3 januari 2010
De laatste dag van het afgelopen jaar is iets gebeurd waardoor alle voorgenomen wensen en het overbekende "voorspoedig en gezond 2010" even heel ver weg waren. 's Middags voldeed zich een incident op mijn studeerkamer waardoor ik mijzelf gedurende de onder normale omstandigheden, gezellige oudejaarsavond die wij dit keer bij Jeroen en Frieda vierden, behoorlijk geïrriteerd voelde. Ik had het namelijk zodanig in mijn rug dat ik niet lang achter elkaar kon zitten of staan, laat staan gezellig oliebollen eten of sjoelen. Het gaat wel weer over dacht ik toen nog, en heb geprobeerd mijn lijden zoveel mogelijk geheim te houden. 
Echter, de volgende ochtend was de volkomen normale rugpijn veranderd in een niet nader te verklaren schreeuwende pijn in de nierstreek. Toen dacht ik gelijk wat er twee jaar eerder begin januari heeft plaatsgevonden (lees maar bladzijde 08-01-2008).
De hele dag was ik met zelfdiagnostiek bezig met het gevold dat de daarop volgende nacht een hel was, waarbij de nachtrust door het vele draaien iedere keer werd gestoord. Niet alleen fysisch maar ook alle psychische scenario's trokken voorbij. "Wat is de oorzaak", "Wat als ik opgenomen moet worden", "Hoe moet ik het regelen met mijn werk", "Ik moet geopereerd worden", "en als dat mis gaat".
Gelukkig begon het buiten licht te worden en kon
27 maart 10
Waar ze, zo las ik laatst, in het Venlose Velden een politiebureau en een naastgelegen school 48 uur in quarantaine hebben moeten houden na het vinden van een paar enveloppen met wat later bleek, een paar gram bakpoeder, zijn Jozien en ik gisteravond Jeroen en Frieda behulpzaam geweest met het ompakken van duizend kilo wit poeder in kartonnen dozen. 
Weliswaar gelukkig geen Antrax, en gezien de straatwaarde van een slordige halfmiljard Euri helaas ook geen cocaïne. Nee, het ging hier om een redelijk onschuldig bindmiddel genaamd Guargom.
Voor een van zijn nieuwe klanten wil Jeroen graag dat de verpakking en naam van de fabrikant niet zichtbaar zijn en moesten de veertig aangeleverde vijfentwintig kilo zakken geopend en omgestort worden in andere zakken en dan in kartonnen dozen. Gezellig onder de carport, want dit wil je werkelijk niet in huis doen, waren de taken snel verdeeld, dozen vouwen en plakken, zakken opensnijden en storten en
12 april 10
Een mooie dag om eens iets anders te doen. Plannen waren al eerder gemaakt om vroeg naar het strand te gaan, of een dierentuin te bezoeken. Echter tijdens het ontbijt kozen we toch voor het Sprookjes Wondrerland in Enkhuizen. We belden Tommy op om te vragen of hij en z'n ouders ook zin hadden om mee te gaan.
Goed in beweging zijn is goed voor Tom. Rond tien uur zaten we in de auto en een dik uur later rijdend door de uitgestrekte Zuid Flevolandse windmolenvelden en over de Enkhuizerdijk kwamen we in het oude stadje aan. De borden brachten ons snel naar de ingang van het park en aan de geparkeerde auto's te zien waren er in het afgelopen uur al vele bezoekers de kassa gepasseerd. Na een sanitaire stop liepen we de gebruikelijke route langs de kabouterwoningen waarbij bij Tommy de ogen opengingen en z'n oren vanwege het "harde" geluid, dicht. Zolang de bij de huisjes behorende versjes niet gezongen werden, drukte hij zijn neus dicht tegen de ruit om alles te kunnen zien. Het kikkerorkest was vervolgens ook te veel van het goede. Het kasteel van Violinde vond hij verder prachtig, De mannen beklommen de toren en hadden daarbij een prachtig uitzicht over Violindes woonplaats en het dierenrijk buiten de poort. Na het kinderdoolhof bereikten we de lieftallige Walibies, die een behoorlijk last in hun buidel meedroegen. De bijna volgroeide peuters zaten op hun gemak, beschut tegen weer en wind, met de moeder mee te grazen.
Overal waar we langs kwamen gaf Tommy te kennen dat hij dat wel eens van dichtbij wilde zien. Na de rondrit was het tijd voor de speeltuin, eerst de peuterspeeltuin, waar Tom zo uitgekeken was, daarna de tuin voor mannen met de bootjes. Snel werd een boottocht gereserveerd en geheel zelfstandig voer Tommy door het smalle kanaal langs en door de in het park gebouwde kasteel. Daarna de paarden. Als een volleerd cowboy zat hij op z'n hobbelend paard en reed een uitgezette route over de prairie. Na de rattenfietstocht dwars door Hamelen stond daar opeens de boom. Nee..., niet zo maar een boom, maar een boom van formaat, een boom met trappen, en vooral glijbanen. Nee..., niet zomaar een glijbaan, maar een hele vet gave, hoge brede! Zo een waar je vanzelf gaat "oinken". Dat is althans Tommy's omschrijving van het hard naar beneden suizen waarbij je na het vlakke stuk halverwege de baan, daar waar de baan weer de diepte in gaat, letterlijk los komt. Over het woord nadenkend zou "Boinken" beter tot z'n recht komen, of Tommy moet het varkenachtige snorkelen bedoeld hebben
Daar waar hij met klimmen bij Ballorig in Houten zo'n problemen en angst heeft, leek hij nu wel pepers in z'n figuurlijke reet te hebben. Tot twee keer toe haalde hij moeiteloos de top, om zich vervolgens weer via de glijbaan naar beneden te laten storten.
Dat aan alle dingen een eind kwam, bleek wel toen we het park even daarna verlieten en richting auto wandelden. We waren de eerder besproken dijk nog niet af of Tommy lag heerlijk ronkend tegen Remco aan te slapen. Een uur later, bijna thuis, was een stootje genoeg om hem weer te activeren en met pretlichtjes in z'n ogen wist hij uit te brengen:"Ik was zo lekker aan het oinken". 14 mei 10
Tommy weet wat hij wil; brandweerman worden. Tja dat wil elke jongen wel, maar voor sommige is deze job ook werkelijk weggelegd. Maar dat weerhield hem niet om mij gisteren te helpen met het schoonmaken van de tuinmeubelen die er na de laatste strenge winter niet schoner op waren geworden. 
Met de ijlings gerepareerde Kärcher zouden we, getogen in laarzen, de groene vijanden samen te lijf gaan. Na een opwarmronde, waarbij hij de terrasborstel mocht hanteren stond hij even later als een volleerde spuitgast het echte hogedruk pistool te hanteren, waarbij hij zijn voeten schrijlings en vooral stevig in de figuurlijke klei moest plaatsten om niet door de tegendruk achteruit te worden geblazen. Het is toch maar zo'n 12 atmosfeer!
Geheel gedisiplineerd en geconcentreerd werkte hij lat voor lat af om uiteindelijk een brandschone tafel te voorschijn te toveren. Dat Tommy nog een kind met speelse eigenschappen bleek toen hij de waterstraal op mij begon te richten, waarbij ik met een snoekduik de straal kon ontwijken om vervolgens de knop van de machine om te draaien.
3 juni 10
Cindy is in het land!
Samen met echtgenoot Floris, die al zeven jaar lang de lage landen de rug heeft toegekeerd, en hun twee kinderen, de lieftallige "Princess" Amy en zoonlief Owen, die gezien zijn handelen beter NO-wen genoemd kan worden, 
is Cindy al heimelijk twee weken on-tour door het Nederlandse landschap en bezoeken ze incognito allerlei festiviteiten en activiteiten. In hun uiterst drukke agenda heeft het echtpaar ook voor ons tijd weten in te ruimen voor een echte "meet & greet".
Met gepaste trots mag ik meedelen dat zij morgen rond vijf uur 's middags hun "acte de présence" geven in ons stulpje te Nieuwegein. Eergisteren is er al een kortstondige try-out geweest met uitzinnig publiek uit de Otterweide die, naar wij vanuit ons huis hebben kunnen horen, positief uitgevallen is.
Rond vier uur zal het gezin in de door hun geleende roomwitte limo arriveren waarna ze zich nog vóór de
4 juni 10
Vanmiddag ben ik met Martijn en Willie, de vader van Frieda, naar Rotterdam gereden om Jeroen eens in het zonnetje te zetten. Of liever gezegd, in en nieuw pak te zetten. Een paar maanden voor het komende huwelijk stond dit uitstapje nog open op de agenda. We hadden om half vier een afspraak bij Roka, de ultieme heren-trouw-mode-zaak, de winkel waarover je in de vorige bladzijden veel meer kunt lezen. Binnen gekomen werden we hartelijk begroet door een man die zich voorstelde als Henry, maar die kende ik al van vroeguh. Verbaasd keek Willie ons aan toen hij Henry tegen Jeroen hoorde zeggen:"Dan moet jij Jeroen zijn, en jij bent zijn broer",richting Martijn,"dan bent u zijn vader", op mij wijzend ,"en u vanzelfsprekend de schoonvader", naar Willie kijkend. Tja, dit is magie...(met een knipoog)
We kregen een kop koffie en toen konden we starten. Drie rondjes rond Jeroen had Henry nodig om tot de conclusie te komen dat Roka misschien niet de juiste winkel voor Jeroen was, en dat hij vanwege zijn lengte maar eens bij "Combru" in Papendrecht moest kijken. Deze naam herkennen we nog bij het aanschaffen van het pak voor Tommy. Maar, nadat ik heimelijk het stofstaaltje en de foto's van de bruid in kwestie had laten zien, was Henry diep onder de indruk, en had er alles voor over om eigenhandig Jeroen een pak aan te meten. Na een kwartier kwam hij terug met de kleinste maatjes die hij had kunnen vinden, en waarvan hij vond dat die wel goed bij de bruid zouden passen.
Ook hier bemerkte we weer Henry's magische kunsten. Het eerste kostuum, een prachtig lichtkleurige en van een Italiaanse meester afkomstige snit werd snel aangetrokken waarbij de in allerijl geregelde riem het geheel boven het nauwelijks aanwezige achterwerk van Jeroen bij elkaar moest snoeren. Jeroen glom van opwinding, of komt dat door de weerspiegeling van het kostuum of door het feit dat hij zich ongegeneerd had uitgekleed tot aan z'n felrode boxer zonder het pashokje te sluiten, was niet duidelijk.9 juni 10
Niet alleen Jeroen moest aan een nieuw kostuum, maar ook de andere kleine man, onze protegé Tommy, moest er aan geloven, en dat hebben we geweten. vanmiddag ben ik met zowel Jozien als Tom achterin vertrokken naar de bruidsmode speciaal zaak. Nee, niet naar Rotterdam, want dat is voor grote mannen, maar naar het eerder genoemde "Combru" in Papendrecht. De naam Combru is een samenraapsel van Communie- en Bruidsmode, maar klinkt mij niet lekker in de oren.
De reis vorderde gestaag, gelukkig zonder files en het was gezellig achterin. Tommy zat lekker te lezen en Jozien werd hier af en toe bij betrokken om zo hier en daar diepgaande achtergrondinformatie te geven over de in het boek voorkomende afbeeldingen. "Waarom?" hoor ik hem nog steeds zeggen, "Waarom?". Net na Gorinchem zat Tom met het boek voor z’n hoofd en in de veronderstelling dat hij een dutje deed schonken we daar aanvankelijk geen aandacht aan. Aangezien hij even later niet reageerde op de vragen die Jozien stelde sloeg zij het boek weg en kwam oog in oog te staan met ... de hulk! Volledig groen en geel geworden zat hij voor zich uit te staren, en de oprispingen in te houden. Snel heb ik een pitstop kunnen maken bij een benzinestation om een aantal tasjes en tissues aan te laten rukken. Dit was maar goed ook want even later op weg, hoorde ik een bekend geluid, wat ik niet graag onbevoorbereid in de auto wil horen. Gelukkig had Tommy thuis nog aardig van de aardbeien gesnoept zodat de auto gevuld werd met een geur van
Voor Tommy hoefde het allemaal niet meer zo nodig. Na een korte uitleg aan de bemoederende verkoopster over wat er gaande was en waarnaar we op zoek waren, werd een prachtig zes(?)delig Italiaans kostuum te voorschijn getoverd en, nog belangrijker, precies dezelfde kleur als het nieuwe pak van oom jeroen. Tommy wilde nog wel de paskamer in maar niemand mocht kijken hoe hij eruit kwam te zien wanneer hij in z’n pak was gestoken. Net op het moment dat hij volledig uitgedost achter het gordijn klaar stond trok Jozien als een volleerd poppenkastspeler de gordijntjes open om met een zelfde noodgang door Tommy weer te worden dichtgetrokken. In dat luttele momentje had ik toch de kans waar genomen om het ten toongestelde modebeeld op de gevoelige plaat vast te leggen.
1 augustus 10
Een prachtige dag om Jeroen eens even voor de laatste keer te verwennen als vrijgezel ofwel een manier om hem eens lekker in het ootje te nemen op zijn vrijgezellenfeest. 
De voorbereidingen en uitnodigingen zijn al geruime tijd achter de rug en vanmorgen is het dan zo ver. Rond half elf kwam Bart nog even langs om te vertellen dat de gewenste kledij voor Jeroen geregeld was en met zijn broers en Dennis ben ik vervolgens naar zijn huis gereden en heb hem daar stom verbaasd uit z’n zwembad geplukt, alwaar hij heerlijk met Frieda zijn baantjes liep te trekken. Hij had, achteraf gezegd, wel verwacht dat er vandaag iets ging gebeuren, maar wist absoluut het tijdstip niet. Snel was hij aangekleed en voordat iedereen het door had zaten we alweer in de auto richting Berlicum. De complete overval was zo snel achter de rug zodat we halverwege bij een tankstation nog een twintig minuten pas op de plaats moesten maken om niet te vroeg aan te komen op de plaats van bestemming. Exact op het afgesproken tijdstip, een uur, reden we vanuit de middle of nowhere het parkeerterrein van het avonturenkamp “de Hooghei” op.
Toen iedereen, totaal achttien man, aanwezig was kon het grote omkleden beginnen. Jeroen kreeg zeven minuten de tijd om zijn dagelijkse kloffie ‘en plein public’ om te ruilen tegen een volledig gevechtspak met helm en gasmasker van de Staat der Nederlanden. Helaas voor Bart lukte hem dat in een slordige vijf minuten zodat de opgelegde straf niet uitgevoerd behoefde te worden.
Volledig bepakt, met plunjezak, mochten we zelf koffie met gebak halen van het buffet, en konden we even gezellig met elkaar kennismaken en bijpraten. Er moest gewerkt worden wat plots verscheen een Paul en een bijdehante juf, genaamd Willeke ten tonele. Zij waren onze drilsergeanten zullen we maar zeggen. Of we hen maar wilden volgen en dat werd door een ieder niet als vervelend ervaren.
Het eerste onderdeel was bierkratten stapelen. Hierbij is de bedoeling dat er een stapel wordt gemaakt door telkens een kratje op een ander kratje te plaatsen, waarbij de stapelaar bovenop het laatste kratje plaats neemt. Omdat elk kratje zo’n vijfendertig centimeter hoog is , wordt een stapel wel binnen no-time erg hoog. 
Om de stapelaar toch enige veiligheid te bieden wordt deze door middel van een touw door een tweede man gezekerd. Jeroen mocht in de eerste groep van vier de uitdaging aan zo hoog mogelijk te stapelen en samen met Martijn begon hij rustig en gestaag zijn meters te maken.
Tegen een steile verticale wand van de klimtoren gedrukt, en met handen en voeten vasthoudend aan kleine blokjes, rotspuntjes voorstelend, moest een meter of tien, twaalf omhoog geklommen worden, waarbij we ook hier weer werden gezekerd met een touw voor onze veiligheid. Wanneer dit te weinig uitdagend was kon er ook nog in een paal geklommen worden waarbij je uiteindelijk op het kleine platformpje met een doorsnede van veertig centimeter mocht staan. De paal was zo’n tien meter hoog.
Het volgende onderdeel was tokkelen! Nee Martijn, niet op de gitaar, maar hangend aan een katrolletje, net als onder een kabelbaan aan een vaste lijn,
met een geweldige vaart naar beneden suizen om beneden door Willeke te worden opgevangen. Iedereen stond natuurlijk direct in de rij naar boven.
Nadat iedereen zijn sprong had gewaagd mocht Jeroen op mijn verzoek nog een Rambosprong doen waarbij hij bijna een vrije val van tien meter te verduren kreeg.
Daarna werd het rustiger, maar niet minder gevaarlijk. We gingen schieten. Gelukkig had Jeroen zijn helm op terwijl wij uitleg kregen over de wapenarsenaal door een echte veteraan. Handboog, kruisboog, pistool en buks stonden op het program om te worden gebruikt om de roos in het midden te treffen. Vreemd was het even later om een marinier, Jeroen dus, te zien schieten met een handboog, maar nog vreemder was het dat iedereen heel gedisciplineerd met de aan hun aangeboden wapenen om ging. Waarschijnlijk wilde iedereen goed presteren onder het toeziend oog van Willeke die over de schouder van de instructeur meekeek.
Hij nam in ieder geval zijn roos-kaart mee naar huis om die aan zijn commandant Mies te laten zien.
Nadat we op het terrein aardig wat lood hadden neergelegd, de wapens hadden teruggegeven, konden we aan het bier. In het restaurantgedeelte konden we ons geheel zelfstandig laven aan de tap. Achter de hevels was zowel bier, wijn als de bekende frisdranken te vinden. Door de jongens werd hartelijk afscheid genomen van Willeke, nadat zij te kennen had gegeven niet te blijven eten.
Om vijf uur ging het buffet open en een ieder kon zijn bord een of meerdere malen vullen met de rijkelijk uitgestalde lekkernijen. Vele vlees en vissoorten, salades, diverse groenten en sauzen stonden heerlijk te pruttelen in de diverse chafing-dishes. Tegen half negen, na verschillende koffierondes, nodig vanwege het overmatige alcoholgebruik, mocht Jeroen zich weer omkleden en verlieten we voldaan de locatie, terugkijkend op een gezellige en vooral sportieve middag.
7 augustus 10
Gistermorgen begon het al goed, door de half lichtdoorlatende gordijnen priemden de eerste zonnestralen en even later aanschouwde ik naar bovenkijkend een strak blauw firmament. Dit moest een mooie dag gaan worden. De enige in de hele week. Snel gedoucht en de honden uitgelaten want er stond nog veel op het programma, voordat we in een relaxte sfeer de huwelijksvoltrekking tussen Jeroen en Frieda bij konden wonen.
Om negen uur reden we het boerderij erf op om de bij Priscilla bestelde bloemen, bruidsboeket en corsages af te halen. Doorjakkeren naar Doorn, the place to be later, om de bloemstukken af te leveren en ballonnen te blazen. Gelukkig hadden we daar de beschikking over een kleine compressor die als surrogaat long beter en zeker langduriger presteerde dan mijn eigen conditie. Ook het met helium vullen van ballonnen gingen van een leien dakje, al is hier de zinspeling niet juist doordat heliumballonnen juist naar boven willen. 
lukte heeft meer te maken met het tekort aan lef dan aan zijn rijlessen. 
Na het weerklinken van de lang verwachte woordjes “Ja” en “Jazeker”, waarna de BABS de toverwoorden “Gij zijt nu in den echt verbonden” uitsprak, werden de ringen door de aanstichters van dit samenleef- verband, Jordy en Remco aan de huwelijkspartners aangereikt. Toen ook even later de getuigen blijk gaven van wat zij lijfelijk hadden gezien en gehoord door een handtekening op de huwelijksakte te zetten mocht het pas gerouwde stel in de armen worden genomen om te worden gefeliciteerd. 
Gelukkig bestaat er zoiets als hollywoodtape. Aan het eind van de dertig meter mocht het paar zich even ontdoen van de kleverig geworden, dus vruchtbare rijstkorrels om vervolgens deel te nemen aan een serie groepsfoto’s. Met alleen de grootouders en alleen ouders, of met broers en zussen, speciaal was de grote groepsfoto met de Oostenrijkse gasten. Om de magen na deze ceremoniën te stillen werden we allen in de feestzaal verwacht waar de bruidstaart al op ons stond te wachten. Ook dit onderdeel werd volgens het traditionele protocol uitgevoerd waarbij het bruidspaar als het ware gevoerd werd door de partner. De bruidstaart was grotesk in smaak en vormgeving. 
goochelende ijscoboer met een duidelijk zuidelijk accent. Vanille, aardbeien of ijs met dooje vliegjes, met een duur woord Malaga genoemd, had hij bij. Je moest er wel wat voor over hebben om bij hem een lekker ijsje te bemachtigen. Nadat het bruidspaar na wat omzwervingen een surrealistisch ijsje in de hand gepropt hadden gekregen, mocht de rest, de kinderen eerst, een ijsje komen halen. Je wist dat je vanwege je inhaligheid voor gek werd gezet, maar toch konden de meesten het niet laten om met uitgestrekte hand en open ogen in de val te worden gelokt. Er waren moeders, en ook vaders bij die hun kinderen erop uitstuurden om een klein ijsje voor hun zelf te bemachtigen. Onze ijscoboer wist dan uiteindelijk een ijsje van twee centimeter voor hun neer te zetten.
Het optreden werd door luid bel gerinkel tijdelijk stilgelegd voor een optreden van het ceremoniemeesterkoppel Jaap en Hetty zelf. 
Even daarna, om de artiesten de tijd tot omkleden te gunnen, werden we allen gevoerd langs de heuvels en dalen van het mooie Kärnten (Karintieën) waar eens de Sound of Music is opgenomen en waar, in onze verbeelding, Heidi met geiten Achmed moet hebben geleefd. Peter, Willie, Jordy en niet te vergeten onze dirndl Simone gaven een spetterende show met bijlen, dans en, natuurlijk, lederhosen.
Met licht dwang, en omdat het buiten al wat begon te schemeren werden we binnen uitgenodigd om de openingsdans van het bruidspaar bij te wonen. Lekker traditioneel, mocht ik even later de bruid in de armen nemen om daarmee over de dansvloer te zwieren. Daarna barste het feest echt los. Op de in aanvang melodieuze klanken van de door René-Radio10-Verkerk gestarte muziek, waarbij nog een slowfox of een simpele twist uitgevoerd kom worden, liep het crescendo in een gestaag tempo op om via rock&roll, hardcore en trance te eindigen bij een goeie boeren popping. Bij deze vorm van muziek, zo vertelden mij de insiders, gaan alle remmen los en aangezien ik geheelonthouder
ben van enige vorm van antidepressiva en andere partydrugs kon ik het tempo maar ternauwernood bijhouden.
Buiten was de temperatuur inmiddels zodanig dat je na een tijdje dansen even in deze chilly ambiance een cool-down kon bewerkstelligen zodat je in no-time weer verder kon. Tegen het eind van de avond, het begin van de kleine uurtjes werd de muziek gestaakt om, jawel alweer een traditie in ere te houden. Nee, heren…, niet het eten van de kousenband, want daarmee heeft Jeroen tijdens de photoshoot mogen spelen, maar met het werpen van het bruidsboeket. Voor een ieder die dit niet kent: de bruid gooit een boeketje, niet haar eigen bruidsboeket, maar iets dat er op lijkt hetgeen op dit tijdstip van de avond toch niet bemerkt wordt, over haar schouder naar een bij elkaar gedreven groep huwbare vrouwelijke vrijgezellen. Zij die op welke manier dan ook uiteindelijk het boeket, of wat er dan nog van over is, want vrouwen, ja heren, zijn af en toe beesten, in handen heeft, mag het houden en, zo vertelt de traditie, zal de eerstvolgende zijn die de grote stap gaat wagen naar een degelijk huwelijk. Zo ging het nu dus niet, want even na het gooien stond een jongman verbaasd met het boeket in zijn handen. Tja, heden ten dage moet je overal voor open staan want zelfs op het moment van dit schrijven drijft er in Amsterdan de Gay Canal-parade voorbij.
Met leuke snoepjes als bedankgeschenk en een laatste kus vertrok het bruidspaar traditioneel, met ratelende blikken achter de dit keer eigen auto de duisternis in. 15 augustus 2010
Vanmorgen belde ik al vroeg naar Remco om te vragen of hij een trapje thuis had, maar ik kreeg Tommy aan de telefoon: “Opi, kom je er snel aan? Want we hebben je nodig! Pappa is al bezig. We kunnen het niet zonder jou!”. Nu, dat gesprek streelde mijn ego natuurlijk geweldig en meteen zette ik alles in het werk om zo snel mogelijk mij als vrijwilliger te melden bij de kleine jongen.
Toen ik even later gewapend met een huishoudtrap en een net opgeladen accu-schroefmachine de tuin bij Remco in liep waren de voorbereidingen en grondwerkzaamheden al keurig uitgevoerd.
Vandaag werd het door Tommy lang verwachtte speelhuis in elkaar gezet. Hij heeft er twee weken lang dagelijks naar uitgekeken en als een echte projectmanager regelmatig gevraagd of ik nog steeds beschikbaar zou zijn om de klus te klaren. Nu was het dus zover, alles stond klaar.
We begonnen de werkzaamheden met een paar kleine krachtsinspanningen. Een oude droogmolenvoet, achtergelaten door vorige bewoners moest uit de grond gehaald worden en vijf nieuwe gegalvaniseerde paalhouders moesten op de juiste plek in de grond geramd worden. En wel precies waterpas, omdat op deze punten het huis moet komen te rusten. Dit werk nam behoorlijk wat tijd in beslag waardoor Tommy al een beetje nerveus begon te worden over de geplande afloop van het project. Vanaf het moment dat de eerste palen in de houders stonden kwam hij regelmatig langs om mee te helpen en te meten. Met een eigen rolmaat werd alles nagemeten en gecontroleerd en al snel werd het vloertje op ongeveer anderhalve meter hoogte geplaatst. Daarna ging het sneller.
12 september 2010
Daags voor hun huwelijk werden wij als ouders van het bruidspaar door Jeroen en Frieda bijeen geroepen voor een belangrijke mededeling. Angst sloeg ons om het hart, wat kon er nu nog mis gaan! Even later ontvingen beide moeders een kristallen teddybeertje van het bekende huis Swarovsky. Dit hebben Jeroen en Frieda al vaker gedaan en daar zat dan altijd een verhaal bij. Dit keer hielden ze hun mond. Niet het teddybeertje zelf maar wat deze in de kleine knuisjes, of eigenlijk klauwtjes vast had, gaf antwoord op de prangende vraag en bevestigde een diep verborgen wens, maar ontzenuwde daarmee ook en diep gewortelde angst. Nu wisten we het! Eindelijk kwam het op tafel en viel de last van de schouders, Frieda is zwanger! Ook dit echtpaar is in staat, de statistieken ten spijt, kinderen te verwekken. Tranen sprongen in de ogen en nog onwezelijk voor zich uit starend zat Willie na te denken over het feit dat hij binnenkort toch grootvader zal gaan worden. De felicitaties waren hartelijk maar geruisloos omdat deze informatie binnen de huiskamer moest blijven en vooral niet naar boven waar Simone met gespitste oren probeerde uit te vinden waarom we toch nog bij elkaar moesten komen.
Met deze wetenschap hebben we het huwelijk daarna heel anders ervaren als de overige gasten die, zoals gebruikelijk bij elke bruiloft, handenvol rijst over het bruidspaar heenstorten voor het verwerven van vruchtbaarheid. Ook werd er heimelijk op Frieda gelet dat zij geen dingen deed die bij een beginnende zwangerschap verboden waren.
20 september 2010
Jeroen heeft zijn eerste folders. De eerste officiële productbeschrijvingen van Unique Products Schuurman staan op papier.
Het heeft wel wat voeten in aarde gehad, maar dan heb je ook wat. Het ontwerp was thuis redelijk snel in elkaar gezet en vervolgens niet echt professioneel als PDF aan de drukker aangeboden. Gelukkig was deze drukker onze bevriende Hans Streek, die wel weer eens aan een leuke uitdaging toe was. Nadat zowel de tekst als lay-out door Jeroen besproken waren en de foto's in groot formaat aangeleverd, is de offsetpers gestart. 
Afgelopen vrijdag hebben we het resultaat opgehaald. In vier dozen zaten de vijfduizend glanzende A5 brochures keurig verpakt.
Van de drukker zelf kregen we onder het genot van een kopje cappuccino een rondleiding over zijn werkterrein. Door het kabaal van een nog werkzame Heidelberger drukpers uit 1950, die nog wat stanswerk moest verrichten, heen deed hij zijn verhaal. Hij vertelde
Vandaag staat Jeroen zijn producten te demonstreren tijdens de opening van het wild en najaarseizoen bij de Hanos in Apeldoorn. Gisteravond hebben we de voor de presentatie gewenste foto's geselecteerd, die in een slideshow op een groot flatscreen worden getoond. Ook hier zijn de nieuwe brochures weer aanwezig om aan de connaisseurs van de gastronomische keuken te verstrekken.
3 oktober
Dit weekend hebben Gwyneth en Chloé bij ons gelogeerd. Reden was dat Martijn en Karlijne nog eens rustig, zonder gezeur van kinderen, hun 10 jarig huwelijksjubileum konden vieren. Nadat de kids met elk een eigen koffertje afgegeven werden hebben we het bruidspaar maar een fles bubbels cadeau gedaan om zich maar eens lekker te buiten te gaan. 's Avonds hebben we pannenkoeken gegeten en naar een paar televisieprogramma's gekeken waar de honden geen brood van lusten. Maar ja, je moet er wel wat voor over hebben om je kleinkinderen in te mogen stoppen.
Na een wonderbaarlijk rustige nacht heb ik, nadat de honden uitgelaten waren, het ontbijt klaargemaakt zodat we na het eten vroeg op pad konden. Het weer was voortreffelijk om een stevige wandeling te maken door bos en duin. Vandaag wilde Ik de beide dames eens kennis laten maken met mijn hobby, geocachen. Al lopende in het veld en gewapend met een GPS ontvanger vertellen een paar satellieten die zo'n 20.000 km boven onze hoofden vliegen, precies waar een 'schat' op of onder het aardoppervlakte verborgen ligt. Kunst is die dan via het oplossen van puzzels te vinden.
Voor de meiden had ik de Dino-cache bij Soesduinen uitgezocht. Een leuke kindvriendelijke zoektocht die ik van de zomer ook al een keer met Floris, Amy en Nowen had gelopen, waarbij we een zevental hulpcoördinaten moesten aandoen om de uiteindelijke locatie van de kist te kunnen bepalen.
Op de parkeerplaats aangekomen zag Gwyneth onmiddellijk de lol van het spoorzoeken in en eigende zich de GPS toe om de te wandelende route te bepalen. Af en toe vergat ze op de van richting veranderende pijl te letten zodat we dan met een grote boog om het doelgebied heen geloodst werden, om de cache
Toen als laatste de grote kist te voorschijn werd getoverd begonnen vier handen in de hebbedingetjes te graaien. Na deze korte veldslag liepen we verrijkt met een paar speeltjes terug naar de auto om het volgende hoofdstuk te starten. 
Na een uur was het gedaan en hadden we nog net even tijd om de geplukte vruchten te verdelen en ons thuis op te frissen,
9 oktober
Lang had ze er naar uitgekeken maar niet zo lang had ze er voor gespaard. De grote taartenbeurs "Taart en Trends", dit jaar neergestreken in Hilversum moest en zou bezocht worden. Natuurlijk ben ik ook van de partij om mijn vrouwtje dan met daad bij te staan want raad heeft op dat moment geen zin. Ook Giulia en Heleen wilden wel eens kijken hoe een paar generaties, voornamelijk vrouwen als kleine kinderen in een snoepfabriek aan het struinen waren. Dat er in het land taarten gebakken worden wist ik natuurlijk wel, maar dat er zoveel animo voor deze beurs was kon ik nauwelijks bevatten. Ruim twintig minuten voor het openen van de beurs reden we het Hilversumse Arenaterrein op waar we direct geconfronteerd werden met een overvol parkeerterrein en een lange wachtrij voor de nog gesloten deur. In plaats van rustig te wachten in de auto besloten we snel aan te sluiten in de rij vóór de uit alle richtingen toestromende menigte. Eenmaal binnen keken we onze ogen uit. In de sporthal waren rijen met marktkramen geplaatst waar iedere 
zichzelf-respecterende-internet-taart-hulpmiddelen-aanbieder zijn of haar waren in het echt ten toon had gesteld, waarbij vooral veel van het zelfde te zien was.
Thuisgekomen moest eerst alles nog even geëvalueerd en op een rijtje worden gezet.
31 oktober
Van Gwyneth zijn een aantal foto's in omloop waarin zij te zien is met alles verslindende roofvogels. Met gevaar voor eigen leven is zij onlangs op de uitnodiging van vriendin Linde ingegaan om een alternatief verjaardagsfeestje in huize "Zweinstein" bij te wonen. Na het nuttigen van de pizza's om de stress de rug toe te keren werden de dames buiten opgewacht door Hagrid zelf die met een grote verscheidenheid aan vogels de angstdrempel bij de dames wilde toetsen. Hierbij wilde hij tot het uiterste gaan, waarbij de adrenaline in de meidenlijven zou gaan gieren.
Na eerst wat net uitgebraakte uilenballen te hebben gedetermineerd en de inhoud daarvan te hebben geanalyseerd, mochten de dames wat spelen met de dieren. 
Gwyneth, onverschrokken als Hermelien zelf, stapte na wat oefenen met een uiltje gelijk op de grote woestijnbuizerd af en wist die zonder veel moeite op
Na een paar gewaagde vluchtmomenten, waarbij het dier iedere keer weer volledig getraind keurig op de handschoen landde, mocht het gevaarlijke beest zonder schade te hebben aangericht weer terug op zijn stok. Het einde van het feest naderde verder zonder kleerscheuren en als afsluiting werd geposeerd met een grote onvervalste Europese oehoe, die in tegenstelling tot Potter's witte sneeuwuil Hedwig geen post kan bezorgen, maar wel een mooi plaatje kan leveren.
11 november
Twee keer eerder was het goed gegaan, twee keer eerder was de avond rustig verlopen, twee keer eerder was het op tijd stil. Dit keer was alles anders, dit keer geen rust op de bank, dit keer heb ik heb ik alle afleveringen van de tv serie over een Engelse nanny Jo Frost in mijn geheugen opnieuw de revue moeten laten passeren. Fleur, de anders zo lieve kleindochter, dacht dat het nu wel eens anders kon.
Zo af en toe stap ik aan het eind van de middag als oppas-opi in de auto om bij gebrek aan ouders, Fleur in bed te stoppen en daarna te wachten tot Lottie weer terug is van ballet. Zo ook deze keer. De voorbodes waren er achteraf gezien eigenlijk al, te laat gegeten en overhaast in de auto, een ontzettende drukte onderweg door het ontzettend slechte weer, het begin van de carnaval en, zoals ik gewend ben, alle verkeerslichten tegen. Lottie stond al met de jas aan te wachten toen ik hijgend de trappen naar haar voordeur op rende. Instructies had ik niet nodig want voor mij was deze avond gewoon gesneden koek. Na een
Nu was ik blij dat ik destijds alle afleveringen over JoJo heb gevolgd en wist dat ik niet in discussie moest gaan en haar alleen onverwijld terug in bed moest stoppen. Nadat ik de speen en knuffel weer terug in bed had gelegd en Fleur daar op haar buik overheen had gelegd lukte het weer, na een ruk aan het irritante beest met z'n tingel-tangel muziek te geven, om stil te
3 december
's Morgens een gedoe van jewelste in huize Schuurman. Nee, dit had niets met een komende Sinterklaasviering te maken, dit keer gaat Jozien 'on tour'.
De mobiele taartstudio moet voor de eerste keer neerstrijken in IJsselstein op het verjaardagsfeestje van Gwyneth. Stapels vers gebakken taarten staan al keurig afgedekt in nog niet eerder gebruikte vuilniszakken en ondertussen zijn we druk bezig met het op kleur kneden van stukken suikerpasta. Dozen met stekertjes voor het vervaardigen van blaadjes en bloemetjes staan al klaar evenals de in allerijl in stukken gezaagde PVC pijp die in een korte toestand uitstekend voldoen als handige 'deeg'rollertjes. Glitters, dust en poedersuiker en een grote catertafel complementeerde het geheel. 
Nadat alles was verpakt in de net aangeschafte winkeltrolly reden we tegen drie uur naar IJsselstein.
Van eenvoudige hartjes en bloemetjes tot hele winterlandschappen met dennenbomen en sneeuwpoppen werden de taarten omgetoverd, waarbij vooral veel minuscule suikerballetjes als 'sneeuwballen' werden gebruikt, gestrooid zowel op de taart als daaronder op de grond. Toen de taarten uiteindelijk in een passende taartdoos waren gepropt, kon het eten beginnen. Friet met frikadel stond er op het menu, met een lekker stuk taart als dessert. 11 december
Met de verhuizing van Tommy's slaapkamer naar zolder is het idee ontstaan om daar een echte junglekamer van te maken waar hij als een echte Johnny Weissmuller tekeer kan gaan . Met de vergaarde kennis tijdens onze vakantie en een gevonden foto voor het ultieme junglebed moet het mogelijk zijn om deze wens zonder veel problemen te vervullen.
In navolging op het buitenhuis van Tommy in de tuin moest zijn junglebed ook op poten komen te staan, dat is een stuk veiliger wanneer je slaapt in het donker. Daarom zijn we na het maken van een ontwerptekening naar de bouwmarkt gereden om even later met een auto vol tuinhout terug te rijden. Decoupeerzagen, boor- en schroefmachines werden klaargelegd een werktafel uitgeklapt en de radio aangezet.
Na wat heen en weer gezaag à la Edward Sissorhand lag even later de eerste van de zes poten gereed om te worden gebruikt. Nadat alle poten en ook de draagbalken waren gezaagd kon het bodemframe in elkaar worden gezet en vastgeschroefd worden. Hierbij had Tommy ook een bijzondere taak. Met een speciale verzinker kon hij de geboorde gaten wat opruimen zodat de schoefkop van de even later ingeschroefde schroef niet meer voelbaar was. De eerste dag was toen gedaan. Morgen vangt de tweede aan.
Nadat ik eerst de kerstboom thuis met een kettingzaag bewerkt had en eindelijk in de houder had geplaatst was het tijd geworden om verder te gaan met Tommy's junglebed.
Remco had inmiddels het vloertje op de poten aangebracht en behoefde alleen nog even precies op maat gemaakt te worden.
De planken werden weer door ons drieën gezaagd en vastgeschroefd waardoor het eindresultaat steeds duidelijker zichtbaar werd. De constructie werd ten opzichte van de tekening op sommige plaatsen wel wat aangepast zodat er minder afval zou zijn. Aangezien we net te weinig planken hadden voor het dak moesten we dit laten schieten tot maandag wanneer de bouwmarkt weer open is. Wel hebben we alle poten extra beveiligd met schragen zodat een T-Rex de zaak niet kan omduwen.
14 december
Een week lang heeft hij er tegen gevochten, een week lang hebben zijn ouders moeten horen dat hij alleen wilde kijken, en zeker niet meedoen. Tommy moest voor het eerst naar zwemles. Samen met Jozien en Giulia togen we naar het zwembad alwaar eerst nog een administratieve handeling moest worden verricht. Het kopen van de tienlessenkaart. Tommy, die net niet boven de balie uit kwam kreeg een speciaal kaartje van de receptioniste aangereikt die hij aan de badmeester moest afgeven. Hierop stond dat hij voor het eerst aanwezig was en daardoor speciale aandacht nodig had.
Toen begon het, huilen in het kleedhokje omdat hij het er nog steeds niet mee eens was dat hij zijn zwembroek aan moest trekken als hij alleen maar wilde kijken. Maar dat was snel weer over toen we heen en weer liepen door een wirwar van gangetjes, kastjes en kleedhokjes naar die ene deur die naar het waterparadijs zou leiden. Uiteindelijk stonden we gewoon voor een verkeerde deur en werden we onder begeleiding van een behoorlijk praatzieke badjuffrouw naar de juiste ingang gebracht. Hierbij liet ik steeds een klein propje papier op de grond vallen om later de weg terug te kunnen vinden. Na even gewacht te hebben op de zwemleraar, die zijn groepen hoogstpersoonlijk bij de douches kwam ophalen, mochten we stiekem meelopen naar binnen. Eenmaal binnen sloeg ons de warmte tegemoet. Giulia, nog voorzien van jas en das wist niet hoe snel ze die uit moest trekken, waarna ze bijna net zo nat als de kinderen op veilige afstand van het water op een stoel kon gaan zitten.
De les begon met het natmaken van de kinderen. Eerst met een douche, een emmer met gaatjes aan de onderkant, daarna met een emmer water direct in het gezicht gegooid.
17 december
Troika hier, Troika daar.... het bekende dodenritlied van Drs. P uit de jaren 70 kwam vandaag geregeld in mij op. Alleen waren wij in dit sneeuwweekend, het weekend waarbij het openbaar vervoer weer eens zo goed als plat lag en waarbij heel veel auto's het moesten opgeven bij twintig centimeter sneeuw niet op weg naar Omsk maar naar IJsselstein én ook weer terug. Het begon vrijdagochtend al. Na mijn werk vroeg Jozien om nog even langs de molen in IJsselstein te rijden om wat broodmeel te kopen zodat we het weekend weer lekker krentenbrood en zo te smikkelen hebben. Deze molen, "de Windotter", op steenworpafstand van de woning van Martijn en Karlijne, staat bekend om haar heerlijke broodmixen en daar waren we al eens vaker geweest.
De heenreis duurde toch iets langer als gepland, maar ja dat heb je wanneer er sneeuw ligt. 
Gelukkig bereikten we uiteindelijk de winkel waar twee vrijwilligsters hun best deden alles aan de man te
Het begon te sneeuwen, grote vlokken witte ergernis voor velen kwam naar beneden en ontkleurden alles waar het maar op bleef liggen.
Zowel Jozien als ik houden van sneeuw en van dit prachtige schouwspel. Alleen hadden we liever wat meer uitzicht gehad en wat minder last van uitlaatgassen. Weer honderdvijftig meter verder langs het benzinestation. De situatie verslechterde snel en werd langzaamaan levensgevaarlijk. Gelukkig was de tank nog helemaal vol zodat we deze snelheid nog uren vol konden houden. Niet alleen de
Gisteren hebben we de 'stal' ingericht zodat we redelijk beschut tegen de mogelijk aanwezige wind en lekker warm konden zitten. Natuurlijk had ik mijn terrasheater meegenomen en Jeroen had een vuurkorf en twee barbecues in zijn bezit die als warmtebronnen dienst konden doen.
Nadat alles in de keuken voorbereid was trokken we rond half zes naar buiten. De dames doken in meegebrachte plaids en even later hadden we een heerlijk dampende mok soep in de handen. Het was lekker 'cozy', en al gauw kwamen de gezellige verhalen los.
Halverwege de maaltijd begon het te sneeuwen en konden we ons echt voorstellen hoe Jozef en Maria zich gevoeld moeten hebben in zo'n steeds kouder wordende nacht. De ware kerstgedachte! Ondertussen ging het eten gewoon verder de een na de andere hertenbiefstuk, hazenrug, lamskotelet, shaslick, saté of kipfile werd geroosterd en verorberd. Rond half elf zetten we daar een punt achter en bleven nog wat uitbuiken. Toen kwamen we er achter dat de heater nog niet op de hoogste stand stond waardoor we niet ten volle hebben kunnen genieten van overdadige warmte. Dit was snel verholpen en al snel waren de dames uitgepakt. Toen de sneeuw boven ons op het dak echt begon te smelten vonden we dat het genoeg was geweest en konden we terug kijken op een ontzettend gezellige kerstmaaltijd die we zeker gaan herhalen.
