2008


Het verhaal gaat natuurlijk verder, een nieuwe episode. Wetende dat er al hooggepunte hoofdstukken in de maak zijn, hoeft het alleen nog maar op het Moment Suprème opgeschreven te worden. Daarnaast houd ik mijn oren en ogen weer volledig geopend zodat ik alle perikelen rond mijn vijf kinderen, hun partners en kinderen nauwlettend gade kan slaan. Ik schrijf niets ontziend, maar met een glimlach. Mijn naam is Hans, de baas van de kids.
Geniet of huiver!

---

laatste bladzijde

08 jan. 08
Even dacht ik dat we beschuit met muisjes als ontbijt hadden toen ik Jozien vanmorgen aan de lijn had. Maar al gauw had ik door dat niet Heleen, maar Vincent hevig naar de buik grijpend afgelopen nacht als slachtoffer naar het ziekenhuis was getransporteerd. Na een grootscheeps onderzoek met alle moderne technische hulpmiddelen, zoals CT-scans en standaard bloed- en urineonderzoeken, kwam uiteindelijk de boosdoener naar boven. Vincent bleek niet zwanger, nee, nee.. hij heeft te kampen met een niergruis aanval. Een zooi nierstenen, maar dan kleiner. Het thuisfront, gevormd door een hevig verontruste Heleen en een snel opgetrommelde schoonmoeder Jannie, slaakten een zucht van verlichting toen ze rond middennacht eindelijk weer een bekende stem door het luidsprekertje van de telefoon vanuit het ziekenhuis te horen kregen. Met een behoorlijke dosis chemicaliën onder de arm en met de nadruk op het feit dat hij het effe een week rustig aan moet doen mocht Vinnie weer naar huis om daar bed te houden.

Tja, wat je er al niet voor over hebt om als eerste in de nieuwe episode te mogen verschijnen.
Goede raad is duur, maar dit is toch een gratis leermoment: "Een teveel aan koffie en cola (let op, Dennis!) is schadelijk voor de gezondheid".


HOT! HOT!

Net bereikt mij de melding dat Remco en Giulia samen op het scootertje naar het Nieuwegeinse gemeentehuis zijn gereden om een aantal documenten noodzakelijk voor hun voorgenomen huwelijk te overleggen en afspraken te maken. Vanaf dat moment kunnen we dus van het "Bruidspaar Schuurman - Muzzu" spreken, want zij zijn dan officieel in ondertrouw. Vanaf deze plaats wil ik het bruidspaar dan ook van harte feliciteren en wens ik hun prachtige bruidsdagen toe.

11 jan. 08
Zeven uur 's avonds, de familie Buitenweg komt nog even langs om de net geadresseerde enveloppen voor de geboortekaatjes alvast af te geven. Het valt al op dat Joël heel moe is en Heleen regelmatig naar de toilet moet. "Hou je taai", roep ik haar nog toe toen ze even later weer vertrokken. Ergens in je achterhoofd weet je dat de avond nog lang niet voorbij is en dat de nachtrust er wel eens fors bij in kan schieten.
Nog geen halfuur later, tegen halfnegen, worden we met een 'ik-wist-het-wel' gedachte, door Vincent gebeld met de mededeling dat het verstandig zou zijn wanneer Jozien langs zou kunnen komen. Jozien is ook deze keer weer ingehuurd om zowel de moeder als de verloskundige met voor de een raad en voor de ander daad bij te staan. Zoals ik al eerder schreef, Jozien's tweede naam is "Zorg".

Onderweg naar de Buitenwegjes hebben we de overige kids telefonisch op de hoogte gebracht van de noodoproep voor een mogelijk op stapel staande bevalling zodat zij zich daarop konden voorbereiden. Tegen halftien bel ik Jozien mobiel met de vraag heel subtiel hoe het allemaal loopt. Mag ik niet meer bellen! Blijken ze al in het ziekenhuis te zijn omdat de weeën wel heel snel op elkaar volgden.
Snel installeer ik mijn SMS dienst op de PC zodat ik daarmee snel alle kids van de laatste updates kan voorzien. "Houd u gereed, want er gaat wat gebeuren!"

Even na half elf wordt ik gestoord in het eindelijk rustig kunnen kijken naar mijn clandestien verkregen avonturenfilm "National Treasure: Book of Secrets" die je als geocacher natuurlijk gezien moet hebben. Werd ik daar eventjes door Vincent gefeliciteerd met de geboorte van een nieuw kleinkind.
Natuurlijk kon ik het niet nalaten hem ook te feliciteren en uiteindelijk besloot ik toch maar de trotse ouders en de boorling te gaan bezoeken. De videocamera stond al klaar en na het versturen van een laatste SMS update de auto in.
Gelijk word ik door Lottie in de auto gebeld met de vraag waar zij in het ziekenhuis moet zijn. De SMS dienst heeft haar werk weer feilloos gedaan. Ik besluit Dennis en Lottie bij de parkeerplaats op te wachten en even later flitst er zo'n scootertje voorbij. Een pizzakoerier dacht ik nog. Maar nee, Remco bleek eerder gestopt te zijn met werken en wilde als vanouds ook weer van de partij zijn. In het ziekenhuis aangekomen word ik nog gebeld door Jeroen met dezelfde vraag als Lottie had. Ook hij was onderweg. Nadat we eindelijk op de hoogte hoe we bij de afdeling post-neo-natalogie moesten komen, klopten we te vergeefs bij Heleen op de kamerdeur aan.

Jozien kwam naar buiten met de mededeling dat we echt niet naar binnen wilden als we wisten wat we daar zouden aantreffen. Later heeft ze mij uitgelegd dat dit voor Lottie als 'maagdelijk' meisje traumatische ervaringen zou opleveren. Gelukkig hebben we haar raad opgevolgd en even later zaten we allemaal op een paar gescoorde stoelen in het voormalige restaurant. Tja, wat doe je dan, wachten en nog eens wachten (lees:27 mrt. 06 over het even geduld syndroom), herinneringen ophalen van de voorgaande keren dat we gezamelijk op kraamvisite zijn geweest. Inmiddels was Jeroen gearriveerd op de voet gevolgd door een energieke jongvolwassene die zich spontaan als Frieda voorstelde. Nu had ik al van en aardig wat over haar gehoord, maar nog nooit in levende lijve aanschouwd, maar ik vermoed stellig dat zij vaker op deze site beschreven gaat worden.
Jozien ging, vincent kwam. Nu we de kersverse vader in ons midden hadden moest de prangende vraag natuurlijk worden gesteld: "Hoe heet tie eigenlijk?"

Het antwoord wat daarop volgde opende vele ogen. "Sil", nee.., niet van die eilandse strandjutter, maar "Syll", van Silvester(!) zei Vince nog. Klinkt hetzelfde, maar toch anders. Misschien de adellijke tak der jutters, hoewel ik meer associaties had met een kat. Zoon maakte het goed, moeder moest nog dichtgenaaid worden. Nou, nou, wat meer respect kan ook wel. Heleen heeft een natuurlijke bevalling ondergaan van een net iets te groot kind, althans voor haar.
Vincent ging, Jozien kwam. Met pakjes appelsap, hetgeen een welkome verrassing was in een bijna ondragelijke hitte van het ziekenhuis. Vincent aan de telefoon.

Heleen is dicht en hoeft alleen nog even gedoucht te worden. Dan is ze decent en kan ze bezoek ontvangen. Dat douchen duurde ook nog zo'n half uur, zodat we eindelijk even na 1 uur naar binnen mochten. Voor Lottie en Dennis was dit al bijna te laat, omdat ze zaterdag weer vroeg uit de veren moesten. Wat een lief en mooi kindje was dit weer. Een echt heel klein Buitenweggetje, een soort Buitenpaadje.

'Oma Flits', pseudo voor Jozien, heeft naast haar verzorgende taken gelijk zo'n 60 foto's geschoten van de kleine spruit, die af en toe teruggedacht moet hebben naar de veilige moederschoot. Kort was de bezichtiging want Heleen was begrijpelijkerwijs erg moe en ook Vincent wilde het aangeboden ziekenhuisbed in. Jeroen en Frieda hebben we later nog even in Utrecht uit de auto gezet om vervolgens nog even thuis het glas te heffen als een heildronk op het nieuwe leven.
Heleen en Syll mogen morgen naar huis. Dan zijn we ook van de partij om foto's te maken voor de geboortekaartjes.

16 jan. 08
Een mooie dag om Remco eens te laten zien hoe een 'echte' kerel er uit moet zien. Samen met Hans Streek zijn we bij een mij inmiddels bekende kledingzaak in het Rotterdamse binnengelopen. Roka Fashion (lees Dennis zijn verhaal op 29 mei 07) is de ultieme heren-trouw-mode-zaak in Nederland met maar drie vestigingen en kan alleen op afspraak worden bezocht. Tijdens het maken van die afspraak heb ik toch het een en ander uit moeten leggen dat Remco en niet ik mooi kostuum, passend bij de outfit van het toekomstige vrouwtje, nodig had.
Jozien was op de heenweg meegereisd en zou de dag verder met een vriendin doorbrengen. Zij liet zich echter haar kans niet ontglippen om de alleraardigste verkoper, genaamd Henry, bij zijn mouw te grijpen en hem even ter zijde in te fluisteren dat het wel een heel mooi kostuum moest worden die bij het uitgeprinte fotootje en het in een verzegende envelop meegebracht lapje stof moest passen. Henry moest echt beloven dat zijn inzicht wet zou zijn, what ever wij drieën, niet gespeend van enige modieuze kennis, zouden voorstellen. Henry ging akkoord, stak de envelop in zijn binnenzak en even later zaten we in een gezellig hoekje met een in allerijl neergezet geurend

bakkie cappuccino. Henry had in tussentijd snel een tweetal pakken uit de rekken geplukt die qua stijl en kleur ver uiteen lagen. Dit om het kontrast duidelijk weer te geven. Remco koos voor een lekker licht pak. Tja, wit, das wel erg besmettelijk vooral als je Tommy tijdens het eten moet vasthouden. Ik bedoel maar...
Snel werd er een pasoverhemdje erbij. "Zal ik mijn fel blauwe ITALIA t-shirt uit doen onder dit dunne, witte damasten overhemd?" Het volgende pak was een echt trouwpak met goldstriping. Erg mooi, maar daarna heb je er niets meer aan. En zo gingen we verder. Colbert uit, gilet uit, das af pashok in, schoenen uit, broek uit, andere broek weer aan, schoenen aan, pashok uit, ander giletje aan, nieuwe das om, colbert aan. Ja, Ja, deze is ook leuk, foto maken, colbert uit, gilet uit ... enzovoort. Na een tijdje hadden we het ultieme kostuum te pakken waarin Remco zowaar langer bleek te zijn geworden. Even dacht ik dat hij de stiletto's van een verkoopster te pakken had maar dat bleek niet het geval. Door de sensationele snit, het design van het kostuum, het speciaal gesneden colbert en de op juiste

hoogte aangebrachte knopen, waarvan verteld werd dat eigenlijk alleen de tailleknoop gesloten dient te zijn, lijkt een ingegoten lichaam langer. Dit moesten we in alle hevigheid eens bekijken. Speciale passokken werden er bij gehaald in de juiste kleur. "Moet ik de passokken over mijn eigen sokken doen?". Nee, natuurlijk niet! Dat doe je thuis toch ook niet!
Henry was in alle staten, Dit kostuum was net binnen gekomen, eigenlijk precies op tijd dus, eigenlijk van de bekende couturier Hugo, speciaal voor Remco!
Maar de paspop die onze Boss gebruikt had was zeker niet Remco's lichaam. Om dit probleem recht te zetten werd weer een oude vertrouwde van stal gehaald. De coupeuse. De alles-in-orde maker. Hans zei al even later, toen zij met vast hand een aantal spelden in de nog maagdelijke stof stak als hanteerde zij een floret tijdens een allesbeslissende tweekamp, "Daar aan herken je de meester". "Meesteres" verbeterde zij zelf een beetje bits, waardoor ze gelijk het schaamrood op de kaken kreeg. Met dat woord had zij plotseling net als alle heren een andere associatie. Snel vertrok zij weer naar haar veilige hok op de eerste verdieping. Wat zou daar in dat naaikamertje(!) gebeuren?
Inmiddels had Henry alle benodigde onderdelen tot een volmaakte metamorfose bij elkaar geraapt, dit nog aangevuld met een overbekende

voorgevormde boxer en bijbehorend hemd.
De prijs van het geheel viel gelukkig binnen het budget en een vervolg afspraak om het op maat gemaakte kostuum te passen was snel gemaakt. Even later stonden we weer buiten en weer binnen omdat we het stukje stof vergeten hadden die nog in Henry's binnenzak verstopt zat.
Om ons uitstapje op een culinaire wijze af te sluiten hebben we van een heerlijke lunch genoten bij la Place.
We hadden een echte kerel gezien. We waren er stil van.

25 jan. 08
Gisteravond zijn Jozien en ik naar het IJsselsteinse Fulco theater geweest om daar getuige te zijn van een optreden van een nietsvermoedende Lottie. We hadden haar niet op de hoogte gesteld van onze aanwezigheid om haar later te kunnen verrassen en om haar niet onnodig nerveus te laten zijn. Ja,ja, ons Lotteke is soms een nerveus typje.
Zij, en een aantal mededanseressen van de dansstudio Jos Dolstra gaven ‘acte de presénce’ tijdens een benefietconcert ten bate van de Stichting Roemeense kinderhulp. Deze stichting probeert via sponsorbijdragen in Sovata (Roemenië) een groot kindertehuis, genaamd "Tinkerbell" kostendekkend te runnen.
Het concert werd geopend door de bekende producer Chiel van Praag, die overigens keurig door onze Dennis in het zonnetje werd gezet. Dennis had zichzelf 'verkocht' en mocht de belichting voor het concert op zich nemen. Chiel introduceerde het alom geroemde "Fulco's Regionale Mannenkoor", bestaande uit 70 mannen van rijpere, zeg maar zeer rijpe leeftijd. Tijdens de pauze die op de elf, overigens kwalitatief goed uitgevoerde zangstukken volgde, moest ik Jozien weer wat opmonteren omdat zij altijd zo ontzettend depressief wordt van mannenkoren. Haar depressie was echter snel voorbij nadat zij tussen de schuifdeuren gauw een sigaretje had gerookt en door inschrijving lid geworden was van de sponsorgroep.
Na de pauze ging het een stuk beter, Chiel introduceerde de prachtige dames van de 'balletacademie' en de dansshow begon. Op de virtuose klanken van pianist Henk Wieman, ondersteund door het Belgisch Strijkkwartet, met op de eerste viool de Roemeense Cristina Constantinescu, werd het 'Tinkerbell's Adagio' uitgevoerd. De choreografie was natuurlijk weer in handen van Yvonne Charlton. Het Adagio bestond uit een drietal

delen waarin Lottie, getooid in een prachtig witte, halfdoorschijnende robe en prachtig diadeem, ahum, tiara in het haar, allemaal participeerde. In het 'Begin the Begin' en de 'Pas de Six' had zij één van de hoofdrollen. Dat de stukken bijzonder mooi waren uitgevoerd werd mede veroorzaakt door de weergaloze programmering van de belichting waardoor de sterren, met de gedachte aan Disney's Tinkerbell, in een andere dimensie werden neergezet.
Jos zou eens achter haar oren moeten krabben.

Aan het eind van de tweede acte werd het Lottie bijna te veel. Na een dag hard werken, zelf nog een dansles geven en dan op de fiets naar het theater vergde ze bijna te veel van haar ranke lichaam. Opeens werd het donker voor haar ogen, vlekken verschenen en het zweet brak uit. Op het randje van flauwvallen greep ze nog net de coulissen en sleurde zich, gelukkig buiten het zicht van het publiek, door de gordijnen naar een rustige plek. Na even gezeten te hebben met het hoofd op de knieën moest ze weer op. The show must go on!

Gelukkig kon zij zich herpakken en wist met een volle glimlach per publiek voor haar te winnen. Met een bijna staande ovatie en met dankbetuigingen van Chiel namen de dames even later afscheid en werd het podium door bijna toneelmeester Dennis handig gechangeerd voor het volgende onderdeel van het concert. Hierbij kwam de eerder genoemde muzikale omlijsting zelf aan het voetlicht om een aantal bijzonder mooie en zelf gecomponeerde stukken ten gehore te brengen. Na afloop ontmoeten we Lottie in de foyer en hebben we haar en natuurlijk ook Yvonne gefeliciteerd met de in onze ogen prachtige voorstelling.

Toen zij tegen middernacht gezeten in haar in allerijl aangetrokken pyjama en haar vakkundig in een handdoek gerolde haar, de door mij gemaakte videobeelden terug zag had ook zij het gevoel dat zij een mooie bijdrage aan het goede doel had geleverd. Waarvan akte!

29 mrt. 08
Eindelijk is het dan zover, na dagen volledig in de stress, bibberende handen en zo zenuwachtig dat zelfs de zwaarste drugs geen uitkomst zouden kunnen bieden, is nu het moment aangebroken dat Remco en Giulia dit alles van hun af kunnen laten glijden en zich volledig kunnen overgeven aan de dingen die gaan gebeuren. Het al lang aangekondigde huwelijk tussen beide ging plaats vinden.

Drie kappers waren 's morgens in Huize Schuurman druk in de weer om de laatste lokken te krullen of in mijn geval gewoon af te knippen. Een rozenboog was snel in de voortuin opgezet, de vlag uitgestoken. Het feest kon beginnen.
Laat de gasten maar komen... en die kwamen. Geleidelijk stroomden tegen halfeen de zeventig genodigden naar binnen alwaar zij een kop koffie en belegde broodjes in de handen geduwd kregen.

En toen begon het wachten.... Boven echter niet, koortsachtig werd gewerkt om de dames in de japonnen te hijsen, de laatste potloodstreepjes moesten nog gezet worden en de laatste kleurtjes op de wangen.
Het wachten is op Remco, de bruidegom die met Tommy gezeten in een prachtig authentieke Engelse dubbeldekker zijn Giulia zou ophalen. Nadat ook hij simultaan met het kleine mannetje door Martijn in het pak was gezet en na een paar rondzwervingen met de bus kreeg de chauffeur van het rode gevaarte het verlossende telefoontje van Jeroen dat hij koers kon zetten naar de in aller haast leeggehaalde straat. Huize Schuurman was voor deze dag speciaal omgedoopt tot "Casa Righetto" omdat niet ik, maar oom Antonio deze keer de deur op het verzoek van de grote en kleine bruidegom zou openen, waarna de bruid in al haar glorie zichtbaar zou worden. Dit keer kon ik eindelijk vanaf de buitenkant zien hoe mijn voordeur gebruikt werd voor deze speciale traditie. Ook voor Remco moet het een vreemde gewaarwording zijn geweest, aanbellen bij het ouderlijk huis, een vreemde man doet open en je moet ook nog eens in het Italiaans vragen of je jouw bruid mag meenemen.

Aan het klikken van de vele camera's moet al van grote afstand hoorbaar zijn geweest op welk tijdstip de beeldschone bruid, vergezeld door Remco en Tommy door die deur naar buiten kwam gelopen en onder de rozenboog haar, door de fotograaf geregisseerde poses aannam.

Links en rechts werden tissues tevoorschijn getoverd om na een snotterend moment weer tussen de borsten verstopt te worden. De bus werd gestart, het teken om snel in te stappen. Het bruidspaar achterin, de rest mag zelf beslissen, de die-hards bovenin natuurlijk. Helaas wilden enkele genodigden van het geboden vervoer en dito gezelligheid geen gebruik maken en vertrokken met een routebeschrijving in de hand met eigen vervoer naar de locatie. Onderweg hadden we de grootste lol. Toen ik de nog heet van het drukken huwelijkskrant aan het bruidspaar en de Italiaanse gasten aanbood konden we eens lekker achterover gaan zitten. Gelijktijdig werd alle inzittenden van de bovenverdieping door Hans Streek, de tweede ceremoniemeester, voorzien van een krant. Een moment van stilte, en rust.
Tegen de tijd dat Tommy op mijn schoot weer wakker werd waren we Amsterdam al gepasseerd en bevonden we ons op een parkeerterreintje van een pompstation in de buurt van Oostzaan, omdat de chauffeur van mening was dat er geplast moest worden. Zo trok driekwart van de inzittenden naar buiten niet voor een toiletgang, maar om het nicotinegehalte weer op peil te brengen. Na deze korte stop was het nog een klein eindje naar de geplande eindbestemming, Landgoed "Robacher's Watermolen" te Hauwert, even boven Hoorn.

Eenmaal ter plaatse werden we al opgewacht door de busafvalligen en de altijd zo overijverige, markante gastheer, Arthur van Robacher zelf. Tijdens het blazen der bellen werd het bruidspaar van de bus naar "de Deel" geleid alwaar de koffie heerlijk stond te pruttelen.
Tijdens de daaropvolgende huwelijksceremonie, die prachtig door de Bijzonder Ambtenaar van de Burgerlijke Stand, de BABS van de gemeente Medemblik, mevrouw Sandy Laan werd geleid, werden de belangrijke tekstdelen live in het Italiaans vertaald door onze goede kennis Lilian Barrone. Hierdoor werden de eerst niets vermoedende Italiaanse gasten bijzonder diep geroerd. Het verhaal liep voorspoedig en al gauw klonken uit beider kelen het bekende woordje "Ja", gevolgd door de Italiaanse variant, "Si". Het huwelijk was gesloten en de handtekeningen konden worden gezet. Voor Juul tekende haar zus Giovanna en zwager Fabio, Jozien en Hans Streek deden dit voor Remco.

De drie gekozen muziekstukken kwamen tot hun recht tijdens de ceremonie alleen wilde het met de kaars niet echt vlotten. Saillant detail; Ik heb er weer een echte dochter bij die mij spontaan pappa gaat noemen.

Het aansnijden van de bruidstaart was een evenement op zich, de taart, twee meter hoog torende zich letterlijk boven de genodigden uit. Met overheerlijke chipolata gevuld en rijkelijk voorzien van, van suikerglazuur gemaakte, draperieën. Een ieder kreeg een grote punt toebedeeld. Vervolgens moest iedereen nog op de foto om het fotoalbum vol te krijgen en ging het bruidspaar een aantal fotogenieke locaties langs om hun geluksdag te vereeuwigen.

Ondertussen werden de gasten naar de bovenverdieping verhuisd om aldaar het aperitief te nuttigen. Beneden werd in allerijl de ruimte geschikt gemaakt voor de groots opgezette maaltijd en het instrumentaria van de musici. Tijdens dit intermezzo werden de kinderen bij elkaar geraapt om de rest van de avond onder de vleugels van een drietal geschoolde gouvernantes te vertoeven. Eenmaal beneden gezeten aan de toegewezen tafels kregen we een hilarische samenvatting van Martijn en Karlijne over hun taalexperimenten tijdens hun laatste vakantie in Italië, waarbij de woorden "doganiere", "tavolo di surf" en niet te vergeten "cozze" nog vers in het geheugen liggen.
Dit was héééél goed in elkaar gezet. Chapeau!
Het voorgerecht bestond uit schalen (spiegels voor de kenners) met vlees en vis naar keuze. Tussen de gangen door speelde de muziek er lustig op los met geweldige Italiaans- en Engelstalige songs en kon er volop gedanst worden. Een tomaten- of groentesoep was als lekkere appetizer de tweede gang, waarbij opviel dat

de Italianen massaal de tomatensoep kozen. Tijdens de pauze die toen volgde brachten mijn ouders het bruidspaar hulde door middel van een toespraak en het aanbieden van een cadeau.
De derde gang, eigenlijk gangetje, was een heerlijk verkoelende spoem van champagne en sorbetijs, gevolgd door een stukje dwarsfluit, gespeeld door Lidia dochter van onze tolkende gasten Lilian en Angelo. Het hoofdgerecht bestond evenals het voorgerecht uit grote schalen met stukken vlees en vis, gebakken en gegratineerde aardappelen en diverse groenten en salades.
Na het hoofdgerecht en op de zoetgevooisde klanken van Andrea Bocelli's "Vivo per Lei" gaf Lottie, in een duet met mijn persoon, 'acte de présence' met een prachtig, door Yvonne Charlton speciaal voor het bruidspaar gechoreografeerd balletstuk. Ook hier weer volop waterlanders, zodat Arthur, onze gastheer, reden genoeg had om extra Kleenex klaar te leggen.
De ijstoren, als nagerecht, verdient een pluim, voorzien van spuitend vuurwerk en naast een schaal vol fruit was dit een waardige afsluiter.
Na een dankwoord van Jeroen en Angelo namens het bruidspaar mochten de gasten zich langzaamaan naar de uitgang begeven, alwaar zij van het bruidspaar een blijvende herinnering aangeboden kregen. Een sculptuur van een tulp gemaakt van

prachtig gekleurd Venetiaans glas (voor de kenners: van het eiland Murano) symboliseert het verbond tussen Italië en Nederland. Het moet verteld worden dat Cristina, moeder van de bruid, dit present zelf bedacht en vanuit Italië meegenomen heeft.
Buiten hebben alle gasten vervolgens een haag gevormd tot aan de al klaarstaande bus om bet bruidspaar met rood licht gekleurde toortsen uitgeleide te doen. Na afscheid genomen te hebben van de gastheer en zijn brigade keerde de bus met gedempte muziek en getemperd licht langzaam huiswaarts. Velen hebben deze reis niet meer bewust meegemaakt en werden rond 2 uur met de bezem uiteindelijk de bus uit geveegd. Jeroen en Hans Streek verzorgen resp. de Italiaanse gasten en het bruidspaar en na een korte evaluatie met een fles prosecco togen we rond halfvijf naar bed. (Let wel! We waren hierbij wel getuige van het intreden van de zomertijd.)

4 mei 08
Vandaag stond in het teken van wederopbouw, de regionale plantdag voor het gewas. Op de agrarische tuin van de Schuurmannen was het een bedrijvigheid van belang. Het begon allemaal met de gisteren aangekochte plantjes die na een koele nacht, al in alle vroegte naar de moestuin gereden werden om daar even te acclimatiseren voordat ze door gretige handen uiteengereten zouden worden.
Toen ik ten tweede male, dit keer op de fiets, bij de tuin aankwam was familie Buitenweg al gearriveerd en hadden ze niet alleen de bloemetjes maar ook de stoelen al buiten gezet. Vincent had zich al een spade toegeëigend waarmee hij het afgelopen uur al een aantal vierkante meters grond had omgelegd. Joël had een deelverzameling van zijn auto's weer in zijn armen zodat de begroeting wat moeizaam verliep en Syll lag te ronken in de wandelwagen. Na even wat bijgepraat te hebben, kwam, voordat we eigenlijk op gang kwamen, het scootertje van Jeroen aantuffen. Niet alleen Jeroen, maar ook Frieda was van de partij en had voor deze gelegenheid een prachtig witte blouse aangetrokken. Zij was hier, zoals bleek uit haar kledingkeuze, nog niet eerder geweest en kreeg daarom van Jeroen een speciale rondleiding door de

verschillende tuinen, waarbij vakkundig uitleg gegeven werd over de groeiwijze van de verschillende gewassen en vruchtzetting van de bomen in de boomgaard.
Een begroeting aan onze, op de grondliggende en om zich heen onkruid trekkende tuinkabouter Vinnie kon niet uitblijven en werd dus niet overgeslagen.

Ondertussen was Jozien bij het tuingedeelte van de Buitendijkjes om een oogje in het zeil te houden omdat de uiteindelijke verantwoording over het tuingebruik berust bij het ouderlijke echtpaar. Voordat ik verder ga moet ik eerst even uitleggen dat zowel het echtpaar Buitenweg, als het echtpaar Doeve op eigen wens een aantal vierkante meters grond in bruikleen hebben gekregen om daar geheel zelfstandig ondersteund met deskundig advies van Jozien, voor eigen gebruik groenten kunnen verbouwen.
Lottie en Dennis "bezitten" een kleine tien vierkante meter tuin tussen de tunnel en het aspergeveld, Vincent en Heleen een dikke 22 vierkante meter aan de andere kant

van de eerder genoemde, mannelijk uitziende plant richting tuinpad en gate 3.
Deze dag had ik uitgekozen om de eerder tijdens een maartse storm weggewaaide gereedschapskast weer in elkaar te zetten, zodat de gereedschappen die tot dusver open en bloot in de tunnel lagen weer veilig achter slot en grendel opgeborgen konden worden. Tijdens de eerste gezamenlijke pauze waar we een aanslag pleegden op de frisse versnaperingen van Jozien kwam het jonge echtpaar Doeve aangewandeld om ook hun tuindeel verder te bewerken. Dennis deed met z'n handschoentjes aan goed zijn best maar was voor het fijne werk eigenlijk te veel gehandicapt omdat hij al zijn vingers van de rechterhand met pleisters getapet had. Volgens zijn zeggen had hij zich daags daarvoor bij het opbouwen van stellingen behoorlijk gesneden. Ja, Ja...

Beide stukken grond waren al voor een deel gecultiveerd en voorzien van een prachtig op anti-worteldoek aangelegd aardbeienbedje. Vandaag stond de rest op het programma.
Om de grond verbouwrijp te maken moet eerst de grond los gemaakt en, gezeten op de knieën, minstens een spadiep alle onkruid met wortels en zaaddozen verwijderd worden. Daarna is het de beurt aan Jozien die,

soms afgewisseld door Jeroen en een keer Lottie zelf, met haar Mantis vrouwenfrees de opgeworpen kluiten tot fijnstof kan vermalen. Mondkap voor, oordempers in en frezen maar...
Ondertussen heeft Frieda mij versteld doen staan door, nog steeds gekleed in de eerder beschreven smetteloos witte blouse, de verfkwast ter hand te nemen en met een bus lak in de andere een begin te maken met het opnieuw van een frisse bescherming van het tuinhuis te voorzien.
Omdat Jeroen en zij nog andere verplichtingen hadden vertrokken ze na een tijdje weer huiswaarts en werd hun afwezigheid ingeruild door Martijn die toevallig op zijn racefiets voorbij kwam en best een verfrissing kon gebruiken.
Inmiddels was de grond voorbewerkt om de groenteplantjes te kunnen ontvangen. Snel en vakkundig werden met vele handen verschillende bonen, bloemkool en broccoli in de grond gezet om even later besproeid te worden met een grote hoeveelheid, door gieters aangeleverd, slootwater.
Later op de middag, nadat de kids het voor gezien hadden gehouden, kon Jozien haar eigen tuin bewerken en de overgebleven planten in de grond zetten. Snel werden de prijen gekuild, de kolen door het anti-worteldoek in de grond geduwd en werden de in een bloempot gepote komkommer- en aubergineplanten getunneld. Afgemat, en nadat alles was opgeruimd, gingen we als laatste naar huis zodat we ons konden richten op een komende barbecue.

6 mei 08
Een einde aan de oerdrift, het voortbestaan van de soort, de klok luid niet meer, het spel is uit. Vandaag heeft Vincent een voor een man gevaarlijke en vooral psychisch traumatiserende vasectomische operatie ondergaan. Een snelle ingreep met verstrekkende gevolgen. Ik heb al even contact gehad en hij heeft veel pijn. Naar ik begrepen heb zijn de verpleegsters extra lief voor hem geweest toen ze na afloop de pleisters mochten plakken. Thuis mag hij de komende dagen recoveren en wachten tot de zwelling in de ruimste zin van het woord weer verdwenen is. Tot dan zal hij zijn tijd vooral half hangend door moeten brengen tot hij de zaak weer op orde heeft en met Joël de ballenbak weer in durft. Je kunt hem natuurlijk een beetje opbeuren en hem in zijn kruisgang ondersteunen door hem snel een kaartje te sturen of even te bellen. Ik wed dat hij dat op prijs zal stellen.

2 juni 08
Vanmiddag was het weer zo ver, net als wel vaker op de kleinkinderenoppasdagen gebeurt; trappelend van ongeduld staan de kleine rakkers onder de grote kast in de woonkamer, de vragende blik naar boven gericht naar een smalle rode rand die net boven de koof van de kast zichtbaar is, de handen grijpend naar iets wat voor hun lengte nog veel te ver weg ligt.
Als ze niet snel een reactie krijgen gaan ze schreeuwen, dus kan ik maar beter toegeven aan hun drang tot meer. Dit uitzonderlijke gedrag komt alleen voor wanneer ik thuis ben en wanneer ik de indruk wek dat ik even rustig wil zitten. Het is tijd om "Het Grote Opi Boek", nu nog rustig liggend op grote hoogte voor de dag te halen om, in ieder geval door de kleine ogen, verslonden te worden. Met veel bombarie wordt het grote boek, het meet 60 bij 40 centimeter, ceremonieel van de kast gehaald. Springend, op de nek zittend, of met de trap erbij. Omvallend of met een harde klap neerkomend, niets is te gek om het gewenste boek zo snel mogelijk te pakken te krijgen.

Wat is dit voor hype, waaraan worden deze kinderen blootgesteld, worden deze knullen in een of andere leer geradicaliseerd? Niets is minder waar, dit is "Het Grote Opi Boek", het grote prentenboek komende uit de nalatenschap van Margreet en bevat uitsluitend onschuldige, niet compromiterende prenten. Eenmaal gezeten op de grond, of liggend op hun buik smullen de kids van de avonturen van alle mogelijke knuffeldieren die spontaan beginnen te leven wanneer de mensen slapen.
Zo beginnen, op de eerste bladzijde, toch wel zo'n vijftig knuffeldieren gezellig in de slaapkamer te spelen voordat ze er gezamelijk op uit trekken. Eerst naar de kermis waar van alles te doen is, daarna naar de markt waar je van alles kunt kopen. De boerderij op de volgende bladzijde heeft altijd veel meer interesse dan de school, en wat kan er allemaal gebeuren wanneer je op vakantie bent.
Gretig vertellen de jongens, half buigend over de bladzijden en met de kleine vingerjes wijzend waar de auto's, tractors, gereedschap, maar ook de balonnen en zelfs het poesje op de rails, die daar snel weg moet voor de aanstormende trein, te vinden zijn. Kleuren worden gerepeteerd, blauw, rood, groen, wit..., dieren worden herkend, olifant, hond, beer, krokodil.... Af en toe wordt er zelfs over het boek gelopen om het object aan te wijzen of, zo denk ik vaak,

dat ze er graag zelf bij zouden willen zijn.
De invulling van de verhaallijn is kort of wanneer de tijd dat toestaat wat langer en altijd ter plekke verzonnen. De kapotte auto, de gezellige pick-nick, de door het dak gevallen olifant en het ondeugende, en op elke bladzijde terugkomende, beertje met z'n zwart met witgestipte vlinderstrikje.
Wanneer na een halfuur voldoende informatie aan de kleine hersentjes is toegevoegd wordt het boek weer gesloten. De rust is weergekeerd, althans voor nu, het boek ligt weer rustig op de kast, wachtend op het volgende getrappel.

12 september 08
Gisteren, 9/11, een memorabele dag. Niet alleen om wat er een aantal jaren terug aan de andere kant van deze aardkloot gebeurde, maar ook aan deze kant heeft er rond huize Schuurman iets plaatsgevonden.
Onze Binckie is de spreekwoordelijke bakstenen tegen gekomen. Zijn stamboom vol deftige namen heeft de kruin bereikt. Vader Maximilian en moeder Melina zullen dit gelukkig nooit te horen krijgen. Binck is niet alleen in zijn eer aangetast maar is datgene volledig kwijtgeraakt wat een man, man maakt en waar hij zelfs 's morgens bij het ontbijt kwistig en onbeschaamd gebruik van maakte. Na een in diepe slaap fel getrokken incisie, wat in zijn ogen volstrekt zinloos geweld zou zijn, werden de mannelijke paar'len door gehandschoende handen weggerukt uit hun beschermende buidel. Brrrr!
Maar zijn trots is nog niet gekrenkt, Nee,nee. Hij loopt nu weer, tijdelijk gestoken in een baby-rompertje, stoer met de kop in de lucht en niet alleen zijn kop, want bij elke boom... en z'n staart blijft in een krul.

27 oktober 08
Gezellig gezeten aan tafel begon Lottie er over, waarom zij en haar Dennis en Bram niet meer werden genoemd in dit verhaal. Waren de laatste gebeurtenissen rond hen het soms de moeite niet waard om beschreven te worden? Het schaamrood stond me op de kaken. Gelijk in de verdediging teruggetrokken zei ik dat ik zo af en toe de inspiratie miste om een leuk verhaal te schrijven. Maar ja... gelijk heeft ze, en... ze heeft er veel moeite voor gedaan.

Na Vincent en Binckie vond ook Bram het tijd om solidair te zijn met de grote mannelijke bevolkingsgroep die de liefde niet meer bedrijft zoals de paus dat graag zou willen. Ook bij Bram zijn de amandeltjes rectaal geknipt zullen we maar zeggen.
Een klepel zonder klok.
Voor hem was geen baby-rompertje nodig. Hij ging getooid met een dubbel veilige ritssluiting die de zaak tegen kou en hondentongen moest beschermen. Nu na een week is het goed te merken dat beide honden geen haantjes of reutjes gedrag meer vertonen. Het is een stuk rustiger in huize Schuurman wanneer Bram weer op bezoek komt. Lottie vertelde dat Bram een echt knuffeldier is geworden.

Gisteravond elf uur, tegen de tijd dat een normaal mens zoals ik naar bed wil gaan, rinkelde de telefoon. Gek, zo'n digitaal apparaat rinkelt niet eens, maar bliept.

Lottie aan de andere kant, vertelde, net thuisgekomen van het verjaardagsfeestje van Trudie, dat het huis was leeggehaald. Ook hun woning had geen vrijbrief van het dievengilde ontvangen. Verbijsterd hoorden wij aan wat ze wel en wat ze niet meer hadden aangetroffen bij het openen van de voordeur. Zoals bekend zijn de snel verhandelbare goederen het eerst aan de beurt, tv, laptops, video camera en ook geld en passen. Even later stonden we oog in oog met de besmeurde vloer en leeggehaalde kasten en het verdrietige echtpaar, die al opgevangen waren door een snel in badjas gestoken Bart en Johanna, hun buren. De situatie was nog net niet hopeloos, met vereende krachten werd de kast weer ingeruimd, waarbij wel opgepast moest worden dat er geen extra vingerafdrukken achterbleven. De verzekering dekt de schade, hopen we...

De eerste echte foto's zijn er, duidelijk zichtbaar in 3D is het nog ongeboren kindje van Lottie en Dennis op de gevoelige plaat vastgelegd. Demonstratief werden eerst een aantal foto's uit de serie verwijderd die wij, als toekomstige grootouders, niet mochten zien. Op deze van onderen genomen foto's was duidelijk zichtbaar wat voor soort het zal gaan worden en die wijsheid wilden het koppel niet met ons delen. Toen eindelijk mochten we een kijkje nemen naar wat er in Lottie's buik allemaal wordt uitgebroed.

Uiterlijke vergelijkingen met het ouderpaar werden al gemaakt en we kregen de indruk dat de kleine al behoorlijk kan zwaaien. Hun reacties analyserend, moet het wel een klein vrouwtje zijn, hoewel ik het kind op de foto sterk op Dennis vind lijken.

2 november 08
Jeroen en Frieda hebben hun sleutel. Eindelijk hebben ze toegang tot hun eigendom. De oplevering is gladjes verlopen en het huis ziet er, ondanks dat het leeg is, prima uit. Gelijk zijn we met moeder en zus van Frieda begonnen met het in de frisse verf zetten van de plafonds en muren. Op de plaats waar de televisie komt te hangen hebben we met een in allerhaast gehuurde haakse slijper een gleuf in het beton geslepen waardoor, na het opnieuw stucken van de muur de snoeren van en naar de televisie getrokken kunnen worden, Net op tijd waren we klaar of eigenlijk, net te vroeg begon de slijper te roken. Na een uur in de buitenlucht was het apparaat nog te heet om terug te brengen. De gleuf is er en ziet er goed uit.

3 november 08
Jeroen heeft als patissier een leuke opdracht gekregen om vijfentwintig pinterminals in marsepein na te bouwen. Deze terminals zullen worden aangeboden aan iedereen die direct met het project "Herinrichting Personalisatie Betaalterminals" bij Equens te maken heeft. Op 5 november is daar een klein feestje ter gelegenheid van de contractondertekening.
De PINPads, een perfecte replica van de beruchte, vaak geskimde, HFT201, zien er al indrukwekkend uit.

6 november 08
Het feest en ook Jeroens inspanningen waren bijzonder geslaagd. Zelfs vanuit de Board of Directors van Equens klonken de welgemeende complimenten over de smaak en de gewaagde uitvoering. Je weet maar nooit of dit verhaal nog een staartje krijgt.

9 november 08
De grote verhuizing. Iedereen was opgetrommeld om twee verschillende huishoudens bij elkaar te voegen tot één nieuwe. Om halfelf in Utrecht om de eigendommen van Frieda uit het ouderlijk huis weg te slepen en een lege zolder achterlatend. Om twaalf uur in Nieuwegein om het appartement van Jeroen onderhande te nemen. Ik moet zeggen dat alles tot in de puntjes georganiseerd was. Het was de achterban van beide families die de armen uit de mouwen staken, sommige tot aan de polsen, anderen ontbloten zelfs hun oksels.
Binnen luttele seconden stond de wasmachine op zolder, was het bed in elkaar gezet, zodat het bijna paar ook kon slapen en de kasten ingeruimd. Zo'n tachtig kratten met Jeroens eigendommen werden uitgeladen. Makkelijk maar wel veel. Grote muren van kratten werden binnen bij de keuken opgetrokken met de vraag of het allemaal wel ergens zou passen. Even later werd de kolossale ronde launchbank over de schutting in de achtertuin getild, gevolgd door de schommelbank. Toen alles overgehuisd was hebben we het koppel tussen de rommel achtergelaten, met de wetenschap dat ze in ieder geval lekker konden slapen.

10 november 08
Even vanavond op en neer naar Winterswijk, Tja.. je moet er wat voor over hebben om de kat van je dromen te vinden. Frieda en Jeroen hebben hun zinnen gezet op een echte kamerjaguar, een echte oci-cat. Niet één, maar twee nu nog kleine katers zijn telefonisch besteld en vanavond konden ze voor het eerst bezichtigd worden. Cat-woman Frieda dook bijna in de bench om de kleine, handgrote kittens uit de zorg van moederpoes te onttrekken. Nog even geduld, kids, nog maar 10 weken, dan mogen de twee mee naar huis. Mocht je het echt niet meer uithouden dan kunnen de kittens nogmaals worden bezichtigd. Je moet er dan wel een rit van ca. 2 uur voor over hebben.

15 november 08
Alsof Winterswijk nog niet genoeg was, zijn Jozien en ik gisteravond even op en neer naar Valkenswaard gereden om te kijken naar gezinsuitbreiding. Na even zoeken troffen we een boerderij aan waar kleine Maltheser leeuwtjes te koop waren, Nu waren we op zoek naar een klein hondje, maar in het achterhoofd dat het aan te schaffen beest ook moet kunnen opschieten met de nog aan te schaffen jaguars uit Winterswijk leek het plan toch zo gek nog niet om deze "leeuwen" te bekijken. Jozien had natuurlijk op de heenweg al besloten niet zonder nieuw beest terug te rijden, dus moest een koop gesloten worden. Een keuze uit drie reutjes, van groot naar heel klein. Na een tijd wikken en wegen viel Jozien natuurlijk voor de kleinste en propte die na de koffie snel weg in haar jas.
Na nog wat voer meegekregen te hebben waren we snel weer onderweg naar huis. Hoewel.. eerst nog even langs Lottie, dan nog even langs Frieda en daarna langs Juul. Natuurlijk moesten ze het hele verhaal horen hoe de nestjes spontaan aan kwamen waaien en er behoorlijk met leeftijden gegoocheld werd.

Op de terugweg heb ik het beest de naam "Droef' gegeven omdat hij er nu eenmaal zo uitzag. Jozien had met de naam een associatie met de droevige omstandigheden waaraan de hond, tenkoste van financiëel gewin van de verkopers, veel te vroeg aan de zorg van de biologische moeder is onttrokken. Groot was onze verbasing toen wij, ondanks het feit dat we het beestje goed bekeken hadden, er achter kwamen dat het lieve beest nog helemaal geen tandjes had.
Eenmaal thuis moest Binckie niets van dat kleine schepseltje, wat rechtop onder hem door kan lopen, hebben en heeft die avond heel wat afgeblaft, maar.. kroop er wel weer zelf naar toe. Vandaag gaat het een stuk beter, ze zijn al bijna maatjes en eten elkaars kluif. Ook laat Binck het toe dat Droefie rustig onder hem doorloopt om hem eens lekker te kietelen.

20 november 08
Een kleine mijlpaal in mijn leven. Iedereen die de kalender heeft opengeslagen en de genealogische bladzijden heeft gelezen weet precies wat er vandaag aan de hand is. De ouwe is weer ouder geworden. Ja ja.. Uit dankbaarheid voor het nog steeds samen mogen zijn heb ik van mijn lieve vrouwtje een hulpmiddel gekregen om de veroudering, in ieder geval tijdelijk, een halt toe te roepen. Nee.. het zijn geen pillen die je ruimschoots via het internet aangeboden krijgt, en ook geen smeerseltjes of een tegoedbon voor een Botox behandeling waardoor je weer dat strakke lijf van een jonge god kan krijgen. Nee.. ik heb een echte Nintendo DS Lite gekregen met de nu wel bekende braintraining van Dr. Kawashima. Gewapend met deze ongekende technologie ben ik al even aan de slag gegaan en heb de eerste schreden op het terugdrijven van Altsheimer gezet. De eerste uitkomst op de vraag hoe oud mijn brein is was verontrustend. 67 jaar stond er op de teller. Tja, dat is even slikken, was ik al zover heen en vooral, is er nog wat aan te doen? Al snel had ik de smaak te pakken, kon de getoonde probleemstellingen snel oplossen en scoorde op het laatst een geweldige 47 jaar. Das mooi meegenomen.
Dat was ook reden genoeg voor Juul om met het tweede deel

op de proppen te komen. Snel de chip in het apparaat gestopt en enkele vraagstukken uitgeprobeerd. Daar begon alle ellende weer van voor af aan. Mijn brein was alweer 67 jaar. Dat is toch onmogelijk? Mijn brein veroudert veel te snel! Nu heb ik de volgende hypothese; Het programma is zo gemaakt dat de training altijd begint met 67 jaar om vervolgens snel te verjongen om daarmee positieve energie af te geven aan de gebruiker. Ik denk dat ik het daar maar bij hou. Dat lijkt me uiteindelijk wel het gezondste.

23 november 08
Na een rustig ontbijt op een winterse zondag moesten we ons plotseling haasten. Het was bijna halftien. Opruimen, honden een knuffel, jas aan en auto ontdooien. We hadden om halftien bij Heleen en Vincent afgesproken om gezamelijk naar Amsterdam te gaan voor een boottocht op het IJ. Een boottocht ?!? Eind november ?!? Ja ja, een tocht met een salonboot over het IJ waarbij Sinterklaas en een groep zwarte pieten ons zouden vergezellen. Dit evenement werd georganiseerd door rederij "De Pannenkoekenboot", waarbij de naam al aangeeft waarover het uiteindelijk gaat: Met z'n allen het schip in en ongelimiteerd pannenkoeken eten. Dit keer was het niet anders. Na wat rondzwervingen op diverse kades, omdat ik mijn navigatie niet volledig voorgeprogrammeerd had, bereiken we eindelijk de 'NDSM' haven waar de stoomboot, geflankeerd door een authentieke Russische onderzeeër al lag te wachten. De inscheping verliep vlotjes zodat we even later aan de aan ons toegewezen tafeltjes konden plaatsnemen. Net voordat de afvaart zou plaatsvinden stapte de Goedheiligman aan boord, waarbij hij werd toegezongen uit alle aanwezige kinderkelen.

Het eerste uur stond in het teken van de Sint. Handjes geven, veel zingen, cadeautjes uitpakken, en vooral heel veel foto's van zijne Heiligheid met een of ander kind op z'n knie en dat alles onder het genot van een overvloedige hoeveelheid pepernoten waarvan het merendeel op de vloer belande. Regelmatig werd dan ook schoon schip gemaakt met alle kapot getrapte pepernoten en andere lekkernijen. Nadat de Sint met pijnlijke knieën het dek weer had verlaten maakten we de tweede helft van de tocht mee waarbij alles uit de kast gehaald werd om de inwendige mens te versterken.

Je kon het zo gek niet verzinnen of het was aanwezig om een vers gebakken pannenkoek te versieren. Combinaties, zoals ei met smarties, brie met bacon en marmelade vonden gretig aftrek. Af en toe konden de twee koks in hun kombuis de grote vraag niet aan en ontstonden lange wachtrijen voor het uitgifteloket.
Na een tijdje de kinderen rustig aan tafel te hebben gehad, werd het tijd om het ballenbad te openen. Het gehele vooronder was kindvriendelijk volgestort met een paar duizend ballen en al snel wisten de kinderen de glijbaan naast het trapje te vinden om vervolgens in duizelingwekkende vaart naar beneden te suizen en geheel te verdwijnen onder de ballenspiegel. Wonder boven wonder hebben zich geen ongelukken voorgedaan voordat we om een uur de kade voor de tweede keer weer naderden. Nadat ik snel nog even een geocache op het eiland bezocht had, zijn we dwars door Amsterdam terug gereden naar huis waar de hondjes, aangevuld met een ondertussen gedropte Bram, al op ons zaten te wachten. Toen begon het langzaam te sneeuwen.

8 december 08
St. Nicolaas is al weer achter de rug, en ook dit jaar is dat niet onopgemerkt voorbij gegaan. Tijdens een megasessie bij Karlijne en Martijn in IJsselstein, met een delegatie van de families Schuurman en Jacobson, werden de pakjes in een paar auto's aangetroffen, die door een stel Pieten waarschijnlijk aan het begin van de avond toen we onze kelen schor liepen te zingen, waren "opengebroken". Hoewel de kinderen natuurlijk het meest bedeeld werden met prachtige hebbedingetjes, was er voor de volwassenen ook wel wat interessants te scoren. Door vernuftig spelinzicht en wat geluk kon een beoogd presentje, wat op dat moment nog eigendom was van een ander, plotseling in jouw richting worden geschoven. Zo ging de één uiteindelijk met een prachtige fruitschaal, de toekomstig beroemde "St.Nicolaas bokaal", de ander met een theedoek óf een setje stompkaarsen naar huis. Hoogtepunten waren toch wel de prachtige, bijna bespeelbare viool voor Gwyneth en de echte schildersezel voor "Matisse" Chloé beiden vakkundig in elkaar geknutseld door een echte doe-het-zelf Piet. Iedereen was helemaal blij en bedankten de Sint en zijn knechten na afloop met een hartelijk lied.

Anders was de avond bij Jeroen en Frieda, waar het bij Martijn en Karlijne ging om kleine, algemene presentjes, werd hier weer eens flink uit gepakt. Na een overvloedige pasta maaltijd werden kolossale, niet alleen in grootte maar ook in tijdsduur, surprises met gezellige hekeldichten uit de schuur getoverd en vonden één voor één hun weg naar de bedoelde bestemming, die daarmee over het algemeen goed over te spreken was.
Frieda werd spontaan Friederella genoemd vanwege haar passie voor bekende Disney sprookjes en sprookjesfiguren, Jozien werd van repliek gediend met een prachtig gekleide hond à la Droef, Remco kreeg een hamer van een meter of twee en Dennis kreeg zowaar een écht zoete baby, die hij bij Lottie in een door Sint zelfgemaakte wieg zou kunnen dumpen.
De kleine jongens, nog moe en uit hun doen van een vorige viering, hadden een korte spanningsboog, een klein halfuurtje zullen we maar zeggen. Even konden ze zich opladen voor het uitpakken van een cadeau, alvorens zich

weer op elkaar te storten omdat hun speelgoed toch weer net iets mooier was dan dezelfde versie die ze net zelf hadden uitgepakt. Nadat de meeste rommel weer was opgeruimd, dat hoort er nu eenmaal bij, keerden we weer voldaan huiswaarts.

15 december 08
Gisteravond was het dan zover, we hebben er lang naar uitgekeken en sommigen hadden zich goed voorbereid. Om even halfzes haalde Vincent Jeroen thuis op, Dennis zag nog net kans om Bram achter de voordeur te gooien, terwijl Martijn al dik ingepakt op de fiets onderweg was. Op datzelfde tijdstip pikte ik Remco thuis op, waarbij Tommy, aan de hand van Giulia ons tussen de tranen door uitwuifde. Tja, hij is weliswaar van het mannelijk geslacht, maar dat hij nog een paar jaartjes moet wachten hebben we hem getracht uit te leggen. Met z'n zessen waren we onderweg naar Chandra, Nee..., dat is geen onduidelijke nymfomane, waaraan je zou kunnen denken wanneer zes volwassen mannen plotseling huis en haard (en vrouw) verlaten. Nee, dat niet, maar het is wel voor mannen met ballen. Chandra is de naam van de Nieuwegeinse bowlingbaan.
We gaan namelijk "Bowlen met de boys"! Een aanvankelijk door Vincent geïntroduceerde belevenis waarbij naast het bowlen ook de inwendige mens versterkt moet worden. Na binnenkomst op de bowlingbaan hebben we gelijk een paar frisse, coole schoenen uitgezocht voorzien van snelsluiting en zulke felle kleuren dat je ze na afloop van het spel niet mee wilt nemen. Om zes uur zijn we van start gegaan met de eerste competitie waarbij Jeroen de administratie voor zijn rekening nam en iedereen met zijn roepnaam begon in te schrijven, maar voor Dennis steevast "Telaat" noteerde. Tja, dat is Dennis.

Na een uur spelen, waarbij vele, boven verwachting overigens, strikes en spares gegooid werden, konden eindelijk de schoenen weer uit en werden we in het inpandige restaurant verwacht. Daar stond de BBQ tafelgrill al roodgloeiend te wachten. Na een bezoek aan het saladebuffet en na de ontvangst van een schaal frietjes werden de stukken vlees op het rooster gegooid. Martijn maakte van de gelegenheid gebruik om een eigen schotel met ananasloos vlees te versieren, waardoor we nog meer te verorberen hadden. Gedurende de maaltijd bestond de mogelijkheid om eens lekker met elkaar te praten. Regelmatig werden we hierin gestoord doordat het licht uitging, omdat een of andere jarige weer in het zonnetje moest worden gezet met een vuurwerkfonteintje op z'n ijsje.
Nadat we anderhalf uur later zwaar getafeld en uitgebuikt aan de koffie zaten begon het competitiebloed al weer te stromen.

Snel werden weer verse schoenen gehaald en kon het spel met "dit keer op tijd"-Dennis weer beginnen. Enigszins aangeslagen door het eten en of drank vielen de resultaten met uitzondering bij Martijn tegen.

Waar hij aan het begin van de avond niets van terecht bracht, haalde hij nu zonder moeite in, Nou ja, zonder moeite,.. hij had wel een heel aparte manier van werpen, zoals je die alleen in tekenfilms tegenkomt. Ook nu was het tijd voor de ultieme effectbal. Vincent bleek hiervoor, althans gisteravond, de meeste aanleg te hebben. Om de saamhorigheid te vergroten werd na iedere beurt een zogenaamde "achievement box" gegeven voor een 'good feeling'.
Nadat we om tien uur gezamelijk geld gelapt hadden om Vincent niet op z'n knieën te hoeven laten baanpoetsen, zijn we snel naar huis gegaan, omdat sommigen onder ons vanmorgen weer vroeg aan het werk moesten. We waren het er met z'n allen wel over eens dat we dit eens vaker moesten doen, maar je moet er, zoals het er vandaag uitziet, wel wat voor over hebben.

23 december 08
Kort bericht.
Jeroen, topkok van beroep, heeft gisteren een gewaagd experiment uitgehaald. De liefde voor zijn vak ging zo ver dat hij wilde ervaren wat een, tijdens de komende kerstdagen veel verorberde, kreeft tijdens de laatste seconden van zijn leven in een pan meemaakt. Hij heeft zijn bad vol laten lopen met heet water en heeft vervolgens daarin plaatsgenomen. Niet alleen de rode kleur verscheen, maar zijn inwendige temperatuur bereikte een hoogtepunt, en wel zodanig dat dit niet meer door zijn lichaam zelf te reguleren viel. Toen de volgende fase verscheen, het wegdraaien van de ogen en stuiptrekkingen die zijn lichaam lieten schokken, wist Frieda hem van een wisse dood te redden door hem snel uit zijn snelkookpan te trekken. Na deze koude douche en opgedane kennis zal hij altijd een warm gevoel overhouden bij het bereiden van kreeftgerechten.

29 december 08
Eindelijk is het dan zover, Helga, Peter en onze Friese Piet hadden het al voorspeld. Deze week kunnen we weer eens ouderwets schaatsen! Tijdens de paar uur werk die ik vanmorgen nog te verzetten had kreeg ik al een SMS van Martijn vanaf het ijs. Tijd voor actie!
Thuis snel de Zandstra's, genoemd naar de "Gespierde Spijker" die rond 1995 zijn zakgeld met rondjes rijden bij elkaar spaarde, uit de kast en mottenballen ehhh, het vet gehaald. Destijds waren dat behoorlijk experimentele schaatsen tegenover het legendarische merk Viking. (Dit was dus ver voor de introductie van de klapschaats, jonge lezertjes). Met de net twee dagen geleden gekochte houten slee, Jozien en Tommy in de auto op naar IJsselstein, alwaar het op het podium al een leven van jewelste was. Op een keurige ondergelopen oval waren 's nachts prachtige ijskristallen samengesmolten tot een geweldige ijsbaan. Nadat de auto geparkeerd stond aan de rand begon het bloed sneller te stromen. Zouden we het nog wel

kunnen? Snel kwam het antwoord op het moment dat de schaatsen onder gingen. Er zijn dingen die je nooit verleert, en dit is er één van. Het bloed stroomde door de ijzers en na een paar wankele passen was het figuurlijke ijs gebroken. Martijn en Gwyneth, die al een paar uur op het ijs waren schaatsten nog een paar rondjes mee en Tommy vermaakt zich kostelijk op zijn sleetje. Dit was voor de kleine jongen echter niet genoeg. Diep onder de indruk dat er nog ander ijs bestond dan consumptie ijs in de vorm van een raketje, wilde hij mijn schaatsen ook eens proberen. Dat dit niet lukte hoeft geen betoog. Het probleem werd echter snel verholpen door een extra ritje en een half uur in de file voor de kassa van de schaatsshop aan de Vechtsebanen waar een paar echte BOB skates werden aangeschaft. Deze prachtig zwarte schaatsen waarmee je niet kunt omvallen wilde hij niet meer loslaten en vroeg me gelijk door te rijden naar het ijs om een nieuw record te vestigen. Maar dat gaan we morgen proberen. "Oant moarn!"

31 december 08
De laatste dag van het jaar. Halfnegen, alleen op kantoor. Geen email, geen vergaderingen, geen telefoon, rust... Het was vanmorgen onderweg al duidelijk, erg veel gekken waren niet onderweg.
De parkeergarage, waar je normaal voor halfacht moet zijn om nog een plek op de tweede etage te kunnen bemachtigen, was leeg. Eenmaal binnen op kantoor heb ik zelf maar het licht aangedaan, de laptop laten acclimatiseren, want buiten was het toch maar liefs -8. en daarna koffie... Die machine doet z'n werk altijd perfect.
Ik zit tijdens dit schrijven wat voor me uit te mijmeren en terug te bladeren wat er dit jaar allemaal gebeurt is. De geboorte van Syll, het huwelijk van Giulia en Remco, de verhuizing van Frieda en Jeroen en niet te vergeten, onze Droef. Natuurlijk denk ik op deze dag ook aan de toekomst, wat zal 2009 ons gaan brengen, in welke crisis worden we gestort of wat positiever, hoe komen we daar zonder veel kleerscheuren doorheen? Moet ik nog goede voornemens hebben? Straks gaan we weer schaatsen en oliebollen bakken.
Wat hoor ik daar..., een bliepje? Een popup op het beeldscherm, toch nog wat te doen! Tot volgend jaar!

einde


Tja, het zit er weer op voor dit jaar.. 2009 staat al weer klaar op de plank.