht en kregen we een sneak preview. Tommy op een stoel geklommen stond aandachtig gespannen te kijken naar het kleine mormeltje wat de oorzaak zou zijn dat hij de rest van zijn leven geen alleenrecht meer zou hebben. Zowel Remco als Jozien hebben het wurmpje al in de armen gehad voordat het op de gang rumoerig begon te worden met de in de haast opgetrommelde familieleden. Zodra de eerste glimp van Juul opgevangen was zijn we omwille van de rust in een paar groepen naar binnen gegaan om de felicitaties aan het gezinnetje over te brengen. 's Avonds zijn de laatsten nog langs geweest totdat het licht uitging en het echtpaar van een verdiende nachtrust mocht genieten. Morgen is er weer een dag die overigens nooit meer hetzelde zal zijn.

17 april
Eigenlijk heb ik nooit eerder over de hobby van Jozien gesproken om haar een beetje in de luwte en buiten schot te houden van mijn over het algemeen cynisch aangedikte verhalen, maar daar komt nu een eind aan.
Vanaf 2009 is het altijd feest in huize Schuurman. Zelfs de buren klagen er al over dat het 's morgens bij het opstaan alweer in de straat naar taart ruikt. Pure afgunst natuurlijk, of zouden ze stiekem een graantje, of puntje mee willen pikken.
Jozien bakt taarten, geen slagroom of vlaai-achtigen, maar taarten met een thema. Taarten met een visie. Kunstwerken zijn het eigenlijk, lekkere kunstwerken. Zij is dan ook geen taartenbakker of banketbakker en zeker geen koekenbakker, maar een gepassioneerde kunstenares.
Nu is het niet zo dat ik vanaf die datum regelmatig een nieuwe weegschaal moet kopen en wekelijks de C&A binnenloop voor een grotere maat, want de meeste taarten gaan niet aan mijn neus, maar wel aan mijn mond voorbij. Zij bakt voor de rest van Nederland eigenlijk, voor haar klanten die via haar website "Taarten maken" een feestelijk HEMA alternatief bestellen, en waarbij ze een leuke vergoeding aan gederfde kosten ontvangt.
Bijna elk weekend trekken Jozien en ik er 's morgens voor dag

en dauw op uit om de kakelverse, achter in de auto staande taarten onder barre omstandigheden bij de gelukzalige aanvragers, die meestal al met voorbereiding voor een feestje bezig zijn, af te leveren. Barre omstandigheden omdat de airco van de auto gedurende de rit net boven het vriespunt staat te blazen om de gebruikte botercrème niet te laten smelten zodat de taart bij het nemen van een sierlijke bocht spontaan uit elkaar valt. Een taart kan veel hebben maar ergens houd het op.

De hele week werden voorbereidingen getroffen voor het taartenfestijn afgelopen weekend. Grootschalige inkopen doen bij diverse leveranciers, waarbij de plaatselijke Super zich af begon te vragen waar al die dozen met eieren toch voor nodig waren nu hun wekelijkse voorraad gereduceerd werd tot een schamel scharreleitje. Overdag werden als op een kerkelijk knutselclubje de hele dag door geboetseerd aan allerlei van de televisie bekende poppetjes, bloemetjes en andere frutsels.
Voor het weekend stonden dan ook een zevental behoorlijk grote, overwegend stapeltaarten op de planning om gebakken, gevuld, afgewerkt en geleverd te worden. Stress alom om alles op tijd klaar te krijgen, want je bent toch wel een aantal uren per taart kwijt, en wat nog belangrijker is, ze moeten toch wel aan de hoog gestelde verwachtingen voldoen.
Om Jozien wat extra tijd te geven heb ik in tegenstelling tot andere weekenden een deel van de taarten alleen bezorgd.
Met een uurtje of vier heel rustig door Nederland

rijdend in de auto met de jas en airco aan waren de meeste taarten op tijd en tot volle tevredenheid bezorgd. Na elke aflevering belde ik de bezorgde Jozien direct op met de mededeling dat de klant weer zeer tevreden was en volgend jaar weer zou terugkomen. Het mooiste pronkstuk, tot nu toe, bereikte zondagochtend haar bestemming in Nieuwegein zelf. Hoewel Nieuwegein van alle Nederlandse gemeentes de meeste verkeersdrempels telt heeft de anderhalve kilometer lange rit geen problemen opgeleverd. De altijd zo onzekere Jozien, altijd wanhopig op zoek naar bevestiging en erkenning van haar werk liep met de topzware taart naar de voordeur en kreeg daar eindelijk zelf haar mooiste cadeau. Tranen van emotie en geluk!

10 juni
35 jaar getrouwd, een koralen huwelijk vertelde Lottie ons. Af en toe danig op de proef gesteld maar over het algemeen, wat mij betreft, goed vol te houden, zolang je maar…. , Ja, wat eigenlijk!
De hele dag en voorgaande dag en nacht stonden helemaal in het teken van een gezellig samenzijn met het steeds verder uitbreidende gezin. Met elkaar zijn we nu met twintig personen en dat is toch wel een hele huiskamer vol. Dit was dan ook de reden, let op(!), Jozien's raad en intuïtie op te volgen en een partytent aan te schaffen in plaatst van een tweede parasol.
Aangezien de weersvooruitzichten niet geweldig waren op het uur U had ik de tent maar opgezet zodat we ook lekker in de buitenlucht konden zitten en konden genieten van al het lekkers dat Jozien in 24 uur had weten te maken. 's Morgens nog de laatste boodschappen gedaan bij de Sligro en tijdens een tweede bezoek een aantal chafing gastronorm bakken gekocht om de Indonesische gerechten warm te houden. Zo tien over vier kwam de groep Heleen

zoals gewoonlijk veel te vroeg, later gevolgd door de groepen Remco, Lottie, Jeroen en als hekkensluiter groep Martijn.
Nadat we allemaal voorzien waren van een lekker drankje en ik aanstalte wilde maken om met alle kleine kids in de Baboe naar het grote grasveld te rijden om daar lekker uit te rennen, zodat de dames konden beginnen met het warm maken van alle gerechten begon het te regenen. Eerst zachtjes, daarna harder. Weggaan had geen zin meer, temeer omdat Jozien op dat moment kwam melden dat de stroom uitgevallen was. De kookplaten, oven, waterkoker, rijststomer en wellicht nog wat kleine dingen was te veel voor de smeltzekering. Even vernieuwen is normaal de remedie tegen deze kortstondige overbelasting, maar dat is in huize Schuurman wel anders. Bij ons gaat gelijk een van de drie hoofdzekeringen er uit omdat de verdeling over de fases niet optimaal geregeld is. Op zolder en op het toilet was nog wel stroom, zodat de eerste levensbehoefte niet in het donker hoeft plaats te vinden en je kunt zien wat voor kleur je vingers hebben. Daarnaast was er een middenstreep op de trap getekend om dalend en stijgend verkeer naar de zolder te scheiden om daar het hete water op te halen voor het opwaren van de gerechten.
Ondertussen had ik het nummer van de landelijke storingsdienst kunnen bemachtigen (0800-9009) en werd nadat gedraaid te

hebben gefêteerd op een gezellig muziekje met af en toe de mededeling dat alle medewerkers in gesprek waren en dat ik nog maar even geduld moest hebben. Gedurende de eerst volgende driekwartier heb ik diverse speellijsten aan moeten horen. Toen ik uiteindelijk iemand, net voor de herhalingen, aan de lijn had en uitlegde wat de aard van de storing was vroeg hij doodleuk of ik het op prijs stelde wanneer deze storing vandaag nog opgelost zou worden. Ook wilde hij niet geloven dat ik al zo lang had staan wachten. Customer services is bij Eneco ver te zoeken. Maar dat wisten we al van Joep. Net toen we allemaal zaten te eten stond de monteur op de stoep om binnen vijf minuten een emotionele uitbarsting bij de aanwezigen te bewerkstelligen. Controleren hoeft niet vertelde hij mij, "ik hoor al dat het werkt".
Toen ik uiteindelijk in de tent weer terugkwam was het harder gaan regenen en liep Chloé met een bezem rond om het water weg te vegen wat even daarvoor uit de tentzakken was komen vallen. Tijd voor het openen van de cham-pagne. Met een luide knal en met de ving-ers in de oren

werd de kurk gelanceerd. De bubbels vonden bij de kids gretig aftrek want ze bleven terugkomen.
Het eten smaakte goed en wat dat betreft was iedereen tevreden en kon zich behoorlijk volproppen. Volgens de geruchten is er over het algemeen drie keer opgeschept. Ook de drank vond gretig aftrek.
Nadat alle buiken waren gevuld met een overheerlijke sorbet van ijs met vruchten kon er weer gespeeld worden. Tijd voor "Het Grote Opiboek". Voor ik goed en wel op de grond zat waren de kids al om mij heen geschaard en klauterde Fleur als laatste over iedereen heen om uiteindelijk op mijn schoot te belanden. De verrichtingen alle knuffeldieren en van de Gele Ballon en de dief werden nauwkeurig gevolgd. Langzaamaan vielen zo hier en daar de ogen dicht dus begon het tijd te worden om op te breken en naar huis te gaan. Toen het laatste koppel was verdwenen hebben we nog een heel eind opgeruimd en schoongemaakt. Daarna heb ik zoals het na 35 jaar huwelijk betaamt, Jozien nog even op weg geholpen met het kleden van de suiker voor de taarten die vanaf morgenochtend weer klaar moeten staan. Elkaar helpen, da's belangrijk!

16 juli
Vandaag was het zo'n dag dat ik eindelijk gehoor kon geven aan de dringende oproep van het tuinencomplexbestuur om het talud van onze moestuin eens grondig te scheren. In de loop van de maanden had zich daar een behoorlijk bos ontwikkeld, bijeen gehouden door een fors uit de kluitengewassen braamstruik.
Met onze bosmaaier zou dat toch een makkie zijn, dus vroeg ik in mijn enthousiasme Tommy mee om mij te helpen. Na de woorden "helm" en "oordoppen" wist hij genoeg en met z'n laarzen onder de arm liepen we even later richting tuin 92.
De maaier moest nog even omgebouwd worden voor het grote werk en Tom vroeg honderd uit waarom dat dan wel moest en waar ik zo snel die tangetjes vandaan haalde. Een paar tuinhandschoenen waren snel gevonden en een snoeischaar ook. Getooid met de eerder besproken helm op het hoofd kon hij zonder moeite zijn taken uitvoeren terwijl ik halsbrekende toeren uithaalde aan de steile kant achter het hek met een twee meter lange maaier. Tommy ontfermde zich over de afgechopte stengels en verbaasde zich erover dat hij van de brandnetels geen last had. Dat de oorkleppen bijzonder goed werken merkte ik even later toen tijdens het 100 dB maaien, de telefoon in het tuinhuisje ging. Tommy die daar vlak bij aan het werk was kon ik niet zover krijgen te telefoon op te pakken en aan mij te overhandigen. Heleen, zo bleek later, moest maar even wachten. Toen Tom even later aangaf dat hij wel dorst had, had hij al een pakje appelsap voor zich gereserveerd en wist bij een volgende pauze keurig te vertellen dat er nog een

pakje stond. Ik maakte hem duidelijk dat er ook voldoende water stond om zijn dorst te lessen. Dat hij goed had rondgekeken bleek even later toen hij vertelde dat er ook koekjes in het trommeltje op de plank waren. Ik beaamde dat alleen en we gingen verder met het traag opschietende werk.
Toen eindelijk het maaiwerk gedaan was en het talud er weer kortgeknipt uit zag hebben we deze prestatiefoto gemaakt. Een dergelijke beker had hij eigenlijk wel verdiend. Om Omi te plezieren hebben we samen een mand vol sperzieboontjes geplukt en een paar courgettes en komkommers geknipt. Tommy's korte lengte kwam goed van pas bij het controleren van de pruimenbomen. Hij wist er onder het lage bladerdak nog handenvol te vinden. Toen alles in de mand gepakt was en we onze laarzen weer verruild hadden voor onze schoenen vertelde Tom dat hij eigenlijk ook wel zin had in een potje knakworstjes.
Aangezien ik binnen twee uur nog een taart te leveren had in Haarlem leek het me nu geen goed idee om de pot open te trekken, maar ik sluit niet uit dat dit een volgende keer, wanneer we weer samen aan het werk zijn, wel gaat gebeuren.

30 juli
"Ga je mee naar het steppen kijken?",vroegen we Tommy. "Steppen?, dat kan ik ook, wat is daar nou voor bijzonders aan". "Dit zijn grote steppen met fietswielen". Nou, dat wilde hij wel eens zien, want daar geloofd hij niets van. Op de Nedereindseberg werden de Europese FootBike kampioenschappen gehouden voor junioren, senioren en veteranen. Groot was zijn verbazing dat deze steppen er toch anders uitzagen dan zijn eigen in de schuur staande stepje. Een volledig uit carbon opgetrokken buizenframe, wielen met tubejes, racestuur met handremmen (geen versnellingen) en een of meerdere bidonhouders moeten garant staan voor een plaatsje op het schavot. We waren net op tijd om de start van de mara-thon mee te maken die over de berg voerde. Langs het parcours weer tientallen van heinde en ver toegestroomde toeschouwers, die in linguïste groepjes bij elkaar stonden. Achter de berg had zich een Fins groepje genesteld en wij stonden tussen de Nederlanders op onze "Alpe d'Huez". Negentien ronden over het uitgebreide parcours, een soort bergetappe

dus met vals plat en steile afdaling. Met een echte wielrenner voorop, om duidelijkheid te geven over het aantal gereden ronden startten alle klassen tegelijk. Met de juiste techniek, met hoog opgetrokken aandrijfbeen werd in vliegende vaart de eerste meters afgelegd met na elke drie passen het been wisselend. Bij het bereiken van het hoogste punt werd de korte maar heftige afdaling begonnen. Ook hier was techniek van belang. De een zette een uit het ballet ontleende Plié in, de andere een prachtige Arabesque, waardoor de luchtweerstand nog minder werd. Tom vond het prachtig en zou zo mee willen steppen, maar ja, hij was niet ingeschreven en had nog niet de minimale leeftijd bereikt. Na verloop van tijd waarbij de groep als een lang lint over de hele berg was verspreid begon de aftakeling. Het op een ronde zetten deed sommige renners wel pijn, maar ze gingen voort, toegeschreeuwd door Tommy, die er niet voor schroomde om ook de Finse koploper in het ras-hollands Hup-hup-hup toe te juichen. Aan het eind van de race hadden we rauwe kelen gekregen en om onze dorst te lessen hebben we in het clubgebouw nog wat gedronken waarna Tommy even een good feeling kon krijgen door op het schavot te klimmen en als een echte winnaar te mogen juichen.

30 december
Waaaaauuw! Dat was de eerste kreet van Tommy vanmiddag toen hij oog in oog stond met de minstens vijftien meter hoge muur net buiten de parkeerplaats. "Daar kon Hugo toch ook overheen klimmen om te ontsnappen?" zei hij zich het verhaal herinnerend wat hij vanmorgen van mij had gehoord. Iets verder, lopend naar de ingang: "Ik hoop dat de kanonnen het niet doen!", want Tom blijft een beetje angstig.

Vanmiddag gaan we samen, met nogmaals dank aan Karlijne die voor de kaartjes had gezorgd, een cultureel en geschiedkundig avontuur tegemoet. Een bezoek aan een van de laatst overgebleven kastelen die in onze geschiedenisboeken beschreven staat; Kasteel Loevestein.
Het zou de komende uren droog blijven dus wandelden we even later, gewapend met een speurtocht en plattegrond het soldaten straatje in waar honderden jaren geleden regimenten soldaten om ten strijde te trekken. Een korte expositie in de 'soldaten huisjes' leidde ons langs alle opgegraven bodemschatten

en foto's. Tot grote verbazing van andere volwassen bezoekers kraaide Tommy bij het zien van een op een schilderij staande man: "Kijk Opi, daar is Hugo!", alsof het zijn eigen oom was. Bij het zien van een klein meisjesskelet vond hij het wel genoeg en wilde zo snel mogelijk het pand verlaten.
De schandpaal, gesitueerd naast de ingang van het kasteel was ook niet aan hem besteed, hoewel hij wel even alleen zijn handen door de gaten durfde te steken. Staande op de ophaalbrug begon de adrenaline te stromen. Hij had al goed gekeken of de brug wel verankerd was en niet plotseling omhoog zou gaan als hij erop zou staan. Of nog erger, omhoog zou gaan als wij binnen waren zodat we na ons bezoek er niet meer uit konden. Na een welkomstwoord van een gids werden we geacht ons als inwoners te gedragen en mocht Tom zich ook als zodanig omkleden. Als een stoere kruisridder met hoofdkap liep hij tussen verschillende jonkvrouwen en andere ridders de in het kasteel uitgezette route. Trapje op – trapje af, trapje op – trapje af. Dat was goed voor ons beiden.

Na een aantal kamers te hebben bezocht kwamen we in de gevangenis waar we net getuige waren van het spannende verhaal over Hugo. In een fraai rollenspel werd de hele ontsnapping in scene gezet en daarbij werd geen detail over het hoofd gezien. Groot was de hilariteit toen verteld werd dat Hugo alleen in hemd, onderbroek en zijden kousen in de kist naar buiten werd

gesmokkeld. De kleine Hugo hoefde dat niet precies na te spelen. Ook Tommy kreeg een rol toebedeeld. Hij was tijdelijk de baas van het kasteel. De kasteelheer. In plaats van direct de sleutels op te eisen bleef hij uitstekend in zijn rol en werd ontzettend kwaad toen hij hoorde dat Hugo was verdwenen. Even daarna verleende hij wel een uitrijvisum voor Hugo's vrouw en haar kinderen om zich bij de naar Parijs gevluchte Hugo te kunnen
voegen.
Na het verhaal heeft Tom het interieurvan de boekenkist van heel dichtbij mogen bekijken door er zelf in te klimmen. Dat dit niet de echte kist was, was wel duidelijk, want zo vetelde de gids de echte kist stond in de ruimte hiernaast. Hoewel... na een beetje navraag bleek ook deze kist niet die autentieke waarde te hebben die daaraan toebedeeld wordt. Ik neem aan dat de originele kist in vlammen op is gegaan direct na de ontsnapping in maart 1621 om zich te kunnen warmen.

Toen we uiteindelijk op de zolder kwamen merkten we dat het inmiddels behoorlijk aan het regenen was

door het gekletter van de druppels op de leiendak. De daar aanwezige gevangeniscel was voor Tom te veel, zo in het donker durfde hij aan mijn hand naar binnen en slaakte een zucht van verlichting toen hij weer aan de goede kant van de celdeur stond. Op de terugweg hebben we in de ridderkamer nog even een ridder gevechtsuitrusting gepast. Na het passen van de ontzettend zware helm begrijp je waarom de ridders niet zo groot waren. De zwaartekracht moet behoorlijk tegen gewerkt hebben, maar sterk waren ze wel. Met een levensgroot, nauwelijks te tillen zwaard in beide handen ging Tom nog even op de foto. Na het bezoek renden we door de regen naar de taverne om even wat te drinken en te eten. Later op de terugweg hoorde ik achter me dat hij druk bezig was zijn indrukken te verwerken. "Ik was de baas van het kasteel!"

einde


Tja, het zit er weer op voor dit jaar.. CU.