10 januari 09
Vanmorgen vroeg, zaterdag, halfacht. Zoals afgesproken staan Frieda en Jeroen voor onze deur, Frieda, al een heel ontbijt achter de rug en Jeroen de slapen nog uit zij ogen wrijvend. Zij waren er klaar voor, ik ook... Snel handschoenen aan, das om en de auto in en daar gingen we, richting Siberië. De nachtelijke kou van Neerlands winter trotserend speerden we naar het oosten. De gereden kilometers liepen op, de buitentemperatuur daalde gestaag. Anderhalf uur later waren we op onze bestemming. Winterswijk, de stad deed in deze periode zijn naam eer aan. Door de half platgereden sneeuw ploegend reden we even later een kleine straat door waar we voor een deur van een hoekwoning stil hielden. De deur ging gelijk open alsof de bewoners op de uitkijk hadden gestaan en wij snelden naar binnen, de warmte in. We werden verwacht.
Nu werd de lang gekoesterde hoop eindelijk bewaarheid. Eindelijk mochten ze mee. Eindelijk kon Frieda haar "Oci-kindjes" Nouri en Natsu in de armen sluiten... Maar eerst was er koffie en een zoals al eerder meegemaakt, een gezellige babbel. Daarna het officiële gedeelte, de overdracht van beide dieren moest geregeld worden. Snel werden de contracten ondertekend en de financiële transacties gedaan. Daarna ging het snel, Jeroen had Natsu al in de transportkoffer gegooid voordat zijn zorgouders afscheid van hem hadden kunnen nemen. En dat terwijl hij nog wel de meeste zorg had mogen ontvangen. Even later, na een knuffel van Betty en Albert lag ook Nouri lekker warm tussen de dekens naast z'n broer, niet wetend van de lange reis die ze nog moesten gaan maken. Na nog een korte zwaai waren we uiteindelijk weer op weg naar huis. Waar ik vaak van mening ben dat de radio op diverse zenders walgelijke muziek ten gehore brengt, moet ik dit nu bij stellen. Ik heb nu anderhalf uur kattengejank gehoord, in Hifi stereo op de achterbank. Maar ja, als je ziet dat Frieda en Jeroen zo gelukkig zijn, zitten toch je oren dicht. Nu zijn ze thuis, we hebben na een uurtje nog even een kort bezoekje gebracht aan het gezinnetje. Jozien was natuurlijk heel erg benieuwd hoe de beestjes er in het echt uit zagen.15 februari 09
Lottie's warme douche, de lang verwachte babyshower is na vandaag alweer achter de rug. Met nog zo'n 3 weken te gaan is deze van oorsprong Amerikaanse party behoorlijk aan de late kant, want normaal vier je dit in de vijfde of zesde maand, maar het feestje was er niet minder om. 
Een feestje waarbij iedereen de kans had om Lottie, en in mindere mate ook Dennis in het zonnetje te zetten en daarbij een leuk presentje te geven. Helaas kon niet iedereen bij het feestje aanwezig zijn omdat de zorg over de Nederlandse burgerij, vooral in Nijmegen en omstreken gewoon door moet gaan en omdat Jeroen nu eenmaal "Blowkart" verplichtingen naar zijn collegae had. Lottie's vriendin Linda had in allerijl nog een leuke uitnodiging in elkaar weten te zetten, zodat Lot binnenkort samen met haar in de Jaarbeurs te vinden is.
Gezellige boekjes, lekkere spenen en van mooie teksten voorziene slabberts gingen van hand tot hand. Een klapstuk was toch wel afkomstig van onze geweldige
Zij hadden op doek een prachtig, rijk voorzien van, misschien wel de juiste kleuren, tweeluik voor de kinderkamer gemaakt. Ook Jozien had haar best gedaan. Zij had voor deze gelegenheid een prachtige dubbellaags babyshower taart gemaakt die ook nog eens heerlijk smaakte. Zelfs Syll wist er met zijn stuk wel raad mee. Overigens is deze taart en alle andere door Jozien gemaakte taarten te bewonderen (en te bestellen) op haar "Taarten maken" website.
Na een tweetal uurtjes met elkaar te hebben doorgebracht vertrokken we weer huiswaarts, het bijna ouderpaar achterlatend met hun ontvangen uitzet. Ik wens ze nog veel leesplezier.
6 maart 09
Het had zo moeten zijn dat uw speciale verslaggever op het juiste moment aanwezig was om getuige te kunnen zijn van de dingen die nu staan te gebeuren.
Ik was bij Lottie en Dennis uitgenodigd om het nieuwe Delletje van de benodigde software te voorzien en een aansluiting te maken op het netwerk. Dat kunnen ze namelijk niet zelf. Lottie vertelde mij dat ze toch wel een wat harde buik had en contracties aan de onderkant. Tja, dat kan je hebben als het bijna tijd is dat het kindje het eerste levenslicht kan gaan aanschouwen.
Twee uur had de verloskundige haar gegeven om te wennen aan deze voor vrouwen zo pijnlijke periode. Toen Dennis even later thuiskwam hebben ze de vrouw ingelicht die spoorslags aankwam rennen, om Lot inwendig te onderzoeken. Dat had ze natuurlijk niet moeten doen, dat kennen we nog van vroeger. Het was toen 15.45 uur.
Af en toe werd het Jozien te veel, zodat ze uiteindelijk maar eens op onderzoek uit ging. Tot op dat moment wisten we nog steeds niet wát het geworden was. Rond halfelf werden we door Dennis opgehaald en in ganzenpas liepen we door de natale afdeling naar Lottie's slaapkamer. Daar troffen we een vrolijke moeder aan met een klein volledig ingepakt hummeltje in de armen. Lot zag er goed uit, niet vermoeid en volledig in staat om het moederschap te aanvaarden. Heen en weer werd hartelijk gefeliciteerd en geknuffeld. Vanaf de weg moet het ziekenhuis er toen vreemd hebben uitgezien. Alles donker en maar één raam waar volop geflitst werd. In korte tijd (20 minuten) had Jozien al zesendertig foto's geschoten en zij was zeker niet de enige. Voor sommigen werden de emoties te veel, anderen begonnen met vragende, nee, verlangende blik naar hun partner te kijken. Aangezien we op dat tijdstip toch geen koffie meer kregen, hebben we tegen halftwaalf het gebouw weer verlaten om het pas geboren gezinnetje een welverdiende nachtrust te gunnen. We zullen van het meisje nog veel meer horen, want huilen kan ze, dat bleek de eerste nacht.
8 maart 09
Fleur is thuis.
Nadat Jozien in opdracht van Dennis een taart had gebakken en afgeleverd aan het ziekenhuis, waarbij we maar gelijk besloten een grote hoeveelheid kadootjes en andere rommel, wat het gezinnetje in die twee ziekenhuisdagen om zich heen heeft weten te verzamelen, mee te nemen, hebben we Bram thuis opgehaald en zijn we naar IJsselstein gereden om de aankomst van het gezinnetje op de gevoelige plaat vast te leggen. Beter is te zeggen "in het zand" vast te leggen, want alles is per slot van rekening tegenwoordig digitaal, nietwaar?.
Voor het flatje aangekomen mochten we het ritje nogmaals maken omdat we de sleutel, tot grote ergernis van Jozien, die tot voor kort altijd alle sleutels als een ware gevangenbewaarder bij zich had, vergeten waren. Gelukkig waren we nog op tijd terug, zodat we alle tijd hadden om de slingers op te hangen en ballonnen op te blazen. Even later kwam het verlossende telefoontje, de Doeves hadden het ziekenhuis verlaten en waren onderweg naar huis. De camera's werden in stelling gebracht en zoemden er flitsend op los toen ze de laatste hoek om kwamen. Als bij een gebodyguarde VIP werd de auto geparkeerd en ging de kleine snel naar binnen toe, de warmte in. Binnen stond alles in het teken van voeding. Fleur kreeg haar spuitje, de voeding wordt nog even via een injectiespuit in haar mond gespoten, Jozien en ik koffie, Lottie fris en Dennis zijn onvergetelijke bamiesoep, natuurlijk met beschuit en roze muisjes.
Toen de wedstrijd afgelopen was zijn we achter een nieuw kolfapparaat aangegaan omdat Lottie geconstateerd had dat de machine die wij haar in bruikleen hadden gegeven niet het beoogde resultaat afwierp. In Huizen bleek, volgens Marktplaats, een aardige jonge vrouw te wonen die ons tegen betaling van een geringe vergoeding afstand wilde doen van haar eigen melkzuiger (vertaald uit het Italiaans), waarbij niet één, maar gelijktijdig twee borsten leeggeslurpt kunnen worden. Deze doos met inhoud hebben we gelijk naar Lottie gebracht, waarbij die gretig werd overgenomen door de inmiddels gearriveerde begeleider met leerling van de kraamzorg. Deze dames bleken het apparaat, hoewel die in hun te verhuren hulpmiddelenlijst aanbevolen wordt, niet te kennen en stonden, misschien door winstbejag, behoorlijk sceptisch tegenover de juistheid en werking hiervan. Lottie stelde ons 'savonds hierover gerust.
19 april 09
Dit weekend zijn Jozien en ik, ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van Attitude, getuige geweest van een in het circustheater uitgevoerde voorstelling van Tarzan. Met hoge verwachtingen gingen we na het in-house diner de grote zaal in alwaar we op rij dertien mochten plaatsnemen. Hoge verwachtingen omdat ik toch eigenlijk heel benieuwd was hoe van der Ende uit de toch al beroerde verhaallijn iets heeft weten neer te zetten wat al maanden lang vele honderden mensen heeft getrokken. Aan de lieftallige Chantal zal dat niet gelegen hebben daar zij snel na de première haar prioriteiten moest verleggen naar de zorg over haar eigen baby.
Het voordoek voerde ons al terug naar de tijd dat zeerovers nog helden waren en dat schepen met man en muis konden vergaan. Indrukwekkend was de opening waarin wij als toeschouwer, via een voor het theater onnatuurlijk kijkrichting van bovenaf, goed konden zien hoe de kleine baby uit de
22 april 09
Ik werd vanmiddag uit mijn werk opgehaald door Jeroen. "We gaan eerst naar mijn huis, Mam is er al" was zijn snelle opmerking. Niets vermoedend begroette ik even later de vrouw des huizes en kon het aangepaste terras eens goed bekijken. Daar kan je nu wel veel mensen op kwijt, dacht ik nog. Even later, genietend in de zon, kwam Jeroen met vier glazen champagne naar buiten. Zelfs aan een bekertje limonade voor Tommy, die Jozien noodzakelijkerwijs maar meegenomen had, was aangedacht. Toen kwam het hoge woord er uit. We waren er niet voor niets. Onze aanwezigheid had een reden. Ze wilden ons wat vertellen. Alles speelde snel door mijn hoofd, een nieuwe auto hadden ze net aangeschaft, zichtbaar zwanger was Frieda nog niet, dat had ik al gezien, de poezen leefden nog. Eigenlijk kom ik niets bedenken. Ze hadden alleen de was nog niet opgeruimd, die hing buiten te drogen.
30 mei 09
Ook Frieda en Jeroen doen het lekker ouderwets, eerst verloven dan pas trouwen. Dat is tweemaal feest en tweemaal cadeautjes. Maar ja,... ook tweemaal de kosten natuurlijk. Die liegen er niet om. 
Zeker niet als je een nieuwe partytent van vijf bij tien meter wilt neerzetten en champagne in plaats van bier wilt.
De pas verworven partytent was al een aantal dagen geleden neergezet en had uiteindelijk de beproevingen van het weer doorstaan. Eén nacht heeft het paar niet in bed, maar hangend aan de door storm steeds weer opspringende poten van de tent doorgebracht.
Gisteren hebben we met een paar man de inrichting voor een uitermate relaxed feest opgebouwd. Thema: een soort "white sensation", maar dan veel rustiger. Witte lakens drapeerden we onder de nok als een plafond en langs de zijkanten van de tent om er een knus geheel van te maken. Dennis had zijn verlichting, geluid en video ter beschikking gesteld.
Boven de "Bubblebar" waarop zowel drank als finger-food te krijgen was hingen een paar grote videoschermen waarvoor zowel Dennis al ik een animatie hadden gemaakt. Bij de ruim, in halve cirkels opgezette zitjes waren ijsbakken met flessen champagne te vinden. De bij de buren geleende ijsklontjes machine braakte regelmatig een voorraad nieuw bevroren klontjes uit. Alles was er klaar voor. Zo'n honderdvijftig meter kabel netjes weggewerkt; het is 1900 uur; Het feest kan beginnen ......
Na verloop van tijd hoorde je zo hier en daar regelmatig nieuwe flessen ontploppen en bewogen de gasten zich als ware gastheer of gastvrouw over de gesprekspartners.
14 juni 09
Jeroen en Frieda hebben een tweede huis. 
Een echt zomerchalet, bijna zoals ze in Oostenrijk te vinden zijn. Met van die gezellige geruite trellies, overhangend dak, vensterbankjes en geraniums. Bijkomstigheid is dat ze er niet eens zo ver voor weg hoeven. In navolging op hun buren is achter in hun diepe achtertuin een Serre, met hoofdletter "S" geplaatst waaronder ook, zoals laatst bleek, tijdens hevige regenbuien heerlijk gelaunched en gebarbecued kan worden. De uit zware balken en professioneel dak opgetrokken overkapping meet ruim twintig vierkantenmeter en bied plaats aan minimaal tien man, die na een goedgevulde BBQ heerlijk de ruimte hebben om te kunnen uitbuiken. Met de opbouw is het paar direct betrokken geweest en na een bijna val van het in aanbouw zijnde dak van Jeroen, vond Frieda het nodig om haar verloofde waar mogelijk te steunen en klom eveneens het dak op. Gewapend met speciale golfplaatschroeven
ze samen ook nog de nokbeplating vastgezet en daarmee het pannenbier verdient. Dat dit pannenbier omgezet werd in lekkere wijn en dito barbecue nadat het huis was ingericht behoeft geen betoog. Het is me ter ore gekomen dat de buren, hangend over de schutting toch wel achter hun oor hebben gekrabd bij het zien van al dat schoons.
1 juli 09
Vanavond was het zover. Kleindochter Gwyneth gaf een recital. 
Een beter alternatief bij het niet meer doorgaan van het concert van Michael Jackson kan je je toch niet wensen. Een eindejaarsconcert, genaamd "EEN REIS DOOR DE WERELD" met collega fluitisten in de concertzaal "Julius Röntgen" van de Biltse Muziekschool. Gespeeld werden behoorlijk zware Italiaanse stukken uit de 16e eeuw voor blokfluit, spinet en cello in twee koren. Prachtige barokke largo's, luchtige sonates, afgewisseld met modernere Engelse en uit Wales afkomstige folkmuziek. Zenuwachtig was ze allerminst, op haar beurt wachtend gezeten naast mij wist ze veel over de stukken te vertellen en gaf daarbij op de partituur aan welke partij zij moest spelen. Daarbij waren, volgens mijn vaders jargon, hele krentenbroden, gecompliceerd muziekstuk waarbij veel kwart- en achtstenoten in de maatvoering, bij.
Bij één stuk vertelde zij mij, dat ze de eerste zes maten niet echt meespeelde omdat de snelle vingerzetting niet met haar motoriek overeenkwam, en daardoor eigenlijk moest playbacken. Dat was nou jammer, maar ik weet zeker dat niemand het heeft gemerkt. Na anderhalf uur was niet alleen het concert voorbij, maar ook Gwyneths ambitie om verder blokfluit te studeren. Zij overweegt nu het bespelen van de viool. Ik ben alleen bang dat Martijn dan nog meer katten uit zijn tuin moet verjagen.
15 juli 09
Wat je al niet gebeuren kan als je van de schommel wilt. Iets te fanatiek afremmen en hoeps..., zo het ziekenhuis in. Dat overkwam Chloé gisterochtend tijdens het begin van de vakantie. Ondersteund door Gwyneth kwamen ze bij opa Walter aan die gelijk door had wat er moest gebeuren. IJs erop, ouders bellen en naar het ziekenhuis. Om twaalf uur zat de familie op de EHBO te wachten op de dingen die zouden gaan komen. 
Even hier knijpen... even daar knijpen..., fotootje maken en vooral wachten, want het verplegend personeel had het steeds over 'even geduld', en zoals je op elke andere bladzijde kunt lezen, als ze het woord "even" gebruiken, dan hebben ze geen idee hoe lang het gaat duren. En dat bleek even later ook, want Chloé moest onder het mes. Omdat de breuk behoorlijk gecompliceerd was kreeg ze drie bouten in haar arm die de botdelen aan elkaar moesten houden. Rond acht uur, toen de operatie nog in volle gang was, werden we door Martijn ingelicht over de hele situatie.
Later op de avond, werden we opgebeld dat de operatie gelukt was, maar de bloedsomloop naar de hand was niet in orde.
1 augustus 09
De vierdaagse van Nijmegen is maar net voorbij of de trainigen voor het volgend jaar zijn alweer begonnen. 
Ook Tommy wilde graag eens een eind wandelen, en gezellig met de honden begonnen we onze tocht bij skipiste aan de Nedereindseplas. Omdat Tom niet direct de Skiheuvel op wilde, zijn we de andere kant op gelopen langs de wielrijdersbaan, de koeien, de honden, het vogelhotel, het doolhof, het rooster, de huisjes, de kapotte weg en de snelweg om toch de heuvel, na een omzwerving rond de plas, vanaf de andere kant te benaderen en te beklimmen. Zingend en vooral veel pratend over alles wat er te zien was hadden we zonder het te weten een kleine 4 kilometer (toch een tiende van de grote tocht) in onze benen zitten.
Belangrijk te vermelden is dat deze afstand zonder pauze is afgelegd, hooguit even stoppen voor het geven van een beloning aan Binck en Droef, omdat zij al loslopend geen aandacht hadden voor tegemoet komende viervoeters. Na de wandeling waren de
10 augustus 09
"Kom maar bij mamma!" was gisteren een gevleugelde uitspraak toen Lottie ons huis ging verlaten. Meteen begreep ik dat deze tekst niet voor Fleur bedoeld was, want die, hoe graag ze ook zou willen, is echt nog niet in staat om gehoor te geven aan deze opdracht, en zeker niet zoals ze twee meter bij Lot vandaan vastgesnoerd in haar maxicosi aan mijn arm bungelde. Grif gaf Lottie toe dat haar kleine identiteitscrisis bedoeld was voor Bram. Daar kom je niet zelf op!
Ze legde me uit dat ze hierdoor haar leven wat kon vereenvoudigen door niet meer te hoeven nadenken welke aanspreektitel ze per geval moet gebruiken. Om de moeder van Bram te zijn is uiteindelijk een stuk beter dan het alternatief, Fleur liefdevol te roepen met de mededeling: "Kom maar bij het vrouwtje!"
Nee, dat kan echt niet! Nee, niet naar Fleur! Wel naar Dennis op een zwoele, met passie gevulde avond. Fleur ligt dan gelukkig diep te slapen.
10 augustus 09
De laatste van de vijf jurken is besteld. De levertijd: een half jaar. Je begrijpt het al, het gaat hier over trouwjurken. Gistermiddag kwam Frieda met het verhaal dat zij na een middagje shoppen met haar moeder, ergens in Nederland een bruidszaak van een voor sommigen bekend persoon was ingelopen om zich eens te oriënteren en goed voor te laten lichten.
Van het één kwam het ander en zoals wel eens vaker voorkomt, was er ook voor Frieda een droomjurk bij. Snel werd er gepast en dat beeld raakte ze niet meer kwijt. Een prachtige .... robe, afgewerkt met .... en .... Andere jurken waren plotseling tot voddenbalen gedegradeerd.
Al snel werd even lief naar mamma geglimlacht, die daarop snel in de boodschappentas dook en haar portemonnee tevoorschijn toverde. Dat was een meevaller voor ons Friedje.
5 september 09
Dat heb ík weer eens!
Scooters en de jongens van Schuurman hebben met elkaar geen goede relatie. Is het niet Jeroen, die met een kompleet skelaton model, een scooter waarbij alles wat niet direct met rijden te maken heeft is verwijderd, de achterpoort komt binnenrijden, met de vraag of hij de koevoet even kan lenen omdat zijn frame krom is geworden na een val, dan is het Remco wel die meestal telefonisch meldt dat hij weer eens onderuit gegaan is over een bananenschil of 's winters over een dun laagje sneeuw. Bij hem resulteert dat meestal in een woordenstroom die in dit stukje niet gepast zou zijn maar meestal zit er wel een paar keer bovenstaande zinsnede in, Dat heb ík weer eens!. En dat is dan ook zo.
De laatste weken gaat het niet zo best met zijn scootertje. Het starten wordt steeds moeizamer. Waar een doorsnee scooter door een druk op de elektrische starter gezellig ronkend staat te trappelen om bestegen te worden, moet Remco zijn toevlucht zoeken tot het gebruik van het laatste redmiddel, de kickstarter.
Dit kleinood, voor de ouderen onder u te vergelijken met de zwengel aan de voorkant van de "lelijke eend", hoeft normaal alleen in geval van uiterste nood gebruikt te worden. Remco daarentegen, moet gedurende zijn betrekkelijk korte rit naar zijn werk deze kickstarter wel vijftig keer gebruiken om zijn alom geprezen,
De scooter werd uiteindelijk gestald met de mededeling dat we vanmiddag nog wel even langs zouden komen.3 oktober 09
Vandaag stond de "SAPPdag", de jaarlijks terugkerende Schuurmannen appel en peren plukdag op de moestuin gepland. Dit jaar zouden de kleinkinderen zich kunnen verbijten in een grote hoeveelheid peren waaronder de bijna rijpe Conference, de sappige Doyenné du Comice en een verrukkelijke stoofpeer genaamd Gieser Wildeman. Appels waren er ook genoeg,de Pinova's en Cox's vielen bijna vanzelf uit de boom.
Om elf uur precies waren de kleintjes aanwezig en kon het plukken onder de bezielende leiding van Omi Jozien beginnen. Kisten waren klaargezet, de plukinstructies werden gegeven en nadat de netten over de bomen waren verwijderd grepen de gretige handen toe. Vincent had voor deze gelegenheid een paar luie ligstoelen meegenomen waarin hij dacht uit te kunnen rusten na een noeste arbeid. Dat dit evenement voor de allerjongsten was deerde hem niet en begon de kleine laagstammige boompjes bijna met kluit en al uit de grond te trekken. Dat was natuurlijk niet de bedoeling.
Ieder kleinkind die zich verdienstelijk had gemaakt, werd nu uitbetaald in natura. Met de vraag: "Mag het nóg wat zijn?", "Wie maakt me los?" en de opmerking dat de stoofperen dit jaar toch wel erg lekker zijn werden de vruchten snel door de ervaren handen in de meegenomen plastic tasjes verpakt en de inhoud beschreven. Restte ons nog een paar leuke foto's te maken van de kids.
8 oktober 09
Toch iets over mijzelf, altijd anderen voor het voetlicht zetten gaat vervelen.
Het bedrijf waar ik nu werkzaam ben is druk bezig, in het kader samenwerking door middel van teambuildingactiviteiten, de koppen dezelfde kant op te laten wijzen. Vanmiddag stond zo'n cultuursleutelactiviteit gepland, waar ik als enig extern medewerker ook aan deel mocht nemen. Om dertienhonderd uur verzamelen voor uitleg en groepsindeling. groep=samenwerken. Snel en vakkundig werd door een organisator uitgelegd dat wij de komende uren ons zorgen moesten maken over het voortbestaan van de stad Utrecht als zodanig. Wij moesten dingen gaan oplossen op publieke plaatsen en foto's gaan maken van belangrijke zaken. 
Wij zaten dus midden in het city-spel "Wie is de mol!". Hoewel ik nauwelijks of nooit naar de alom bekende en geprezen televisieserie heb gekeken werd mij snel duidelijk dat in elke groep een infiltrant aanwezig zou zijn die het beoogde samenwerkingsverband grondig moest frustreren. Het doel van het spel is om al je charmes en psychologie in de strijd te gooien om de infiltrant c.q. mol adequaat te ontmaskeren en zo doende de battle
10 oktober 09
Jeroen heeft besloten voor zijn bedrijf "Unique Products" een bedrijfsauto aan te schaffen. Zijn snorscooter, waarmee hij dagelijks naar het werk rijdt heeft de geest gegeven en schijnt volledig afgeschreven. 
Voor de uitstraling van zijn onderneming is Jeroen natuurlijk op zoek gegaan naar iets heel speciaals. Immers, hij verkoopt unieke producten. Zijn keus was snel gevallen op een klassieker, een echte Reliant Robin.
Niet gehinderd door stuur- en rembekrachtiging, navigatie en overmatige aanwezigheid van allerlei onduidelijke knopjes koerst hij tegenwoordig rustig tuffend rond in zijn polyester bak. Ook Frieda kan mee, zij het op een nog losstaand bijzittersfauteuiltje, waardoor zij op de rustieke achterbank beland wanneer de auto te hard optrekt, maar waar zij wel de beschikking heeft over het bekende uittrekknopje op het dashboard voor het ophangen van haar handtasje. Het benzineverbruik, met toe te voegen loodvervanger,
23 november 09
De maandag dat Nederland in de ban was van Mexicaanse griep vactinaties. De maandag dat er 1,2 miljoen prikkies uitgedeeld moeten worden aan alle kinderen tussen een half en vijf jaar. Om een inschatting van de hoeveelheid te krijgen, het volgede rekensommetje. Een prik krijgen, inclusief watje en pleistertje kost zeg maar 15 seconden. Dan is één persoon daar bijna twee jaar continu mee bezig. Omdat dat niet kan zijn er in heel Nederland sporthallen ingericht waar de prikacties worden gehouden. De maandag dat ook de kleine jongens eraan moeten geloven. 
Vandaag was het de jongensdag waarbij de heren binnen een tijdslot van een uur de verwachte injectie in Houten konden ophalen. Nadat Jozien Tommy vanmorgen al verteld had wat er vanmiddag stond te gebeuren kwam hij direct met de opmerking dat hij al een keer een prikje gehad had en dus eigenlijk niet meer hoefde. Een groot probleem heeft hij er
18 december 09
Winter 2009. Er was genoeg sneeuw gevallen om eens lekker te gaan wandelen en met Tommy te gaan sleeën. Remco en Giulia zijn door ziekte aan huis gekluisterd en Tommy mag daar natuurlijk niet de dupe van zijn. Met Tommy op de slee achter mij aan trekkend liep ik naar het park waar al een aantal kinderen al dan niet vergezeld van hun ouders bezig waren het heuveltje te beklimmen om er vervolgens weer, gezeten op een sleetje of iets dergelijks, af te roetsen. 
Een gegil van jewelste wanneer de vooral uit meisjes bestaande groep niet op de geplande manier beneden aankwam. Na een paar afdalingen waren we het eens. Dit is voor Sissies, niet voor mannen zoals wij. Wij zijn stoer en kunnen de hele wereld aan. 't Is omdat we Kitzbühel niet in de buurt hebben, anders waren we er even heengereden.
Een alternatief hebben we natuurlijk wel, in het park richting manege. Daar ligt een grote berg, een soort 'Klein Clockner'. Een berg voor mannen.
19 december 09
Het vriest al een paar dagen en nadat ik gezien heb dat er in IJsselstein weer geschaatst kan worden, begint het te borrelen. Tijd om Tommy te gaan halen om de ijzers, en dat zijn er voor hem heel veel, onder te binden. De auto weer op het bekende plekje geparkeerd en aan de rand van de oval de schaatsen aangetrokken. Tom vond het prachtig en was op het besneeuwde gras al goed aan het oefenen. Als een echte Kramer deed hij de slagen waarbij zijn armen door de lucht wapperen. Eenmaal op het ijs was de situatie anders. IJs is glad, daar kan je uitglijden. Nu is dat voor schaatsers juist de bedoeling, maar niet voor Tom. Onder mijn aanmoedigingen deed hij een aantal voorzichtige stapjes en aan de hand kon hij zelfs een beetje glijden. Na een halfuur had hij het wel gezien en zette zich op de slee om daar niet meer vanaf te komen. Een paar rondjes verder begon het zonnetje weg te zakken achter een op komst zijnde sneeuw depressie en werd het tijd om weer in de auto op te warmen.
20 december 09
Eindelijk is het dan zover. Jaren hebben we er over gesproken en gewacht, maar nu is het dan zover. Nederland ligt plat. Het openbare leven is tot stilstand gekomen. Het is gaan sneeuwen. 
Vanachter de petunia's met een kop vol warme chocolademelk in beide handen geknuist, wordt angstig naar buiten gekeken. Op de achtergrond worden de weer- en verkeerswaarschuwingen in sneltreinvaart afgekondigd, waarbij zowel de ANWB als Prorail iedereen aanraad niet te gaan reizen of onnodig naar buiten te gaan, een zogenaamd negatief reisadvies. Voor ons eindelijk tijd om lekker te gaan wandelen. Wij trotseren dit "noodweer" met een positieve instelling. De laatste keer dat er zoveel sneeuw lag was in 1983. Ook toen ben ik met Jozien gaan wandelen nadat ik net ontslagen was bij een van mijn vorige werkgevers. Dit keer was de reden anders. We wilden Tommy eens laten zien wat sneeuw is. In zijn nog korte leventje heeft hij bij elkaar nog niet zoveel sneeuw gezien als nu net gevallen was. Gewapend met video- en fototoestellen trokken we ten strijde tegen het oprukkende hoog opgetaste, witte gevaar.
Ook de honden konden ook hun plezier niet op. Buiten, met het sneeuwlandschap op ooghoogte is de enige manier van voortbewegen om door de diep in de sneeuw gedrukte bandensporen te lopen of, heel vermoeiend, steeds springend boven de sneeuwlaag uit te komen. De laatste manier heeft als nadeel dat de honden even later eens zo groot zijn geworden door de sneeuw die aan de vacht als ijsballetjes blijft hangen.