5 jan. 07
"The turning point". Nooit zal het leven meer hetzelfde zijn, vroeger was vroeger, vandaag is vandaag, en morgen..., morgen starten we zoals we dertig jaar geleden begonnen zijn. Met z'n tweëen. Katie Meluha, voor de liefhebber, zong het al in een mooie blues: "The tables are empty, the dance floor deserted". We staan er alleen voor!
Vandaag hebben Remco en Giulia een paar handtekeningen gezet waarmee ze zich definitief de trotse eigenaar van een volledig uit bakstenen opgetrokken woonhuis mogen noemen ( zie 7 november). De sleuteloverdracht ging eigenlijk zonder problemen en daarbij kregen ze zowaar een prachtige (reclame) sleutelhanger in de vorm van een huisje cadeau. Het passeren van de aktes bij de notaris had nog wel wat voeten in aarde.
Ook Jozien en ik hebben een oog op een nieuw huis laten vallen en zijn vandaag met de verkoper na een behoorlijke machtsstrijd, waarbij niets of niemand ontzien werd, de uiteindelijke verkoopprijs overeengekomen.
Onze laatste zak- en spaarcentjes zijn bij elkaar geschraapt en rond eind mei (D.V. en H.V.) kunnen ook wij het voor ons nieuwe optrekje betrekken. (H.V. staat voor "Als de Hypotheek-verstrekker wil")13 feb. 07
Een korte update; Bovenstaande droom is vervlogen; Onze nieuwe woning gaat definitief niet door. Er is in Nederland geen hypotheekverstrekker die ons wil sponsoren. Hoelanger ik erover denk, geloof ik dat we hierin stelselmatig tegengewerkt werden met allerlei onzinnige argumenten die niet steekhoudend waren en uiteindelijk volledig ongegrond bleken. Maar hier heerst de hegomonie van de bancaire wereld. Nou ja, het heeft zo moeten zijn. Vanaf het begin af had ik al een vreemd gevoel bij de aankoop. We laten het dan ook een paar jaar rusten en dan zien we wel weer verder. Maar tot die tijd draag je toch een soort brevet van onvermogen met je mee, wel pijnlijk, maar dat zal wel slijten.
29 mei. 07
Eindelijk is het dan zover. De datum komt dichterbij en Dennis wordt langzaam zenuwachtig. Hij moet een TROUWPAK. Alles wordt gemobiliseerd, ouders erbij geroepen en een afspraak gemaakt met een winkelier. Nee..., niet zo'n boetiekje ergens aan de Utrechtse gracht, maar het "Alexandrium" te Rotterdam. Ja, Dennis pakt het groots aan. Rond halfeen kwamen we, Edwin, Trudie, Dennis en ik aan bij de metropool, snel de auto in één van de parkeergarages achtergelaten en de voettocht naar Roko, de huisleverancier van buidsmode, aanvaard. Na een korte wandeling, want navigatiesysteem had ons toch wel vlak bij gebracht, arriveerden we voor de ingang en werden we alleraardigst onthaald door een vriendelijke verkoopster die diep onder de indruk was van Dennis zijn lila gevoerde jas. Omdat we van verre kwamen werden we direct gefêteerd op een allerlekkerst kopje koffie of thee of omgekeerd.
Na wat algemene gegevens te hebben uitgewisseld en waarbij Dennis toch maar een gemiddeld mannetje bleek te zijn, mocht hij zich terug trekken om zich te ontdoen van zijn kledij. Nee, nee.. ook, of liever gezegd, zelfs in Rotjeknor zijn ze kuis genoeg om Dennis gebruik te laten maken van een pashokje om afgeschermd met een gordijn te zorgen dat zijn borsthaar(!) niet voor iedereen zichtbaar was. Nadat de verkoopster even met Trudie heeft staan keuvelen over de kleur en model van Lottie's trouwjurk, was de eerstgenoemde direct bij machte een aantal bijpassende kostuums uit de rekken te sleuren en naast het pashokje voor onze ogen uit te hangen.
Lang hoefden we niet te wachten voordat het eerste resultaat van een aankomende metamorfose zichtbaar werd.
03 jun. 07
Een ster schitterde vanavond.
In het zachte licht van de grote zaal in de IJsselsteinse schouwburg en op de zoet gevooisde klanken van een reeds lang overleden barokke componist vertoonde zich in adembenemende schoonheid en met de gratie van een volwassen zwaan, gekleed in een prachtig witte, half doorschijnende robe, mijn dochter Lottie, in een Pas-de-Deux met haar mannelijke partner Rohan als een echte Rudolf Nureyev ten tonele. Dit was één van de beginnummers, het crescendo van het eerste blok, van wat een avondvullende, wervelende dansshow van het "Instituut voor dans en beweging Jos Dolstra" moest worden.
De attitudes, arabesken, pirouettes en alle mogelijke andere posities wisselden elkaar in snel tempo af. Alles ging goed tot aan de draai waarin zij zich in de armen van Rohan zou werpen en door hem kunstig opgevangen zou worden. Wat ging er fout, een te korte draai!
Een snel pasje extra, bijna onzichtbaar voor het grote publiek, deed haar uiteindelijk toch in lijn met haar partner uitkomen die vervolgens kunstig de beweging voltooide. Later leek Lottie op dat cruciale moment nerveus te zijn geworden door de aanwezigheid van de door haar enthousiast uitgenodigde toekomstige schoonouders,
10 jun. 07
De kogel is eindelijk door de kerk.
Op dezelfde manier zoals ze vorig jaar gekomen is, is ze ook weer vertrokken. Met de stille trom. Na een fantastische duikvakantie in Egypte samen met haar moeder hing Samantha haar relatie met Jeroen in de wilgen.
Nadat ze, in verband met haar drukke leven volgens haar eigen zeggen, vanaf februari weer bij haar ouders thuis in een financiëel warm nest woonde en het Nieuwegeinse alleen nog vanachter een raam van Hotel Mercure bezichtigde, schijnt de liefde behoorlijk bekoeld te zijn en zag ze geen toekomst meer met Jeroen weggelegd. Als ouder kan je deze tragedie alleen met lede ogen aanzien en alle moeite doen om de diep bedroefde zoon weer op te rapen zodat hij binnenkort weer rechtop en zoekend naar die ene ware door het leven kan gaan.
Eigenlijk was deze spontane actie van Samantha voor alle omstanders geen volslagen verrassing. Iedereen had het al aan zien komen, omdat zij er duidelijk voor had gekozen de communicatie met de familie tot een absoluut minimum te beperken. De boedel is inmiddels verdeeld en de sleutels ingeleverd. Ik wens Sam in haar verdere toekomst veel succes en inzicht toe. "Doeg!"
30 jul. 07
Nog meer gezinsuitbreiding. Waar ik verzuimd heb te vermelden dat dochter Heleen weer zwanger is (ik mag het nu vertellen) werden we plotseling geconfronteerd met een uitbreiding uit een heel andere hoek. Lottie, de jongste, nog drie en een halve week tot haar huwelijk met Dennis, kon het niet laten. Of eigenlijk beter, Dennis kon het niet laten. Tja, de natuur moet z'n loop hebben, zei Wim Zonneveld vroeger al.
In Veenendaal hebben ze Bram opgehaald, een klein Maltheser pupje, met een schofthoogte van een kleine 8 cm., met een donswitte vacht en ontzettend scherpe nageltjes, die nodig geknipt moeten worden. Als trotse ouders kwamen ze gisteravond rond elf uur op bezoek om hun jongste telg even te laten keuren door z'n "grootouders". Dat hebben we geweten, Jozien drukte het kleine beest bijna fijn tussen haar borst (waartussen hij bijna onvindbaar was). Vervolgens dook zij op de grond om geheel in Omi-stijl op haar kniëen rondjes te draaien ten einde de hond te bewegen achter haar dribbelende vingers aan te rennen. Tot grote verbazing van Lottie werkte dat ook nog. Maar ja, dat had hij in zijn 8 ml. herseninhoud al aangeleerd. Lang zijn ze niet gebleven, want de kleine moest echt naar bed. We zullen nog veel avonturen met hem beleven.
17 aug. 07
Halverwege de middag toog de Nieuwegeinse delegatie, Remco, Jeroen, Vincent en ikzelf met de auto naar Nijmegen-Ooterhout alwaar de ouders van Dennis wonen. Ja, Ja, dit wordt de vrijgezellige vrijgezellenparty van Dennis. Gisteren heeft hij er ook al een gehad met een paar vrienden, maar daar weet ik verder niets van af. Eenmaal in Nijmegen, druppelen ook Bart en Maarten, Rene Verkerk met de delegatie uit Heerhgowaard en omstreken langzaam binnen om even later Dennis, die met een smoes om te werken daarheen was gelokt, te verrassen. Even later reden we met drie auto's naar Schijndels, Tunneke.
In dit tot gezellige campingcantine omgebouwde feestlocatie hebben we op veld 12 genoten van een overdadige BBQ, drank en dans. Vanuit veld 17 op dezelfde camping werd een gezellig entertainment opgevoerd, waardoor Bart bijna een relatie met een dertien-jarige, zelfstandige kampeerster was aangegaan. Ook Akela deed ontzettend haar best steeds weer boven het rumoer uit te komen.
22 augustus 07
Lottie heeft met een aantal vriendinnen en (schoon)zussen haar feestje in Baarn geviert. Met veel ceremonie en diepgang zijn voor en door een ieder ringen gesmeed en voor Lottie een halssieraad. Nadat alles klaar was was het plan dat iedereen Lottie moest vertellen wat voor gevoel het bij hen losmaakte op het moment dat zij bezig waren met de verwerking van het zilver. Vat hierbij de emoties loskwamen laat zich raden.
25 aug. 07 Huwelijk Lottie & Dennis
De dag begon grauw en fris. Bij ons thuis was alles rustig, tien kilometer verder werd koortsachtig gewerkt door geluid- en lichttechnici om hun installaties op tijd voor de huwelijks-ceremonie opgebouwd en ingeregeld te hebben. Een lekker ontbijtje en zo nu en dan priemde de zon al door de wolken. Lottie's haar werd door kapster Coby nog volledig onderhanden genomen en toen zij even later, geholpen door Jozien, in haar korset werd gehesen, ontving ik een telefoontje van Dennis dat hij al in de buurt was en voor het eerst in zijn leven een half uur te vroeg, nog voordat iemand van de uitgenodigde gasten aanwezig was, zou arriveren. Zo moet je niet bij mij aankomen natuurlijk; Dat schaad je reputatie. Nadat ik hem een aantal rondjes rond de kerk heb laten rijden en nadat de inmiddels ontvangen genodigden van koffie waren voorzien én nadat Lottie er ook klaar voor was, gaf ik hem het verlossende telefoontje.
Geheel volgens traditie mocht hij een keertje aanbellen waarna ik hem de deur open deed.
Nadat hij mij had uitgelegd wat hij kwam doen mocht hij zijn bruid, die boven stond te wachten, ophalen. Dit was dan ook de eerste keer dat ik mijn jongste dochter in vol ornaat mocht aanschouwen. Het leek wel een sprookjesprinses die net uit één van haar favoriete Disney musicals was gestapt. Een prachtig roomwitte strapless robe van voldoende lengte om er met z'n allen op te stappen, aan de achterkant afgezet met kleine steentjes en een naar eigen ontwerp vervaardigt halssieraad. Onder de rozenboog werden een paar statiefoto's gemaakt en daarna snel de zorgvuldig gepoetste, witte limo in. Gwyneth en Chloé die tot bruidsmeisjes waren omgetoverd stapten ook in om foto's te gaan maken.
Opa Jan Schuurman hield voor het bruidspaar nog een mooie speech. Nadat de financiële verplichting eindelijk was geregeld en de routeplannende beren op de weg waren opgelost, zijn we met alle auto's even na half zeven bij de feestlocatie "Mereveld" in Utrecht aangekomen. Even leek het er namelijk op dat het hele feest geen doorgang kon vinden, omdat we bijna drie van de vier officiële huwelijksgetuigen onderweg kwijt waren geraakt. Gelukkig troffen we de zwaar gedupeerden even later druk telefonerend langs de kant van de weg aan.
Hier had zelfs DJ Ger niet op gerekend. De dansvloer leeg, Lottie en Dennis, gevolgd door alle belangstellenden, doken in het zorgvuldig samengestelde boekwerk en de circa honderd kopieën om te zien wie en wat er allemaal geschreven was over het bruidspaar. 
Een volgend hoogtepunt, en natuurlijk ook weer een met een hoog tranentrekkend gehalte. Bennie's dochter PiP, gecast voor Joop van der Ende’s musical "Ciske de Rat" zong met een prachtig Amsterdams accent het bekende nummer "Krijg toch allemaal de klere". Hierbij kon zelfs de red-eye functie op mijn fototoestel geen wonderen meer verrichten.
Aan het eind van de avond, na het dankwoord van Dennis, begon het te regenen, let wel, gepland. Een grote regen-installatie, met uiteraard een opvang-bak in het podium, was geïntegreerd in de enorme verlichtings-portalen en deze waterval bood nu de mogelijkheid om als scherm te dienen waarop Roel een volledig gepersonaliseerde lasershow kon projecteren. Drie lasers, waarbij de middelste een hoeveelheid harten, hun beider namen en allerlei bij een huwelijk behorende attributen de ruimte tegen de waterval in straalden werd begeleid door de muziek van wederom een Disney musical. Dit sluitstuk was adembenemend mooi en zorgden dat de dozen tissues helemaal leeg waren.
Bij het afscheid gaven eerst ceremoniemeester Chantal en later het bruidspaar zelf een blijvende herinnering in de vorm van een champagneglas aan deze dag aan de gasten mee. Dit feest zal bij een ieder nog lang heugen. Bedankt!
12 sept. 07
Vannacht zijn ze weer terug, terug van hun huwelijksreis in Hammamed, Tunesie. Moe en voldaan. 
Het begon allemaal twee weken eerder toen we met z’n vieren aan het eind van de middag naar Schiphol togen om het verse echtpaar op het vliegtuig te zetten. Na het inchecken en afleveren van de bagage hebben we in de Dakota-bar ons avondeten genuttigd. Nadat het paar door de paspoortcontrole was verdwenen reden we naar huis.
Tijdens de rit bleef er iets aan mij knagen, Had ik het goed gezien? Had Dennis geen paspoort maar een ID-kaart bij zich? En dat wil naar een ander continent, naar Afrika? Thuis, alle informatie op internet gaf nog geen bevrediging. Voor Tunesie is een paspoort noodzakelijk met een minimale geldigheidsduur van 3 maanden. Wanneer je illegaal het land bent binnengekomen kan via het Nederlandse consulaat een "Laissez-passer" gekocht worden om weer thuis te komen.
Natuurlijk zijn ze wel, net als Jeroen vorig jaar, op de onvergetelijke tweedaagse reis naar Tozeur en Douz en de onmetelijke zoutvlaktes geweest. Hiervoor moesten ze wel 1100 km met de bus zonder toilet!7 okt. 07
Op zoek naar een trouwlocatie voor Giulia en Remco.
Vorige week een bezoek aan het bombastische kasteel "Slot Ammersoyen". Helaas was dit voor binnenbezichtiging gesloten, maar in een omtrekkende beweging was het paar er over eens dat dit stuk steen niet die uitstraling had die zij voor ogen hadden als blijvende herinnering aan hun eeuwige liefde en trouwbetuiging.
Voor deze prachtige zaterdag had Juul via de telefoon een afspraak gemaakt om om kwart over twaalf een idillisch landgoed te gaan bezichtigen waar hun huwelijkceremonie misschien wel zou kunnen plaatsvinden. Even halfelf kwam het bijna echtpaar met Tommy naar ons toe om snel op pad te gaan. Na een tijd rijden in een bepaalde richting, meer verklap ik natuurlijk niet, reden we de door poorten het beoogde landgoed op en konden we de auto op een ruim aangelegd parkeerterrein neerzetten. 
Na een korte spontane bezichtiging van de verschillende prachtig aangelegde locaties die met rustieke en ‘s avonds met romantische lantaarns verlichte paadjes met elkaar verbonden waren, werden we in
Om de locatiekeuze nog meer kracht bij te zetten in een voor de uitbater positieve wending, werden we allen gefêteerd op een a-la-minute bereidde lunch bestaande uit verschillende brunoise gesneden groenten met daar deels overheen gedrappeerd, overheerlijke gegrilde stukjes pikante kip. Het a-la-minute duurde uiteindelijk toch een halfuur omdat het mis-en-place niet op ons berekend was, zodat ook de voorbereiding voorbereid moest worden. Na heerlijk getafeld te hebben en nog een aantal foto's van de locatie en omgeving te hebben geschoten, reden we rond drie uur weer terug naar huis.16 dec. 07
Tjonge, hoor ik jullie al zeggen, dat is lang geleden?
Dat klopt! Er is eigenlijk de afgelopen periode te weinig gebeurt wat vermeldingswaardig zou kunnen zijn.
Maar nu dan weer een hoogtepunt. Gezinsuitbreiding!
Amai!, Nog meer!, nou ja, een beetje maar. Nikkie geniet al een tijdje van een pensioengerechtigde leeftijd en is al zodanig aan het aftakelen dat de kerst waarschijnlijk niet meer gehaald wordt en Joziens tweede naam is nu eenmaal 'zorg'.
In alle stilte hebben Jozien en ik gistermiddag een reis naar het zuiden gemaakt en daar onze nieuwste telg aangeschaft. Helaas moesten we een stuk omrijden, waardoor de nerveusiteit van Jozien alleen maar toe nam. 
Eenmaal bij de boerderij aangekomen bleek Jozien al verkocht te zijn bij de eerste blik en na kort overleg waren we een huisdier rijker. Jaja, een echt dom blondje, zowaar een Belgisch Mini Maltheser hondje, een menneke.
Zoals ik u 30 juli schreef over de grootte van Bram moet ik zeggen dat Bram toen bijna net zo groot waart als ons "Binckie van Arendonk", want zo gaat het beest, niet van adel, maar met stamboom, verder door het leven. Aan het eind zal hij een stuk kleiner blijven. Binkie is een plezant hondje, heeft goede goesting, al heeft hij al een aanvaring gehad met een tafelpoot, maar ja, hij is ook maar ene Belg. De nacht is goed gepasseerd en hij eet, drinkt, poept en plast zoals het hoort, ofwel zoals het een pup betaamd. Afgelopen nacht heeft hij in zunne krat naast Jozien op de bank doorgebracht. Voorlopig komt Bram, met bazin, iedere dag langs om Binkie van alles te leren. We gaan nog veel van hem horen. Das, zeker en vast!
31 dec. 07
Het einde is daar. Een paar stichtelijke woorden lijkt mij op deze laatste dag van het jaar op z'n plaats, hoewel de inspiratie een beetje ontbreekt. Terugkijkend op dit jaar moet geconcludeerd worden 
dat dit een enerverend jaar was met vele hoogtepunten, maar ook met een dieptepunt. Het op de valreep ontvallen van mijn zus Margreet was onvoorzien en kwam voor iedereen als een schok die natuurlijk als een litteken op de ziel achterblijft. Met het hele gezin uit IJsselstein en Nieuwegein hebben we op 22 december in Uden definitief afscheid van haar genomen door haar te begeleiden naar haar laatste rustplaats.
Die dag leek het alsof de goden het rouwrandje trachten te verzachten door ons prachtig winterweer te schenken met een strak blauwe lucht en veel zon.
Mijn gedachten gaan uit naar mijn ouders die zich er de afgelopen dagen ogenschijnlijk kranig doorheen geslagen hebben en dagelijks geconfronteerd werden
Wederom met het hele gezin, dit keer waren de kleine jongens er ook bij, werden we op eerste kerstdag door een aantal kerstmannen hartelijk ontvangen bij de voordeur van het Van der Valk motel te Vianen voor een overdadige brunch. We waren niet de enige overigens. Eenmaal aangekomen bij de voor ons gereserveerde tafel stond een lekkere Kir-Royal en gerookte kip cocktail al te wachten. Na deze snel verorberd te hebben, het was inmiddels halftwaalf, werd in een aangrenzende zaal het buffet geopend. Buffet met hoofdletters, want werkelijk alles was te pakken. Nederlands, Frans, Engels, Indonesisch, Thai, noem maar op. Aanvalluuuuuhh! De een een croissantje brie, de ander een halve kip, een derde rijst met hete ballen. Ook de kleinkinderen wisten goed waar de mond zat. Met name, Tommy's blouse zat aan het eind strak om zijn middel.
dessertbuffet ingeruimd. ook dit was goed gevuld met ijs, mousses, alle soorten bavarois, vruchten, soesjes en slagroom. Wederom voor ieder wat wils. Om twee uur hadden we het wel gezien en zijn we huiswaarts gekeerd om ons voor te bereiden op het kerstdiner. Met Jeroen, Remco en Juul, Heleen en Vincent en met de twee kleine mannen hebben we behoorlijk wild gegourmet. Met natuurlijk zwijn, want dat was er dit jaar in overvloed, hazenrug en hert. Jammer genoeg had Vincent een buikgriep onder de leden zodat hij na iedereen daarmee besmet te hebben redelijk snel afhaakte. Ik denk overigens dat Tommy nu al gewonnen heeft met de eerstvolgende grote Schuurman-meloen-eet-wedstrijd.
Op tweede kerstdag zijn Jozien en ik naar Eindhoven gereden om bij Adrie en Elly het kerstdiner te helpen opmaken. Door alle daar aanwezige familieleden was de maaltijd goed verzorgd en heel divers. Tijdens het eten hebben we weer eens lekker bijgepraat. We moeten niet vergeten dat de kant en klare amuses en desserts van AH, die Jozien had meegenomen, het volgend jaar misschien ook weer ingezet kunnen worden. Perfect!
Op oudejaarsdag heeft Jozien dit keer op authentieke wijze olie-, gemberbollen en appelflappen gebakken, je weet wel; meel, gist, boter, melk, enzo. ‘s Avonds was iedereen onder de pannen. Jeroen bij Lottie en Dennis, Martijn en Karlijne in Zeeland bij familie, Jozien
Na de Prosecco en na de diverse verplichte telefoontjes togen we naar buiten om te kijken wat de buurman allemaal aan vuurwerk uit zijn woning te voorschijn haalde. Het was een heldere nacht met ruim zicht. Tommy vond het prachtig, zelf sterretjes vasthouden en kijken wat er voor honderden euri gelijktijdig de lucht in werd geschoten. En Binckie! Binckie heeft er niets van gemerkt en heeft heerlijk op z'n kleedje onder de kerstboom liggen slapen. 