2006


Het verhaal over het leven van acht volwassenen die samen in één huis leven. Mijn huis.
Mijn naam is Hans, echtgenoot van Jozien en vader van vijf kinderen.
De reden dat ik deze rubriek ben begonnen is om alle lezers deelgenoot te kunnen maken van onze manier van samenleven, waarin harmonie, saamhorigheid, maar ook egoïsme en teruggetrokkenheid elkaar snel kunnen afwisselen. Dus zowel hectisch als dynamisch.
Maar laten we verder gaan, de vijf kinderen in volgorde van geboorte zijn mijn zonen Martijn, Jeroen en Remco en mijn dochters Heleen en Lottie. Martijn en Heleen hebben het huis al weer een behoorlijke tijd verlaten en hebben met hun echtgenote Karlijne en vriend Vincent een eigen nestje opgebouwd en lijken daarmee de dans ontsprongen te zijn. Niets is minder waar en ook zij zullen af en toe niet aan dit verhaal ontkomen.
Geniet of huiver!

---

laatste bladzijde

Wat er aan vooraf ging. In plaats dat het huishouden langzaamaan kleiner zou worden, zoals in elk gezin waar uiteindelijk de kinderen een zelfstandig bestaan gaan opbouwen, hebben we afgelopen september gezamenlijk besloten goedkeuring te verlenen aan Dennis om het gezin aan te vullen en intrek te nemen in de riante woon- slaapkamer van Lottie.

Dennis, de kuifmees, komende uit Nijmegen vond het niet onplezierig dicht bij zijn, toen nog, vriendin en werkzaamheden als, onder andere, lightdesigner te komen wonen. Effectief werd zijn kantoor ingericht en zijn pc op het Schuurlan aangesloten. De post werd inmiddels doorgestuurd en na een korte inburgeringcursus met bijbehorend toelatingsexamen is hij door ons genaturaliseerd en door B&W in Nieuwegein ingeschreven. Dennis is een blije vogel met een goed gevoel voor humor. Eén van de beste speerpunten uit zijn proeftijd is wel de introductie van de Chinese bamisoep. Hiermee heeft hij punten gescoord. Dennis en Lottie zijn op 1 januari om 00.00 uur precies verloofd. Ze wisten nog niet wat dit inhield, maar dat hebben we snel uitgelegd. Van die cadeautjes en zo...

Koud een maand later na de intrede van Dennis komt een klein Italiaans meisje op bezoek, Gezellig, maar wat moet ik ermee. Al gauw bleek dit de ware liefde van Remco te zijn en Giulia, zeg maar Juul, werd al gauw in mijn hart gesloten. Nadat zij zo'n vier jaar geleden uit Italië was vertrokken, woonde Giulia de laatste tijd bij haar vader, stiefmoeder en een paar kids in IJsselestein.

Na een paar gesprekken met het koppel leek het verstandig ook Juul in de groep op te nemen, zodat ze meer mogelijkheden zou hebben zichzelf te ontplooien als vrouw en straks ook als moeder. Ja, je leest het goed, Juul is zwanger. Zowel zij als Remco genieten er volop van.
Na overleg met de andere bewoners is dan ook Giulia rond half november in de slaapkamer van Remco getrokken. De slaapkamer heeft daarvoor wel een kleine metamorfose moeten ondergaan, zodat de bedbank nu alleen nog maar als bed door het leven gaat.
Juul heeft inmiddels de TPG geïnformeerd dat zij op een ander adres woont, maar een officiële verhuizing naar Nieuwegein zit er nog niet in, omdat dit in haar situatie niet zo eenvoudig is.
Giulia heeft al bewezen een gezellige, altijd behulpzame jongedame te zijn, waarop ze best trots mag zijn en waarvan ik zeker geen spijt heb in onze beslissing.
Het kleine kindje moet rond eind maart geboren worden en tot die tijd zullen zo hier en daar nog aanpassingen in het huis moeten worden aangebracht.

Jeroen wilde natuurlijk niet alleen achterblijven en bedacht zich geen moment. Tegen het eind van vorig jaar kwam plotseling iemand 's morgens naar beneden die ik niet kende. Zij werd voorgesteld als Samantha, een jong volwassene met nog wat puberaal gedrag en de vriendin van Jeroen.
Zij is zo verliefd op Jeroen, dat hij zijn cruise-ambities voorlopig heeft laten varen en ook omreden van het behalen van de tweede Michelin-ster nog een jaar bij Ron Blaauw wil blijven werken.
Aanvankelijk bleef het bij een keertje overnachten, maar al gauw kreeg deze vorm van samenzijn iets structureels. Het blijkt dat de relatie thuis ook niet opperbest is en omdat de afstand Nieuwegein - Utrecht een stuk korter is dan de afstand Amersfoort - Utrecht was het voor de reiskosten naar haar werk bij V&D ook interessant om steeds vaker de kamer te delen.

Samantha, wat moet ik er van zeggen, eigenlijk ken ik haar nog te kort voor een degelijke uiteenzetting, een lieve meid, maar als ik haar zie krijg ik het koud. Begrijp me niet verkeerd, de lengte van haar blouses, truien en jassen is zodanig kort dat zij, net als ik, het elke dag minstens berenkoud moet hebben.
Wie mooi en modieus wilt zijn, moet dus pijn lijden.

16 jan. 06
De grote dag, Jozien en Samantha hebben onlangs besloten om bij wijze van proef een ziekenhuis dieet te gaan volgen. Beide dames vinden namelijk dat zij wat pondjes kwijt moeten raken en de recensies van het dieet zijn hoopgevend: vijftien kilo in drie weken.
De noodzakelijke boodschappen zijn in het weekend gedaan en vandaag, de grote dag. Het tweetal is begonnen.
Mijn opmerking om centraal in de kamer een weegschaal met groot scorebord te plaatsen werd niet in dank afgenomen, dus zullen we het moeten doen met de "betrouwbare" getuigenissen van de proefpersonen zelf. Hoewel, vijftien kilo minder moet je uiteindelijk goed kunnen zien.
Het avondeten was niet mis, waar wij, de dunnen, ons moesten behelpen met een pan bami, hadden de anderen, zichzelf verwend met heerlijke gegrilde tomaten, gekookte eieren, speciale dressings over de sla en toast.
De eerste dag is een feit.
Chapeau!
De dames hebben het volgehouden, hoewel Samantha duidelijk heeft aangegeven niet Jeroen's bunny te willen zijn door maar een beetje sla te eten.

21 jan. 06
Zaterdag, 07.00 uur de wekker gaat, opstaan, wassen. Huhhh, wat is dit? Niet uitslapen na een week hard werken? Of is het een vroege trimloop voor de "dubbel D's" (=Dieet Dames)? Neen, neen, Omi en Opi, Jozien en ik dus, zijn in alle vroegte naar het zwembad in IJsselstein gereden. Geen files onderweg, maar wel een grimmige drukte bij de hoofdingang, dringend om één van de weinige goede plekjes te kunnnen bemachtigen, vanwaar alles te zien zou zijn. Grootouders waren welkom, maar volgens Martijn niet meer dan 4(?) per kleinkind. Wat is er aan de hand? Rond acht uur geplons in het water en een uur later is onder luid applaus de uitreiking van het eerste zwemdiploma van Gwyneth een feit. Gwyneth, de oudste dochter van 6 jaar van Martijn en Karlijne, heeft er dan verschillende baantjes op de borst en rug opzitten en heeft tussendoor aardig kunnen uitrusten tijdens het verplichte drijven. En ze heeft het gehaald, met vlag en wimpel en een zoen van de badjuf.
Haar reaktie: "Och, een makkie". Proficiat, meid!

De "dubbel D's" houden het nog steeds goed vol. Af en toe hoor ik wel eens dat er een beetje gezondigd is, maar de motivatie is nog steeds enorm. Het valt wel op dat er 's avonds méér aandacht wordt besteed aan de dieetmaaltijd dan aan de reguliere. Maar dat mag ook wel! De weinige ingredienten verdienen natuurlijk meer kookskills om niet tot een éénzijdig soort voer te worden bestempeld. Nu we het toch over eten hebben; Dennis en ik hebben van de week als echte gaúcho macho de nieuwe "Beef Chimichurri" van Knorr gegeten. Een overheerlijke Argentijnse stoofpot met een gewaagde combinatie van rijst en aardappel en amandelsnippers veroorzaken een streling op de tong, opwekkend tot een bijna culinair orgasme. Maar ja, dames, als je aan het lijnen bent....., mag je dit alleen in het weekend eten! Dus dit staat voor morgenavond gepland. We kunnen bijna niet wachten.

23 jan. 06
Vandaag zijn twee nieuwe apparaten de voordeur binnengedragen. Ten eerste een bestelde klapcommode voor Juul. Dit is een aan-de-muur-hangende-uitklapbare-baby-aankleed-en-verzorgingstafel laten we maar zeggen. Naast het feit dat er een baby op kan liggen, is in deze tafel ook voldoende ruimte aanwezig om alle verzorgingsproducten netjes op te bergen en éénmaal opgeklapt is de gebruikte ruimte minimaal en merk je er bijna niets meer van.
De beste plaats waar deze klaptafel geplaatst kan worden is in de badkamer direct naast, eigenlijk half boven het toilet. Hmmm, nu ik dit schrijf moet ik Juul nog wel even attenderen de deksel op de pot te doen wanneer ze met haar kindje bezig is, want ik weet nog uit de goede, ouwe tijd, dat zowel Martijn als Jeroen wel eens (bijna) op de grond hebben gelegen.

Ik moet er niet aan denken wat er allemaal zou kunnen gebeuren, maar Juul kan dus weer wat van haar verlanglijstje afstrepen.

Het tweede apparaat wat binnengebracht is, is de lang verwachte wasdroger.
Sinds de geëxplodeerde wasmachine, waarbij de wasdroger het ook direct liet afweten door niet meer te functioneren, is het hele huis elke dag volgehangen met kilo's of moet ik zeggen, meters was. Hierbij werden de meest vreemde plaatsen niet ontzien. Deuren en deurkrukken werden behangen met allerlei vormen van ondergoed, de trapleuningen met handdoeken, de gordijnrails met T-shirts en pullovers en de eetkamerstoelen met dekbedhoezen en kussenslopen. De toegenomen luchtvochtigheid in huis was duidelijk te merken aan het plafond op zolder. Hier begonnen zich al langzaam druppels te vormen en kwamen zo hier en daar wat zwarte plekjes tevoorschijn.
Dat is nu weer allemaal voorbij. Een gejuich steeg op! Niet alleen kan iedereen zich 's avonds en 's nachts weer overal veilig, zonder struikelen of zonder compromitterende handtastelijkheden, rond begeven, maar ook is de was weer net zo zacht als voorheen.

Samantha is vandaag voor de tweede keer gezakt voor haar rijexamen;"te laat gekeken op het kruispunt" gaf de doorslag. Balen als een stekker natuurlijk en een hele partij geld minder te besteden. Volgende keer beter, Sam!

29 jan. 06
Zondag, De slingers hangen en de ballonnen zijn opgeblazen! Juul viert vandaag haar zevenentwintigste verjaardag. Langzaamaan komen alle bewoners tot leven en één voor één stommelen ze de trap af naar de eetkamer om gezellig te gaan brunchen. 11.30 uur Bijna iedereen is beneden! Dennis was met toestemming wel een beetje later, omdat hij pas rond half 5 in z'n bed lag en die nacht er voor helemaal niet heeft geslapen. Alle bewoners hebben een dag vrij kunnen regelen, zelfs door ziekte te veinzen, om de brunch, maar zeker ook het afsluitende diner niet te hoeven missen. Tijdens het ontbijt werd de week nog even besproken en natuurlijk was het grote verzaken van de "dubbel D's" een discussiepunt op de agenda. Jozien heeft namelijk vanwege een paar dagen ziek te zijn geweest haar dieetpatroon even in de wilgen moeten hangen en Sam zag haar kans schoon om met de opmerking:"We doen het toch samen!" haar voorbeeld te volgen. Beide dames hebben vervolgens plechtig beloofd komende week weer enthousiast door te gaan met lijnen en de verloren tijd te compenseren door er nog maar een week aan vast te plakken.

Nadat we redelijk waren uitgegeten en de gebruikelijke verjaardagsliederen waren gezongen, moesten de kadootjes voor Juul natuurlijk uitgepakt worden. Groot was haar verbazing en door emoties beroerd werd het grootste pak uitgepakt. Ze had van Remco een prachtige, nieuwe kinderwagen gekregen. Een speciaal model met een korte wielbasis, "four wheel drive", een in hoogte verstelbaar sportstuurtje met all weather grip, knappe bandjes voor en achter en een zodanig lage carrosserie opbouw, dat zelfs Juul er makkelijk overheen kan kijken. De kinderwagen kan in een handomdraai omgebouwd worden tot wandelwagen, in cabrio uitvoering of met kap en voetenzak voor als het slecht weer is.
Na deze plichtplegingen gingen de koppels ieder zijns weegs, Lottie en Dennis moesten nog even naar Nijmegen om de vrachtwagen te lossen, Samantha en Jeroen waren van plan ook nog iets gaan doen(?)

en Juul, Jozien, Remco en ik zijn vertrokken als "Team OpiOmi" voor een gezellige wandeling bij Hilversum. Giulia wilde namelijk weer een leuke geocache gaan doen en daar zeg ik geen nee tegen. Op het landgoed "Gooilust" was de cache verstopt en tijdens de wandeling over het landgoed moesten een tiental oplossingen op vragen gevonden worden. "Echt heel leuk!", met de nadruk op echt. Al met al hebben we daar een uurtje of twee gewandeld in een heerlijk fris middagzonnetje en met gezonde rooie konen en minder gezonde dooie vingers hebben de kist uiteindelijk uit de grond weten te trekken.

Na het grondwaterpeil een heel klein beetje te hebben opgehoogd door toe te geven aan een natuurlijke behoefte, waren we rond 5 uur weer thuis en na een gezamelijke aperitief zijn we aan tafel geschoven voor een bijna Bourgondische maaltijd, de "gourmet". Met twee elektrische gourmetstellen konden we behoorlijk onze gang gaan. Heerlijke hazenrug, gemarineerde kip en met lever gevulde bacon, aangevuld met ingelegde sinaasappelschijven, zelfgemaakte relish, diverse broodsoorten,sauzen en salades waren overdadig uitgestald op tafel en dit alles kon weggespoeld worden met verrukkelijke Italiaanse wijnen.

Drie uur later zaten we allemaal welvoldaan achterover naar de bijna lege schalen te staren. "Iemand nog koffie en appeltaart?", Nou ja, dan nemen we morgen wel een balansdag.

7 febr. 06
Er is momenteel weinig interessant nieuws onder de bewoners, de dingen van alle dag vallen niet op. Als dit langer duurt, ben ik bang dat ik ze eens moet aanzetten tot andere situaties door als intrigant onder hen op te treden.
Maar er zijn een aantal hoogtepunten te melden. De dubbel D's zijn uiteindelijk gezwicht onder het eenzijdig voer of onder druk van een bekende fastfoodketen. Jozien wil met haar positieve ervaring in deze Vincent gaan stimuleren door periodiek met hem mee te gaan doen. Als het goed is, is Vincent vanaf afgelopen maandag met de calorieën in gevecht.

Jeroen heeft een woning toegewezen gekregen die net boven de ondergrens van het toegestane budget valt en Samantha gaat aanvankelijk klandistien bij hem inwonen. Sam is natuurlijk ook niet als woningzoekende ingeschreven in Nieuwegein en gezamenlijk hebben ze een te hoog inkomen voor dit huis. Huis? Ik weet er eigenlijk nog heel weinig van, maar het lijkt op een appartement. Jeroen heeft een plattegrond getekend, waarop hij en Samantha naar harte lust het meubilair, bruin- en witgoedzaken kunnen indelen. Het schijnt een woning te zijn die kompleet uitgeleefd is en wordt gedurende de komende 6 tot 8 weken door de woningbouwvereniging kompleet gerenoveerd. Alleen een knap vloertje van laminaat een paar gordijnen en een likje verf voor de kozijnen schijnen daarna voldoende te zijn om riant te kunnen wonen.

Samantha moet de hele week elke dag naar..... de tandarts, Nee!! ze heeft geen verhouding met deze arts, maar ze heeft zich voorgenomen haar gebit eens grondig te laten reinigen zodat ze geen last kan krijgen van enge tandhalscariës. "Het doet vrééééselijk veel pijn en gisteren moest ik huilen!". Vandaag kreeg ze tegen de pijn een verdovingsspraytje en aan het eind van de week krijgt ze een lasershow in haar mond aangeboden, waar Dennis nog een puntje aan zal kunnen zuigen. Ik ben benieuwd naar het eindresultaat.

Met Giulia zijn we bezig om haar status en die van haar kindje zodanig aan te passen opdat zij het Nederlanderschap zouden kunnen krijgen.

Van Juul moeten we vanuit Italie een bewijs van een vrijgezel(lig) bestaan hebben, zeg maar een uittreksel uit het bevolkingsregister, waarin staat dat ze niet gehuwd was op het moment dat zij het warme land achter zich liet. Met haar moeder werkzaam op het gemeentehuis in de ouderlijke woonplaats moet dat niet zo'n groot probleem zijn, en inmiddels schijnt het document net te zijn gearriveerd. Geweldig!!
Wanneer dit schrijven aanwezig is kan Remco het nog ongeboren kind als vader erkennen (dat is nodig voor de naamgeving als je niet getrouwd bent of geen samenlevingscontract hebt). Hierdoor krijgt het kindje automatisch de Nederlandse nationaliteit en hoeft het geen toelatingsexamen te doen.

Juul daarintegen, moet dat nog wel. Wanneer zij 5 jaar in Nederland aanwezig is, over een half jaar ongeveer, mag zij een naturalisatietoets doen. Deze toets is alleen voor EU ingezetenen en is eigenlijk een kort alternatief voor de inburgeringcursus, noodzakelijk voor de overige allochtone groeperingen. Een groot deel van de antwoorden op de voorbeeldvragen weet ze al zonder problemen op te noemen, alleen, of ze punten scoort door Harrie Potter tot ons aller Minister President te benoemen is nog de vraag.

Lottie en Dennis zijn druk doende met de voorbereidingen voor hun grote verlovingsparty. Bij gebrek aan automatische terugmelding zijn alle genodigde familieleden alsnog nagebeld met de vraag of er überhaupt interesse is voor een gezellige feestmiddag en avond. De eerste ervaring heeft al geleid, of moet ik schrijven met een lange IJ, tot het versturen van nieuwe uitnodigingen, nu aan vrienden en collega's.
Dennis is de laatste dagen ziek, volgens hem hééél ziek, hij voelt zich echt "mona" (da's Italiaans). Koortswerende en pijnstillende middelen werkte hij, opgelost in een vol glas water, met moeite naar binnen. Zijn stem klinkt nog steeds als Tom Waits, die net weer een fles whisky naar binnen heeft gegoten. Lottie doet er maar lacherig over en vertroetelt hem op haar speciale manier. "Dennis kan zóó lekker kleinzé.., eh, zielig doen!!". O ja, het laatste nieuws.... "Dennis goes ballroom-dancing". "Dancing with the Stars" zei hij al, maar daarover later misschien wel meer.

18 febr. 06 De verloving van Lottie en Dennis

De voorbereidingen voor de grote verlovingsparty van Dennis en Lottie zijn al in volle gang; Jozien was al vroeg in de keuken en Dennis en ik waren om 9 uur bij Boels voor het afhalen van de tent. Tent? in de winter? Ja, een tent, we hebben eigenlijk een te kleine woonkamer voor 50 genodigden. En wat voor een tent, zet maar gewoon TENT. We schrokken behoorlijk toen we de twee pallets met onderdelen klaar zagen liggen. Gelukkig hadden we de auto van Dennis bij ons en daar konden de zware buizen en zeilen nog wel ingepast worden. De tent is 5 bij 5 meter en 4 meter hoog.
Tja, daar sta je dan even later als alles thuis weer is uitgepakt; waar moeten we beginnen.

Gelukkig was een gebrekkige handleiding bijgevoegd. Tegen de regels in hebben we eerst maar het gehele frame in elkaar gezet, omdat de tuin ook maar 5 meter breed is. Dat was al een klus op zich. Daarna met vereende krachten, Remco was net wakker en Juul mocht niet helpen, het grote dakzeil naar de noklat gehesen. Daar, boven op de ladder, was ik in mijn element, terug denkend aan het avontuur in Frankrijk. Enfin, na een uurtje of twee sjorren en met het gebruik van opspanbanden en lachwekkende capriolen boven het ijskoude water van de vijver waren we regenwaterdicht. Nog een achttal zijflappen inhangen en rond 2 uur stond de tent in volle glorie in de achtertuin. De inrichting kan beginnen. De tent valt een meter over de vijver en dat kan natuurlijk wel speels gebruikt worden. Een lichtsnoer is al opgehangen. Sta-tafels en terras-heaters kunnen geplaatst worden en decoraties aangebracht.
In huis begint het al geweldig lekker te ruiken. Jozien zet weer haar beste beentje voor met overheerlijke Indonesiche gerechten. Dat wordt weer smullen. Een heel klein voorproefhapje heb ik al gekregen.

19 feb. 06
Het is 1 uur, de spanning stijgt, nog een uur, en dan... dan..., nog 1 uur, nog even uit het raam kijken, nog even de televisie aan, kijken naar iets wat je toch niet interesseert, televisie weer uit, even naar de WC, de laatste druppels, even naar de voordeur, Het is 2 uur..., vijf over 2, ze zullen toch wel komen? Ze zullen het toch wel kunnen vinden? Staat mijn telefoon wel aan? Aan Dennis is het wel te merken dat hij een beetje nerveus is. Lottie is daarintegen cool. Alles staat klaar voor de grote happening. De woonkamer heeft een metamorfose ondergaan, bijna helemaal leeg en de eettafellamp zo hoog mogelijk vastgezet, de tent is gezellig ingericht, de dranken keurig gerangschikt onder de tafel en alle hapjes in de auto, als een extra grote koelkast, voor de deur. Zullen de appeltaarten wel op tijd zijn, die komen met mijn ouders mee. en oma en Shirley ook, of niet? Of kwamen die met Gaby en Koen mee? Dennis is duidelijk "out of control".

Gelukkig wordt even later op de bel gedrukt en de eerste familieleden komen binnen, Gelukkig, dan hebben we niet alles voor niets gedaan. En daar komen de overheerlijke, door Trudy zelf om 6 uur 's ochtends vers gebakken appeltaarten. Oma en Shirley zijn er ook bij. Nu komt alles goed. En het is goed gekomen!!
Na deze eerste uiteenzetting zijn nog vele genodigden de voordeur gepasseerd. Koffie, frisdranken, wijn en bier hebben rijkelijk gevloeid, De onderlinge gesprekken barsten los op de zoet gevooisde klanken van de door Dennis zelf tot op de laatste minuut geredigeerde, seventies CD compilatie.
De tent, waarin de twee terras-heaters lustig er op los branden werd al gauw de hangplek voor de jeugdigen, of jeugdig voelende onder de bewoners en genodigden en de enig overgebleven zitbank in de woonkamer werd daarintegen snel bevolkt door genodigden die een kaasmerk synonieme leeftijd al hebben bereikt en beschikking hebben over een dito pas.
Na de normaal bij het feest behorende plichtplegingen, mannen handjes schudden, vrouwen kusjes geven, een kadootje? Oooh, wat mooi, gauw wegzetten want de volgende staat al weer klaar, was het rond halfzes toch wel wenselijk, zo niet noodzakelijk eens wat aandacht aan het avondeten te besteden.

Alle pannen waren snel uit de auto gehaald en met behulp van een extra gasbrander en Paula, die spontaan als oproer.., eh opper-roerster werd aangenomen, werden de gerechten gelijkmatig en gelijktijdig tot het kookpunt verhit. Snel waren alle gerechten op temperatuur en konden de genodigden in gaarkeuken-ganzenpas achter Dennis en Lottie aan om via het overvolle bord de maag te vullen. De maaltijd was voortreffelijk, al gauw stonden de genodigden voor de tweede keer te dringen om de pannen figuurlijk uit te likken. Na het eten en nog vóór het nagerecht nam een groot aantal genodigden, mogelijk bang geworden voor de ontstane berg afwas, al afscheid. Helaas, voor hen geen lekkere soesjes meer; die eten we zelf maar op. Later die avond kwamen de laatste gangen op tafel, bitterballen, met veel vlees en door Juul en Remco vers gevouwen loempia's. De kaasblokjes zijn in de koelkast gebleven.

Om halfelf vertrokken de laatste gasten en zijn we met een aantal bewoners direct begonnen de feesttent te ontruimen en de de tent te ontmantelen. Dit ging echter zo soepel en snel dat ik maar besloot de tent volledig af te breken en alvast in de auto van Dennis op te ruimen. Met z'n zessen hadden we ook dit snel geklaard en tegen halftwaalf zaten we gezellig nog wat na te babbelen, geld te tellen(!) en konden terugzien op een geslaagde, goed georganiseerde en vooral (te) ruim voorziene feestdag. Chapeau voor iedereen!

Het is voorbij, "The day after", 20 februari, gelukkig geen katers in de buurt, opruimen is nu het devies. Vanmorgen hebben Dennis en ik de tent weer even teruggebracht bij de eigenaar en daarna hebben we alle benodigde tijd besteed aan Lieke, ze was een nachtje blijven logeren, die na haar verblijf van een halfjaar in Japan en Australië zo'n slordige twee en ene halfduizend foto's op een stapeltje CD's bij zich had. Na de laptop op de televisie te hebben aangesloten en een paar instellingen te hebben gewijzigd, hebben we alle foto's en filmpjes gezien. Alle beaches, sunsets en hikes hebben we uitvoerig bekeken, onderwijl snoepend aan de overgebleven chocolaatjes, bitterballen en loempia's, en luisterend naar de mondelinge toelichting op de foto's door Lieke zelf. Prachtig! Veel plaatsen zou ik zelf zo graag eens zien! Maar ja, misschien komt het er nog eens van.
Na het eten heb ik Lieke nog even naar Eindhoven gebracht en dan op tijd naar bed, want Juul en Remco worden thuisgebracht.
Helaas, niet alleen voor mij, maar zeker ook voor Dennis, was de dag nog niet voorbij. Rond half twaalf kwam de melding binnen dat Dennis, even voorbij Zevenbergen richting huis, autopech had gekregen.

ANWB erbij en dus ook Lottie en ik naar de plek des onheil om het gestrande slachtoffer van deze vervelende en ook koude situatie naar huis te transporteren. We zijn bang dat de patiënt, in dit geval de auto, weinig overlevingskansen heeft.
Gelukkig zijn tegen twee uur alle bewoners weer veilig thuis en kan het licht uit.

1 mrt. 06
Giulia is inmiddels met zwangerschapsverlof en houd zich thuis naast het uitzwaaien van Remco als hij naar zijn werk gaat, vooral bezig met breien en het bijschaven van de Nederlandse taal en de rijke Nederlandse geschiedenis. Sinds ze via de televisie gehoord heeft dat de naturalisatietoets vreselijk moeilijk is, dat "Neerlands hoop" Kalou hiervoor gezakt is en dat zelfs vele Nederlanders niet weten welke kolonie na de tweede wereld oorlog zelfstandig is geworden, meent ze geen tijd te moeten verliezen.
Gelukkig heeft ze toch nog tijd weten vrij te maken voor een heerlijke risotto maaltijd die ze samen met Remco vanavond heeft verzorgd. Ze heeft ons beloofd vaker te zullen koken, hetgeen door ons en zeker door Jozien in dank werd afgenomen. We zijn benieuwd naar de volgende, van oorsprong Italiaanse cena. "Buon appetito!"

Dat alle radertje nu gaan lopen rond de komende bevalling, blijkt wel uit het feit dat er onlangs gebeld is door de kraamzorg. Niet gehinderd door enige voorkennis omtrent onze bewoners en onze relaties tot elkaar, vroeg de dame of ze even met mijn partner mocht spreken. Gelukkig had ik wel de tegenwoordigheid van geest door Juul naar voren te schuiven en haar het gesprek te laten voeren. Ik heb het maar even zo gelaten. Juul werd inmiddels het hemd van het lijf gevraagd. Na het telefoontje gaf zij uitleg aan Jozien en mij over wat haar allemaal te wachten stond en wat er allemaal van haar verwacht werd. Zo was haar ook de vraag gesteld of zij het niet vervelend zou vinden als bij de verzorging van moeder en kind ook nog een leerling mee zou komen die het vak verzorging nog aan den lijve moet ondervinden. Diep verontwaardigd zei ze:"Nee hoor!, Ik ben toch zeker geen cavia!". Het lachen verstomde pas toen 's avonds de 56e editie van het grooteske "Il Festival di Sanremo" met de spontane Victoria Cabello op RAI Uno begon.

3 mrt. 06
Zondag, een prachtige zonnige dag met een winters tintje. Nadat Dennis en ik gisteren de badkamer hadden voorzien van een mooi, strak verlaagd plafonnetje, was het weer eens tijd om de luie benen te strekken. 's Morgens had ik al een paar leuke geocaches uitgezocht in de buurt van Hilversum. Eén met een behoorlijk aantal opdrachten en zo'n 10 waypoints, en, indien we deze grote tocht niet tot een goed einde zouden weten te brengen, twee simpele hit en run caches om in ieder geval niet met lege handen thuis te komen. Giulia en Remco gingen, bijna zoals gewoonlijk, gezellig mee. "Team OpiOmi" on the move! De eerste cache was uitgezet bij de Monnikenbergen, het voormalig klooster aldaar. Na een gezellige wandeltocht door de sneeuw over gebaande paden kwamen we plotseling bij een hek van formaat aan. Er overheen was geen optie. Gelukkig zagen we al dat er een poort in zat. Dichterbij gekomen bleek de klink afgebroken, het slot geforceerd en wat we ook probeerden de poort bleef gesloten.
Was dit een poort te ver voor onze Juul? Eindigde hier onze zoektocht? We hadden natuurlijk gezien dat in de poort één van de vijf spijlen ontbrak.

De daardoor ontstane opening van een centimeter of veertig was net ruim genoeg voor mensen met een redelijk normaal postuur en zo drongen Remco en ik er door heen om aan de andere kant te kijken of we het hek zodanig konden slopen, zodat het spontaan open zou gaan. Helaas, de poort gaf geen millimeter toe. Het slot bleef gesloten. Dan maar teruggaan? "Ik dacht het niet!!" zei Juul nog en begon aan een bijna onmogelijke strijd tussen de stalen spijlen en haar met kind gevulde buik. Zo moet het ook met een bevalling gaan, dacht ik nog even en even later perste Giulia zich tussen de spijlen door naar onze kant.
Gelukkig!, geen spontane bevallig, alles zat nog op z'n plaats en aangenomen dat er geen inwendige schade was opgetreden hebben we onze weg vervolgd naar de verborgen kist. Heuveltje op en heuveltje af, stevig tussen ons ingeklemd om maar niet te vallen op het bevroren paadje, liep Juul gezellig mee. Toen eenmaal de schat gevonden was en het logboek voorzien was van ons verhaaltje, kwamen we tot de conclusie dat de enige weg naar de auto, zonder kilometers om te moeten wandelen, dezelfde weg terug was zoals we al gelopen hadden. Gelukkig ging het bij de poort in het hek een stukje makkelijker nu er al ervaring was opgedaan en de jas was uitgedaan. Dat scheelde toch weer een aantal millimeters. En, zoals Juul later vertelde, als je je dan ook nog lang maakt word je toch wat dunner.

Op de terugweg naar de auto kregen we nog een behoorlijk pak hagel op ons hoofd, zodat we als bijna sneeuwpoppen de laatste meters moesten afleggen.

De tweede cache was een stuk makkelijker. Maar tweehonderd meter vanaf de auto zou de verstopte koker te vinden zijn volgens de beschrijving van de cache "Over de Top". Dit had ik natuurlijk in Tsjechië ook al eens meegemaakt en had dus beter moeten weten. Het zijn tweehonderd meters steil omhoog. "Moet ik hier tegenop??" riep Giulia nog, maar gelukkig hadden we al een alternatief. Een, om de uit de kluiten gewassen heuvel heen slingerend pad bleek ons langzaam omhoog te voeren. Eenmaal boven was de cache ook snel gevonden en gedrieën daalden we vervolgens de berg langs een iets sneller paadje weer af. De derde cache was een makkie. Gewoon pakken vanaf de parkeerplaats. Daarna reden we na een uur of drie lekker uitgewaaid te zijn, in een paar sneeuwbuien weer naar huis terug.

's Avonds werden we door Jeroen bij elkaar geroepen. Alle bewoners in de zitkamer. Wat nu dan! Jeroen klonk heel serieus. Alle mogelijkheden spookten door mijn hoofd. Nog een zwangerschap? Een beëindiging van zijn relatie, of juist een bekrachtiging daarvan? Zijn huisje gaat niet door? De auto is verkocht? Hoe moet ik hierop reageren en hoe moet ik er mee omgaan? Niets van dit alles dus! Jeroen vertelde dat ze met alle medebewoners, en samen met Heleen en Vincent, iets voor onze aanstaande 30-jarige trouwdag hadden geregeld. Jozien en ik mogen, Deo Volente, op 10 juni samen naar de Lion King in Den Haag. Voorafgaande aan deze prachtige musical worden we ook nog eerst getrakteerd op een naar alle waarschijnlijkheid, heerlijke lunch. Nogmaals bedankt Jeroen en Sam, Dennis en Lottie, Remco en Juul en natuurlijk Vincent en Heleen! Mille Grazie! We zullen ervan genieten! "Hakuna Matata!"

21 mrt. 06
Het is LENTE! Je kan het aan alles merken. Jozien is naar de kapper geweest,lekker kort koppie met een leuk kleurtje en sprankelende highlights, ze lijkt wel weer achtentwintig! Ik heb begrepen dat ik moet gaan sparen als ik dat zo wil houden. Samantha heeft haar haar driekwartier in de bleek gezet en dat is nu prachtig wit geworden. Dennis is op sollicitatiebezoek geweest bij Albert, de internetshop van Albert Heijn. Hij wil Lottie waarschijnlijk ook regelmatig naar de kapper laten gaan en daarvoor heeft hij een goed betaalde baan nodig. Hij heeft zijn zinnen gezet op de bezorgdienst en omdat hij al veel ervaring heeft in het rondrijden in een klein vrachtwagentje maakt hij best wel kans en lijkt zijn toekomst al wat minder somber. Donderdag effe videootje kijken en vrijdag naar Albert zelf.
Giulia, ja, ze loopt nog steeds rond, heeft samen met Remco een trein gekocht waarop de naam van de nog ongeborene op staat. Op elke wagon een letter. We zijn dus even bezig geweest met het puzzelen naar de juiste naam, maar deze is verstopt gebleven.
Mocht iemand tijd over hebben, hier komen ze: S O S P E M I.
Lottie is vanavond samen met Yvonne, haar dansdocente, naar de generale repetitie van het "Zwanenmeer", uitgevoerd door het Nationaal ballet. We zijn benieuwd naar het verhaal als ze vannacht thuis komt.

Update: Lottie is weer veilig thuis gekomen, Zo zeker als Yvonne over de dansvloer schrijdt, zo onzeker beweegt ze zich over Neerlands wegdek in haar gogomobieltje. De voorstelling was mooi in een redelijk grote bezetting. Er waren een paar behoorlijke fouten gemaakt, maar dat hoort nu eenmaal bij een generale. Ze hebben ervan genoten en ook voldoende tijd gehad, om ondertussen heerlijk te zitten roddelen.
Ik moet Juul toch wat beter in de gaten houden, ze draait een tikkie door, heb ik het gevoel. Ze heeft nu weer een koffer aangeschaft, natuurlijk met een Nijntje erop, die haar kind mee kan nemen wanneer het uit logeren gaat. Dat lijkt me nog een beetje vroeg, als het kind nog niet eens geboren is.

25 mrt. 06 Geboorte Tommy
Het is begonnen! om 16:15 uur ben ik met Juul, Remco en Jozien naar het ziekenhuis gereden. Ambulance ingang genomen en om 16.25 op de kraamafdeling gearriveerd. 'Een momentje geduld, ik kom zo bij u..' Ja,Ja een kwartier later mocht Giulia mee lopen naar een leegstaand bed en werd daar aan een soort weeënweeg apparaat aangesloten. Daarmee kunnen ze aflezen hoe krachtig de weeën zijn. 'Een half uurtje maar en daarna komt de dokter'.
Dus over een uur weten we meer. Dan maar even koffie gedronken in het restaurant en nog wat buiten gewandeld tot Remco het verlossende woord kwam brengen. 'Over twee uur moeten we de test nog een keer doen!' Jozien en ik zijn maar naar huis gegaan. Nicol een verjaardagsbezoek gebracht, ze is 21 geworden. Daarna wat gegeten en Lottie uit haar werk gehaald.
Rond kwart over acht zijn we, nu met Lottie erbij, weer naar het ziekenhuis gereden, koffer mee en wat te drinken, want het zou nog wel een lange nacht kunnen worden. Weer terug op de kraamafdeling was de gynaecoloog net klaar met het tweede onderzoek en vertelde Giulia doodleuk dat ze haar jas weer aan mocht trekken...
We beschouwen dit voorgaande verhaal maar als een proefbevalling. Bijna alles ging goed, alleen de bevalling niet. Het is tien uur, Giulia ligt inmiddels weer in haar eigen bed, wachtend op de dingen die komen gaan. Eén ding is zeker, ze heeft al geoefend.

23:45 uur, onrust in de slaapkamer, weeën om de drie minuten; we gaan het nog een keer proberen. De auto voorgereden, hoep, allemaal erin en tien minuten later via de eerder geprobeerde ambulance ingang het ziekenhuis bereikt. En nu maar weer wachten...

27 mrt. 06
... en gewacht hebben we! De nacht ging eenzaam voorbij, Geen Jozien en Remco en Giulia thuis. 's Morgens de hond maar uitgelaten en rond half elf waren de overige bewoners wakker en zaten we weer gemeenschappelijk aan de brunch. Jeroen en Samantha hadden 's middags een afspraak in Enschede en Dennis moest nog even naar Nijmegen. Zelf werd ik in het begin van de middag even door Remco opgeroepen om hem even geestelijk bij te staan. Hij had even frisse lucht nodig zullen we maar zeggen. Het schoot met Juul maar niet op. Ze had ondertussen een ruggenprik gekregen waardoor ze zich beter kon ontspannen. Lottie had zich voorgenomen de koffers te pakken voor de komende vakantie met Dennis. Twee keer een midweek Center Parcs in twee verschillende parken!
's Avonds hebben Lottie en ik een lekkere Ajam Paniki klaargemaakt die echt voor herhaling vatbaar is en daarna maar weer wachten en telefoontjes beantwoorden. 'Nee, er is nog niets gebeurd, maar het zal niet lang meer duren". Dennis had al eerder met Giulia een afspraak gemaakt dat de geboorte zondag moest plaatsvinden, dat was voor iedereen het meest gunstige moment, dus daar gingen we maar van uit.

Tijdens James Bond op televisie, rond kwart voor elf bracht Remco het verlossende telefoontje. "Tommy was geboren" om dertien minuten over tien en iedereen maakte het, naar omstandigheden zoals later bleek, goed. We mochten nog wel langskomen om te kijken, dus alle bewoners snel in de auto, patatje mee en naar de nachtingang van het ziekenhuis gereden. Een boze blik van de bewaking naar Samantha haar buik en een reprimande naar Jeroen, die onder valse voorwendselen van een op springen staande zwangerschap hun auto op de EHBO hadden weten neer te zetten, bleek te berusten op een misverstand.
Het restaurant was inmiddels gesloten, maar we konden daar toch, zittend op een paar onhandige houten stoeltjes in de rokersruimte, even bijpraten. Emoties kwamen los. Juul was nog even naar de OK en zou met een kwartiertje terug zijn, zodat we haar konden gelukwensen en de kleine voor de eerste keer konden zien. Dat kwartiertje duurde twee uur en tien minuten, waarbij we steeds meliger werden en de vermoeidheid sloeg ongenadig toe.
Plotseling zagen een glimp van Giulia toen ze in haar bed weer terug op de afdeling gereden werd. 'Nog even geduld, om Giulia te installeren en Tommy erbij te leggen'. Ook dat even duurde weer eens een uur.

Leermoment: het woord "even", zoals hierboven een paar keer vermeld in ziekenhuisjargon, is synoniem voor "..ik weet het niet, misschien vandaag nog, anders morgen ofzo.."

Om net na twee uur 's morgens mochten we even bij Juul kijken. Niet te lang, want ze was erg moe, en dat kom je ook wel zien aan haar. Maar het was erg fijn om even met z'n allen, alle acht en een beetje, dit moment te beleven. Felicitaties werden uitgewisseld, en foto's gemaakt. Wat een klein kindje is dat toch weer, een wonder! "Meraviglioso!"
Een woord van respect voor de nieuwe ouders is wel op z'n plaats, ze hebben zich er kranig doorheengeslagen en elkaar door dik en dun ondersteund. Hulde! Ook voor Jozien, een Chapeau! Volgende haar onmiskenbare moederinstinct heeft ze precies gedaan wat nodig was. Er zijn, elke minuut!

Giulia en Tommy zullen nog een paar nachtjes in het ziekenhuis verblijven om aan te sterken en om te kijken of de antibiotica aanslaat die zij beide toegediend hebben gekregen. Daarna komen ze thuis, alle twee. Ze zijn van harte welkom. De deur staat open en het geboortebord van Nijntje staat al buiten.

31 mrt. 06
Aan alles komt een eind... dus ook aan het verblijf van Giulia en Tommy in het ziekenhuis.

Kwart over tien belde Remco op dat ze gehaald konden worden. Alles inpakken, de vuile was en lege flessen mee. Ho, niet de overheerlijke Gorgonzolla, die juul de avond daarvoor niet meer op kon, uit de koelkast vergeten. Nog even op de papieren voor de huisarts, de verloskundige, de thuiszorg en de vervolgafspraak en het receptje voor de apotheek wachten, handjes en pakjes geven en eindelijk konden we met rolstoel en al de lift in naar beneden en vervolgens snel de hoofduitgang uit. De auto was voorgereden en even later begon Tommy de eerste reis van zijn leven.

Thuis was alles al aardig in gereedheid gebracht door het opblazen van ballonnen, het uithangen van de vlag en andere versierselen. Heleen was snel met de fiets overgekomen en had een mooie, en ook lekkere babytaart meegenomen. Samantha en Jeroen kwamen ook langs voor een kop koffie met gebak en een knuffel, waardoor Sam de bus naar haar werk heeft gemist. Even later werd Tommy ook begroet door Lottie en Dennis, die net terugkwamen van hun eerste deel van de vakantie. We waren weer helemaal kompleet. Het kleine jongetje ging van hand tot hand en bleef daar heel nuchter onder en vond het allemaal prima. Waarschijnlijk is hij ook blij dat hij nu een thuis heeft.
De thuiszorg komt er aan. Linda Roos heet ze. We hebben ons even afgevraagd waar Jessica is gebleven. Ze komt gedurende 2 uren per dag moeder en kind verzorgen en heeft alles al gecontroleerd. Maar voor nu... Tommy goes Tummy!

Update 1 apr. 06
Tommy heeft z'n eerste bijnaam al van zijn moeder gekregen: "porcellino". Het heeft niets met zijn neus te maken, want die is volgens de vrouwelijke kenners volmaakt. Hoewel? Een klein beetje wips is die wel. Ik ga er maar even van uit en ik hoop het ook voor Tommy, dat het een 1 april grap is.

7 apr. 06
De grote stroom kraamvisite is uitgebleven. Blij waren Juul en Remco met de visite van Ria (Herman was ziek) en een dag later van Hans, Paula en Nicol Streek. Niet te vergeten zijn ook de gezellig geïnteresseerde telefoontjes uit Nieuw Zeeland. Vanmorgen zijn een paar collega's, Inge en Joyce, langs geweest, Lia vanavond en dan nog maar 5 nachtjes slapen tot de familie uit Italië komt. Giulia kan bijna niet wachten om haar moeder te kunnen begroeten. "Benvenuto a Paesi Bassi e mia casa", zullen we maar zeggen.
Tommy groeit als kool en zo hier en daar bespeuren we al zijn eigen willetje. Naast de massage tegen zijn dagelijkse krampjes, en waarvoor hij ook al op andere voeding is gezet, vindt hij het ook heerlijk om op 'zijn' moment opgepakt te worden om te worden geknuffeld. Wie niet, natuurlijk!
Ook is hij al een paar keer lekker in de kinderwagen naar buiten geweest voor een straatje om.

Lottie en Dennis zijn nu ook terug van hun tweede vakantieweek en hebben zich evenals de vorige, weer prima vermaakt, lekker eten, champagne, het kon niet op. Eerst naar America en dan naar Heijen is natuurlijk niet niks.
In de jungle hebben ze heerlijk kunnen ravotten met touwbruggen, kabelbanen en waterpartijen. Om af te koelen, later in het zwembad hebben ze vertier gevonden op de glij- en wildwaterbanen. Het was zeker de moeite waard.

Inmiddels wordt het huisje van Samantha en Jeroen omgetoverd van een kale ruimte naar een, knusse, hoe is het mogelijk dat ik dit woord gebruik in deze context, Ikea showroom. Het wordt elke dag mooier. Strakke, witte muren, witte meubels met uitzondering van een donkerblauwe bank en een grote zwarte kast uit Ron Blaauw's Restaurant tegen de muur. Zoals ik al eerder schreef is de woning niet zo groot, dus we voelden het al aankomen, het gevecht om ruimte is begonnen. In de grote kast, de enige bergruimte in de woning zijn rondom planken opgehangen. Sam claimt zeker drie van de vier planken voor haar in zeven volgepakte vuilniszakken opgeborgen garderobe, waarvan ze, naar zeggen, het bestaan niet wist. Jeroen is het daar niet mee eens omdat ook nog voldoende ruimte beschikbaar moet zijn voor linnengoed zoals dekbedhoezen, hand- en theedoeken. (wordt vervolgt).

10 apr. 06
De exodus is begonnen! Ik heb het aan zien komen, maar in mijn onderbewustzijn steeds weer voor me uit geduwd. Het zou zo'n vaart niet lopen. Maar nu..., ik hoop dat het geen kaalslag gaat worden, zodat Jozien en ik eenzaam achter de geraniums belanden en dat dit het einde van BB-Family betekent.
Jeroen en Samantha hebben afgelopen vrijdag het huis vrijwillig verlaten. Bijna halsoverkop, want na de eerste nacht bleek dat ze alleen het bed meegenomen hadden en alle toiletspullen, zelfs de tandenborstel en alle kleding op de grond waren blijven liggen. Sam en Jeroen zijn ze nog niet helemaal uit beeld, Samantha mist ons nog steeds, iedere avond komen ze nog gezellig even langs voor een peptalk en om Tommy te zien natuurlijk. Of zou het zijn voor het vervolg op de tot tranen geroerde, licht operatieve ingreep die ze nog te goed heeft, voor het verwijderen van een nauwelijks zichtbaar splintertje in haar middelvinger.

Dennis en Lottie hebben onlangs ook een woning toegewezen gekregen. In no-time van plaats 4 naar 1, met stip. Een flatje op één hoog in IJsselstein. Volgens zeggen is de, over het algemeen zwarte buurt niet geweldig, maar na een aantal nachtelijke sightseeing tours hebben ze geen criminele activiteiten zien verrichten en bleek alles rustig. Gisteren heeft het paar een groot deel van de dag zitten puzzelen of alles wel financieel haalbaar zou zijn. Waar moet je allemaal mee rekening houden, welke rekeningen moet je gaan betalen en vooral, hoeveel moet je gaan betalen. Snel hadden we een paar kolommetjes in Excel getoverd, inkomsten links, uitgaven rechts. De spanning was te snijden, het resultaat verscheen en gaf direct stof tot nadenken. "Waarop kunnen we bezuinigen?" en "zijn de mobieltjes wel echt nodig?". Vanmorgen zijn Lottie en Jozien op locatie geweest, een bezoek aan het appartement en daarna een intake bij de woningbouwcorporatie. Alles ziet er goed uit, dat maakt de keuze juist zo moeilijk.
Dennis was al vroeg terug van zijn eerste werkdag bij Neer'lands grootste, in opspraak zijnde kruidenier. Ook hij heeft al even rondgekeken en vanavond valt de beslissing.

Update: 1945 uur; De kogel is door de kerk, na lang wikken en wegen is besloten serieus op het aanbod van het flatje in IJsselstein in te gaan. Natuurlijk wens ik hen alle geluk toe en hoop dat ze daar hun eigen, gezellige plekje kunnen opbouwen. Ze moeten alleen nog door de bureaucratische ballotage commissie met alle paperassen.

Remco en Giulia daarintegen, hebben aangegeven in ieder geval nog een tijdje, samen met Tommy, thuis te blijven wonen.
Zij hebben inmiddels ruime ervaring gekregen in het onderhoud van kleine jongetjes. Alles wat erin gaat, komt er ook weer uit, en wel op een speciale mannenmanier, of zoals gisteren op een nimmer stoppende, op kerrie lijkende stroom van vuiligheid. Overdag gaat alles z'n gangetje: Voeren, verschonen, slapen, voeren, verscho.... af en toe ook even een beetje spelen natuurlijk. De nachten worden nog wel eens ruw verstoord door een kreet om voer en gelijk daaropvolgend, als antwoord met een licht Italiaans accent, een maning om stilte. Hij moet er nog aan wennen dat er meer bewoners zijn.
Het weekend is gezellig druk geweest met kraamvisite. Zaterdag Elly en Imke met de kids op bezoek en zondag deed Elly het nog eens dunnetjes over om samen met Adrie en Lieke nog eens langs te komen. Naomi vond het beide keren leuk de grote pop even vastte mogen houden waar je ook nog een fles in kunt stoppen. We moeten eens snel een afspraak maken om weer eens gezamelijk te gaan geocachen.

Jozien is vanmorgen wederom samen met Heleen naar het ziekenhuis geweest voor een paar extra onderzoeken. Bloedprikken, scannen en wachten. Afgelopen vrijdag ook al en het ziet ernaar uit dat het ook niet de laatste keer is. Het gaat namelijk niet zoals gepland met Heleen en met haar komende bevalling. De medische staf is bang voor een komende zwangerschapsvergiftiging en wil Heleen daarom blijven controleren. Ze heeft al te horen gekregen dat het kindje niet thuis geboren kan worden. Dat is natuurlijk heel jammer, maar alle bewoners hebben natuurlijk met ziekenhuisbevallingen een behoorlijke ervaring opgebouwd.

19 apr. 06
Pasen, het is weer voorbij. Eerste paasdag was een gezellig druk. Vincent en Heleen, op de voet gevolgd door Martijn, Karlijne en de kids kwamen ruim op tijd om aan het overheerlijke Indonesische avondmaal, die een dag tevoren al was voorbereid, deel te kunnen nemen. Samantha, Jeroen en Remco moesten verstek laten gaan omdat de respectievelijke horecaondernemers het niet noodzakelijk achten dat alle werknemers een avondje vrij zouden hebben.Heleen was, in tegenstelling tot Vincent, op de fiets gekomen omdat ze even wilde oefenen met de op hun verjaardag gekregen, kindercaravan, waarin straks haar kind, veilig opgeborgen tegen weer, wind en overig verkeer lekker warm met vader of moeder mee kan op reis. En jawel, na even oefenen en een kleine aanvaring met een stoeprand heeft ze het overleeft en is met glans door de test heen gekomen. Ook Vincent kwam aan de beurt om zijn wegligging te toetsen. Als je haar maar goed zit moet hij gedacht hebben toen de foto gemaakt werd, maar was vergeten dat hij op de stoep fietste. Ook hij scheen verder geen problemen te hebben met de aanhangwagen. Volgende keer beter opletten, hoor!

Volgens de laatste berichten, Heleen was weer op controle geweest, mag ze tot haar grote blijdschap toch weer thuis bevallen. Ik heb horen vertellen dat Vincent hier anders overdenkt. Ja,Ja!

Op tweede paasochtend zaten we weer eens met alle "oude" bewoners rond de tafel voor een gezellige paasbrunch om weer eens lekker ouderwets te roddelen onder het genot van een overvloed aan eieren. Jeroen en Sam komen wel vaker langs, omdat ze ons zo erg missen, vertelden ze mij.

Het weerzien met haar moeder uit Italië heeft Juul wel goed gedaan. Na het telefoontje dat ze in de buurt rondreden zijn Juul en ik gelijk in de auto gesprongen om ze te zoeken en de weg te wijzen naar ons huis.

De begroeting was op z'n Italiaans en Hollands, hartelijk, en met "tre(!) bacio".
Dozen vol kleding en een grote hoeveelheid cadeaus van de hele familie en bekenden moest worden uitgepakt. ("Bedank foor die wijjjn") Ondertussen had de door tranen geroerde moeder "La nonna" Cristina, Tommy al te pakken om hem de fles te geven. Helaas voor ons spreken onze gasten geen woord over de grens en moesten we ons met het weinige Italiaans wat we machtig zijn en het onovertroffen vertolken van Giulia zien te redden.
Remco, Giulia en ook de kleine Tommy worden deze weken echt even op scherp gezet. Aan haar moeder, oom, tante en neefje, tot eind van de maand kamperend in een camper op een camping in IJsselstein moet toch wel de nodige aandacht besteed worden. Zo komt het voor dat ze met z'n tweeën of drieën opgehaald of gebracht worden om de spaarzame uren met de familie ergens in Nederland door te brengen.

Plannen zijn er genoeg, vandaag naar Madurodam, morgen naar Kinderdijk om onze o, zo mooie molens te bekijken, ook nog een keer naar Volendam of Marken, bloembollen kopen op de Keukenhof. Is de Efteling ook leuk?...
We moeten er maar op toezien dat het programma niet te vol wordt zodat iedereen oververmoeid raakt.De drie R-ren (RRR) stellen we maar uit tot er geen 'R' meer in de maand zit.

Lottie kwam gisteravond met een nieuwtje, komende vrijdag krijgen ze de sleutel van hun nieuwe flatje. Ze hebben haar geloofd op haar mooie blauwe ogen, of omdat ze de telefoontjes van Dennis zat waren. Ook zij zullen binnenkort het huis vrijwillig verlaten. Natuurlijk zijn ze heel blij, maar voordat de grote verhuizing kan beginnen moet er nog heel wat gedaan worden. Let op! Ze is al op zoek naar een bank om uit te zoeken welke kleur verf er op de muur gesmeerd moet worden. Ook de toiletpot moet eraan geloven.

Deze staat, doordat het verkeerde model gebruikt is, midden in de smalle badkamer en is daardoor een echte zit-in-de-weg geworden. Misschien dat de woningbouwvereniging hier raad mee weet. Dennis heeft ondertussen de hele plattegrond op schaal in het computerprogramma Visio weten te proppen, zodat ze vast een indruk kunnen krijgen van het eindresultaat, wanneer ze de meubelstukken heen en weer schuiven.
Jozien is deze week weer grotendeels op de tuin te vinden. Ze heeft al weer de nodige zaadjes van allerlei groentes in de aarde staan en heeft de boomgaard weer op orde. Nu mag ze nog een plekje zoeken voor het mooie abrikozenboompje die ze uit Italië geïmporteerd heeft gekregen.

28 apr. 06
De Italiaanse familie is donderdagochtend weer naar huis vertrokken "Arrivederci e buon viaggio" Het afscheid deed sommigen wel pijn, maar in augustus zien ze elkaar weer in het warme vakantieland. Uiteindelijk hebben ze de afgelopen twee weken vooral in het Nieuwegeinse City-Plaza doorgebracht. Dagelijks werd de tocht vanaf de camping ondernomen, waar ze geheel volgens een vast patroon de winkels afstruinden naar interessante koopjes. Vooral kleding scheen erg in trek te zijn, omdat deze veel goedkoper is dan de alleen maar in Italië aanwezige merkkleding zoals Versace en Benneton. Om hun camper helemaal vol te krijgen hebben ze voor de kleine Nicola een komplete zandbak aangeschaft. Ik hoop alleen dat zij het bijbehorende zand hebben laten liggen.

Samantha lijdt aan een continue jet-lag. Ze heeft het zo naar haar zin in hun huisje dat ze elke avond, zeg maar nacht tegen haar biologische klok in, op Jeroen wil blijven wachten om hem te begroeten enzo. Ze moet dan de volgende dag tot aan de middag uitslapen, want anders is ze een wrak. Komend weekend staat een groot feest gepland in Dublin. Al het personeel van Ron Blaauw Restaurant inclusief aanhang wordt zaterdag om 12 uur op Eindhoven Airport verwacht om naar Ierland te vertrekken. Verwacht wordt dat dit een groot zuipfestijn gaat worden aangezien er geen programma is gemaakt, anders dan te paard langs alle whiskey (let op de 'e') pubs te rijden.

28 apr. 06 Geboorte Joël
Het is begonnen, want om even 1400 uur bracht ik, na net teruggekomen te zijn van een cache, Jozien na een ongerustmakend telefoontje naar Huize Buitenweg om Heleen bij te staan bij de komende bevalling. Even later kwam de eerste melding bij ons binnen: 7 cm. ontsluiting. De speculaties begonnen en de meningen van de bewoners waren uiteenlopend, Dennis: FF wachte nog, het is nog geen zaterdag!, Samantha: FF doordrukken, want ik moet morgen naar Ierland.
Een tweede mededeling van het front: 9 cm ontsluiting, maar wel een bevalling in het ziekenhuis vanwege troebel water. Dus in allerijl heb ik Jozien weer opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht waar Heleen alweer op haar lag te wachten. Vincent maakte toen nog een ontspannen indruk.
Rond acht uur, weer een mededeling, dit keer witte rook. Het kindje zou op dezelfde manier als Julius Ceasar ter wereld komen en Heleen was al met Vincent onderweg naar de OK. Snel hebben we via de moderne technieken iedereen op de hoogte gebracht en zijn we in de auto gesprongen om even later weer bij Jozien aan te schuiven op ons vertrouwde plekje in het ziekenhuisrestaurant. Jeroen en Dennis konden er helaas niet bij zijn want er moest nog gewerkt worden.

Na een drie kwartier wachten, in vergelijking met de geboorte van Tommy niet langer dan een ogenblik, kwam Vincent vol trots aanlopen met de mededeling dat hij vader was geworden van een zoon met de welluidende naam "Joël". (wat een vervelende naam om te schrijven op een pc vanwege de puntjes, maar ja!)
Snel werd de naam doorgegeven aan de achterblijvers en aan Martijn, die geduldig thuis, met de zwarte verf in de hand, zat te wachten om zijn Pooh-bord af te kunnen maken door die naam er op te schrijven. Even later verscheen ook hij ten tonele en kon het bord onthuld worden. Vincent vertelde ondertussen dat hij, gestoken in een bij elkaar gezochte OK outfit, de navelstreng niet had durven doorknippen omdat hij zo bibberde. Hij was waarschijnlijk bang er een Joëlle van te maken. Ook was hij blij dat Heleen hem niet had uitgescholden.
Nadat Heleen ook weer snel wakker was geworden en weer monter in de verloskamer gestationeerd was, mocht ze het bezoek ontvangen. Met z'n allen doken we erop af en één voor één mochten we Joël even vasthouden en een klein knuffeltje geven.

Hier waren weer ontroerende tafrelen bij. De "Ohhh,wat Lieeeef"'s, met dank aan Samantha, waren niet van de lucht.

Doordat de helft van de bezichtigers met ander vervoer naar het ziekenhuis was gekomen, moest rond elf uur even nagedacht worden hoe dit ontstane logistieke probleem opgelost kon worden. Lottie offerde zich op om als taxichauffeur de eerste groep weer naar huis te brengen waarna ze terug zou komen om ook de rest op te halen. Nadat we Vincent en Sam bij hun eigen huisjes hadden afgezet en Giulia ondertussen al een paar stokbroden in de oven had afgebakken, hebben we thuis nog heerlijk wat na zitten babbelen. Als dagafsluiter nog even met Lottie een rit naar de Meern gemaakt om Dennis op te pikken die al een uurtje op zoek was naar zijn kwijtgeraakte autosleutel.

30 april 06
De Koninginnedag, die geen Koninginnedag mocht zijn. Het normale leven gaat door, de geboortekaartjes moeten gemaakt worden, Jozien is de hele nacht bezig geweest met het pimpen van de gemaakte foto's van Joël. Negen verschillende artistieke creaties lagen 's morgens te wachten op een uiteindelijk te maken keuze door de verse ouders. Ook Martijn mocht, wanneer hij in staat was zijn creatie binnen een uur door te mailen, meedingen naar de hoofdprijs. De jury trok zich terug om even later unaniem Martijn tot winnaar uit te roepen. Geen lintje viel hem ten deel, maar een eervolle plaatsing van zijn prestatie op de voorpagina van de éénmalige, exclusieve uitgave van Joël's geboortekaartje. Jozien had achteraf gezien eigenlijk toch nog op tijd naar bed kunnen gaan.
Het plaatsen van de foto had overigens nog wel wat voeten in aarde, zo bleek het geprinte resultaat van het prachtige ontwerp tijdens de drukproef dermate slecht zichtbaar dat in allerijl gezocht moest worden naar alternatief papier.

Alle drukkerijen bleken zoals verwacht, gesloten en als laatste redmiddel werden zowel Martijn als Hans Streek, als deskundige op dit gebied, geconsulteerd om de mogelijkheden te bespreken. Uiteindelijk heb ik de moed opgevat om toch de stap te wagen de bekroonde creatie van Martijn zodanig te photoshoppen dat het resultaat meer dan bevredigend werd. De persen rollen, het drukken kon beginnen, de snij-, vouw- en insteektafel bemand, en om halfvijf, een half uur voor de enige buslichting waren de enveloppen met inhoud op de post.

Dat Schuurmannen kunnen schuren staat buiten kijf, dat ligt in hun genen ingesloten,dat is hun tweede natuur, maar verven? Da's toch andere koek. Daar hebben ze toch nog wat moeite mee. Dat bleek dus het afgelopen weekend bij zowel Lottie en Dennis als bij Giulia en Remco.
Zoals ik al eerder schreef hebben Dennis en Lottie aan de hand van rijen kleurstaaltjes de juiste combinaties voor hun huis weten te vinden die rust en vooral gezelligheid uitstraalden. Bij de plaatselijke bouwmarkt hebben ze alle benodigde verf in grote bussen laten mengen en vol goede moet vervolgens de kwasten en rollers ter hand genomen om de kleuren, samen met enthousiaste hulp van familie, letterlijk op de muren te toveren.
De als lichtbruin aangeschafte verf op de muur week behoorlijk af van die op Lottie's netvlies en langzaam veranderde de kamer in een kleur waar onze roze-minnende Samantha wild enthousiast over zou worden en die het oorspronkelijk beoogde bruincafé sfeertje om zou toveren in een heuse homobar. Daar sta je dan, de tranen verdringend, uit te vinden welke maatregelen er getroffen moeten worden zodat dit niet wereldkundig gemaakt kan worden. Helaas, dat is nu gebeurd. Dennis zag alleen nog zwart voor de ogen of was het nou groen en geel. Om humanitaire redenen worden dan ook geen

foto's gepubliceerd. Inmiddels heb ik gehoord dat er teruggegrepen wordt naar plan B. Dat betekent alles opnieuw schuren, en daar zijn we goed in, om daarna weer een poging te wagen een ander kleurtje op de muren aan te brengen.

Ondertussen hebben Remco en Giulia het plan opgevat het kleine slaapkamertje, vrijgekomen door het vertrek van Jeroen en Sam, om te toveren naar een lief en vooral kleurrijk kinderkamertje waar Tommy de nacht zonder te storen of gestoord te worden kan doorbrengen. Ook zij hebben bij de bouwmarkt, een andere, eerst verschillende kleurstalen gehaald waaruit ze onmiddellijk de kleuren blauw en groen kozen, ook zij hebben daarna de oppervlakte van de te schilderen muren berekend en ook zij hebben vervolgens, dit keer voor een kleine honderd euri, grote potten verf gekocht. Wat schrijf ik...? Honderd euri! Voor zo'n tien vierkante meter muur? Oops, klein rekenfoutje gemaakt, 1 m2 muur = 1 kilo verf? De formule is wel goed wanneer je de verf ongeveer één tot anderhalve centimeter dik aanbrengt, maar daardoor wordt de inhoud van het toch al kleine slaapkamertje nog een stuk kleiner.
De verf is uiteindelijk met de normale dikte aangebracht op de muren en de resterende hoeveelheid is veilig opgeborgen als investering voor later, wanneer zij een eigen huisje hebben, dan kunnen ze het nog eens gratis overdoen.
Toch maar boffen dat de bouwmarkten, zowel voor hen als voor ons, zondag gewoon open waren. Ze wisten het!

15 mei 06
Tommy slaapt tegenwoordig in zijn eigen slaapkamer, lekker rustig voor hem maar nog niet voor mij. Buitenom, via de openstaande ramen wordt niet alleen frisse lucht aangevoerd, maar wordt mijn nachtrust nog wel eens verstoord door een hartgrondig gejammer waarmee Tom te kennen geeft dat zijn maaginhoud verdwenen is naar zijn luier en dus weer opnieuw moet worden aangevuld. Ik schijn ook de enige te zijn die hiervan notie neemt, want zelfs Juul en Remco slapen door de babyfoon heen. In een gesprek met Dennis ben ik te weten gekomen dat hij een interessante oplossing heeft om met huilende kindertjes om te gaan. Hij is namelijk blij dat er zoiets als een kinderoppas bestaat, waarbij ik ervan uit ga dat hij een professionele oppas bedoelt en niet zo'n surrogaat als ik. Hij zou ze daar dumpen en over een jaar of achttien weer op halen. Ik spreek hem later nog wel eens.
Afgelopen weekeinde is het slaapkamertje nog verder afgemaakt. Giulia en Remco hebben bij een oude schoolmakker van me (Leen Bakker) een in de aanbieding zijnde, vierdelige babykamer op de kop getikt en in mijn auto versleept naar huis. Deze set bestaat uit een ledikantje,

commode, staande kast en een plankje voor bevestiging boven de commode en is met de nodige inspanning en onder supervisie van Juul met de blauwdrukken in de hand, in elkaar gezet. Af en toe moest ze de lengte van de schroeven toch nog even op de millimeter nauwkeurig nameten om zeker te zijn dat niet de verkeerde gebruikt zou worden.

Ondertussen moest in de woning van Dennis en Lottie laminaat gelegd worden, en wie kan dat beter dan het sterrenteam.
Zo togen Martijn en ik zaterdagochtend 10 uur naar het flatje om na een grondige inspectie van het vloeroppervlak tot de conclusie te komen dat er meerdere uitdagingen voor ons lagen. Zo waren diverse muren scheef, een rail van de schuifdeur een struikelblok en tot overmaat van ramp bleek er een behoorlijk niveauverschil te zijn tussen de slaapkamers en de aangrenzende hal. Vol goede moed zijn we begonnen in de woonkamer met het uitleggen van de isolerende ondervloer en het daarop aan elkaar klikken van de prachtige, grenen vloerdelen. Na een paar uurtjes werk lag de woonkamer er strak bij en was Jeroen inmiddels gearriveerd om de catering voor zijn rekening te nemen. Na een overheerlijke bak hartkleppenkoffie kon hij, samen met Martijn, zijn verdere energie kwijt in het realiseren van de aansluiting van het laminaat op het railsysteem.
In de loop van de middag waren we al weer een eind verder richting slaapkamers toen we een aanzwellend gezang en handgeklap hoorden bij de buren. De eerste confrontatie met de over het algemeen

allochtone buurtbewoners? We wisten af van het huwelijksfeest wat toen al twee dagen gaande was. Even later arriveerde luid toeterend een grote witte limousine voor het portiek en werd de bruidegom met veel gezang en Arabische vreugde-uitingen, waarbij de tong een snel ritmisch op- en neergaande beweging (disco: 120 beats) in de mond maakt gelijktijdig met het uitstoten van een langgerekt geluid á la "LuuuLuuuLuuu", begeleid naar zijn bruid. Helaas voor Dennis en Lottie waren zij niet in de gelegenheid om thuis te zijn, anders waren ze van harte uitgenodigd om deelgenoot te zijn in de feestvreugde. Jozien is wel even bij de buren binnen geweest en heeft een paar stiekeme fotos gemaakt. Even later verscheen het bruidspaar in vol ornaat voor de deur en stapte met het voltallige, in lange kleurige gewaden geklede, gevolg in de auto's om ergens in een zaal het feest te gaan vieren. Ondertussen was Remco ook langsgekomen om zich lekker bezig te kunnen houden met het op verzoek afzagen van de noodzakelijke stukken laminaat en wanneer de tijd het even toeliet, als taludbouwer om de hoogteverschillen tussen de slaapkamer en hal glooiend te laten verlopen.
We hebben ons wederom afgevraagd waarom er geen huizen bestaan waarbij de vloermaat aangepast is aan de standaard laminaatmaat, of andersom.

Rond een uur of zes was het sein 'laminaatmeester' en konden we op een klein stukje na, terug zien op een volledig afgewerkte vloer en dito knieën.

Ten tijde van het schrijven van dit stukje, nu twee dagen later, beschik ik nog over behoorlijke spierpijn in het onderlichaam en denk dat deze tak van sport op deze snelheid toch één van de laatste keren is geweest. Wanneer bij mij thuis weer een nieuw vloertje gelegd moet worden, zal ik aan de kids de datum van mijn vakantie doorgeven. Deze ster wordt, gelet op de kleur van mijn knieën, al een beetje rode reus.

22 mei 06
Dat kleinkinderen soms meer in hun mars hebben dan hun grootvader werd afgelopen zaterdagmiddag weer even zonder woorden duidelijk gemaakt. Tegen de weersvoorspelling en weersituatie in reden Jozien en ik, geleerd hebbende van de vorige keer, luchtig gekleed, naar het IJsselsteinse zwembad om voor de tweede keer naar de zwemvaardigheid van Gwyneth te kijken. Dit keer voor haar B-diploma, iets wat mij niet gelukt is.
Dit keer keurig op tijd om halftwee, bijna vooraan in de rij, konden we een plaatsje bemachtigen met goed uitzicht op alles wat komen ging. Even later stapten éénendertig kinderen op gezellige muziek "Opa en Oma, wij krijgen een diploma" de zwemhal binnen om de proeve van bekwaamheid af te leggen. Gwyneth, redelijk stijf van de zenuwen, liep een beetje schuchter mee naar de startblokken. Eenmaal in het water, kwam ze in haar element en zwom als een mini Inge de Bruin haar verplichte baantjes, eerst met kleren, daarna zond... met zwempak. Op de buik, op de rug, duiken, potloodspringen, dat is rechtstandig het water inspringen waarbij de armen langs het hoofd moeten worden gehouden en de handen samen de punt van het potlood vormen, omgekeerd duiken zeg maar,wat andere bijzondere verrichtingenen

en als laatste nog even watertrappen vormden een show van bijna twee uur, waarbij wij ongeveer net zo nat waren door ons overtollige lichaamsvocht, veroorzaakt door het kunstmatig op temperatuur houden van het zwemwater en omgeving, als Gwyneth. Toen was alles voorbij. De daaropvolgende, ijzingwekkende stilte werd doorbroken toen de stapel diploma's werden binnengedragen en de mededeling werd gedaan dat wederom iedereen geslaagd was. Gewapend met een diploma en bijbehorende badkamertegel nam ze blij alle felicitaties in ontvangst. Proficiat meid, op naar C!!

6 juni 06
Het Pinksterweekend,vier dagen lang, is druk geweest maar wel heel gezellig. Eigenlijk begon het weekend al op donderdagavond na de maandelijkse vergadering van mijn werk. Jozien was ondertussen in IJsselstein bezig Gwyneth en Chloé met hun begeleiders binnen te halen van de avondvierdaagse door hen te voorzien van een lekkere snoepmedaille. Na onze parallelle plichtplegingen zijn we om halfnegen samen naar Eindhoven gereisd om Adrie met een bezoek te vereren vanwege het behalen zijn respectabele en opa-waardige leeftijd van 50 jaar. Ter plaatse hebben we nog net de verrichtingen van "onze"(ahum!) jonge voetballers kunnen becommentariëren.

Vrijdagochtend, vroeg op, om acht uur in de auto. Remco, Giulia en Tommy moesten vanuit hun vakantieadres in America opgehaald en weer veilig naar huis teruggebracht worden.

Maar eerst nadat we nog even het geocacheje "Peeldorp" hadden meegepakt die in de buurt en bijna op de route verborgen lag. Zo kreeg Juul toch nog een beetje indruk van het prachtige Peel-landschap met veel ongerepte natuur. Thuis moesten natuurlijk gelijk alle foto's en video's bekeken worden van hun verrichtingen van afgelopen week. Ze hebben het geweldig, maar veel te kort gevonden. 's Middags ben ik met Remco naar de Gamma gereden om voor Jozien een verjaardagscadeautje te kopen en daarvoor hebben we ons voor moeten laten lichten over de aanschaf van het juiste gereedschap voor het korthouden van overvloedig gras. Een grastrimmer dus, maar wel een werkende op een accu, want we hebben geen stroom op de tuin. En professionele motormaaier is eigenlijk de beste keuze, maar vreselijk duur, dus heb ik me maar bij het alternatief gehouden, een lekker simpel ding die volgens de verpakking en raadsman voldoende werk moet kunnen verrichten. Ja,ja!
's Nachts, na werktijd, kwam eerst Samantha en na twaalven ook Jeroen nog even langs om Jozien alvast te feliciteren met haar verjaardag.

10 juni 06
Zaterdag, Jozien is jarig. Gebak bij en Dennis op de koffie en 's middags naar de tuin om de van inmiddels opgeladen accu's voorziene trimmer op het gras uit te proberen. Met enige moeite gaf het gras zich uiteindelijk gewonnen en langzaam aan begonnen de grasbanen in de boomgaard weer de vertrouwde korte vorm terug te krijgen. In de tussentijd waren Vincent en Remco in de weer om tussen de bomen het onkruid te verzamelen. Joël lag ondertussen heerlijk op twee rieten stoelen te slapen. Na het avondeten en na haar werk kwam Lottie nog gezellig even langs voor een gebakje.
Even later kwamen Vincent en Heleen nog even op bezoek. Joël komt een nachtje logeren omdat zijn ouders graag willen stappen. Met enige emotionele gevoelens vertrok het aanstaande echtpaar met achterlating van hun eerstgeborene. Maar ja, "alle voordeel hep se nadeel" zei eens een bekende Amsterdammer. 's Avonds heb ik een poging gewaagd

om de verlovingskaartjes voor Giulia en Remco in elkaar te zetten. Ook dit keer weer waren er problemen met het aangeschafte papier. De zwarte inkt loopt te veel door om een mooi strak monogram op de voorkant te zetten. Er moet een alternatief gevonden worden. Zondag, Na een gezamelijk ontbijt waarbij Heleen en vincent plotseling ook maar aanschoven omdat zij Joel weer kwamen ophalen, zijn Jozien en ik weer naar Eindhoven gereden. Dit keer om de verjaardag van mijn schoonmoeder te vieren waarbij en passant nog even de heg elektrisch werd ontdaan van te snel uitgelopen twijgjes. Vier uurtjes in de Eindhovense zon was net genoeg om mijn huid op een paar plaatsen te doen verbranden. Bij terugkomst had Juul al een lekkere pastamaaltijd voorbereid. Na het eten nog even snel naar de woning van Lottie om de deuren van de linnenkast af te hangen en thuis zaten Jozien en Giulia achter ieders laptop om met behulp van PSP een foto voor de voorkant van het verlovingskaartje te bewerken.

Maandag, tweede Pinksterdag, om negen uur bij Lucas Klamer. We waren daar ruim op tijd om een prachtige, in de aanbieding zijnde partytent van zestien vierkantemeter, twee grote opklaptafels en tien inklapstoelen te kopen. Nu zijn we voor elk komend feest met elk weertype goed voorbereid.

Om tien uur waren we weer ruimschoots terug voor het ontbijt en hebben maar gelijk een tafel en stoelen uitgeprobeerd in de keuken. Na het ontbijt zijn we snel nog even naar de Makro gereden om een belangrijk, zo niet het belangrijkste apparaat aan te schaffen voor het welslagen van een gezellig feestje. Een nieuwe gasbarbecue. Een grote, bevestigd op een houten frame, voorzien van met drie onafhankelijke branders voor een grillrooster en een grillplaat.
Om 1 uur naar de moestuin waar Heleen en Vincent met Joël in de kindercaravan al zaten te wachten om te helpen met het weg werken van achterstallig onderhoud. Grasmaaien, onkruid wieden, spitten en tussendoor lekker even uitrusten met een verkoelend drankje.
Weer thuisgekomen moest snel de BBQ in elkaar gezet worden, want er moest nog gegeten worden en wat is leuker dan maar gelijk het nieuwe fornuis in te wijden. Hmmmm, gesmuld hebben we zeker van een paar heerlijke sjaslieks die Jozien even snel in elkaar gezet had. Nadat Remco en Giulia weer terug waren

van vaderbezoek, waar zij het verlovingsmenu hebben besproken, hebben we de verlovingskaartjes nog voor de kleine uurtjes weten af te maken en die gaan vandaag op de bus.

11 juni 06
Het grote feestweekend. Niet alleen omdat Nederland zijn eerste WK wedstrijd moet spelen in Duitsland, maar temeer omdat Jozien en ik op 10 juni ons 30-jarige huwelijksfeest mochten vieren.
Eindelijk is het dan zover, waar zijn de toegangskaarten gebleven die wij op 3 maart van de kinderen hebben gekregen. We moeten om twaalf uur in Scheveningen zijn en het is prachtig weer.
Dus om tien uur zaten we in de auto voor het begin van een onvergetelijke dag. De verwachtte files naar het strand bleven uit zodat we in een kleine vijftig minuten de hofstad binnen reden. Geheel tegen de verwachting in troffen we naast onze eindbestemming, het Circustheater, een leeg parkeerdek aan in de parkeergarage. Volop ruimte dus!
Om de tijd tot de brunch om twaalf uur te doden namen we ons voor nog even van de zee te genieten en op de boulevard rond te struinen.

Zoals op de foto zichtbaar, was het stand woest en ledig. Ook bij de strandtent waar we even een kopje koffie gingen drinken waren ze blij dat ze iemand konden bedienen, door snel op ons toe te lopen zodra we een van de lege tafeltjes gekozen hadden. Na de koffie een wandeling over het strand, langs de zee, onder de pier door en over de boulevard weer terug. Een door Jozien aangeschoten vrouwelijke badgast wilde van ons wel even deze foto maken. Toch moet het wel een vreemd gezicht geweest zijn om volledig gekleed, zoals het een rechtschapen theaterbezoeker betaamt, tussen de schaars geklede en topless liggende zonaanbidders door te wandelen.

Rond kwart voor twaalf melden we ons bij de suppoost van het theater.
Nadat we ons ontdaan hadden van een overtollige vochtophoping werden we even later, na bekendmaking van het aan ons bij reservering toegewezen tafelnummer geëscorteerd naar onze zitplaatsen in het theaterrestaurant "Le Cirque". Nog geen minuut later werden we gefêteerd op een aperitief waarbij de keuze gemaakt kon worden uit een vers geperste, ongezoete jus'd orange of een fris sprankelende licht gele champagne. Ik hoef natuurlijk niet te vertellen wat onze keuze was. Nadat het merendeel van de gasten aangezeten had, werd een overheerlijke warme appetizer in de vorm van een kruidige en krachtige bouillion aangeboden. Daarna werden de grote schalen van hun deksels ontdaan en was het brunchbuffet geopend.

Alle soorten brood, hartig en zoet beleg, diverse dranken en een volwaardig 'english breakfast' lag uitnodigend op ons te wachten. Hier hebben we ons een uur mee bezig gehouden. Vooral met de overheerlijk door meesterkok Robert Kranenborg zelf klaargemaakte brokjes varkensfricandeau, gedrenkt is een mise van room, mosterd en witte wijn. Na deze heerlijkheden werd het dessertbuffet geopend, of zoals een van de bedienende dames ons vertelde: 'nog even, dan komen de toetjes.' Ook hier weer een overdadige keuze aan kleurrijke en smaakvolle bavarois, een luchtige, uit elkaar vallende tiramisu en een schaal verse vruchtencompote. Daarna moest natuurlijk gerookt worden, Nee, niet in het restaurant, maar gewoon op de gang.
Tegen twee uur na de eerste gong liepen we door de lounge naar onze gereserveerde plaatsen op de vijfde rij in het theater. De lichten doofden en het spektakel begon.

We volgden de eenvoudige verhaallijn over het gecompliceerde leven van een jong welpje dat in drie uur tijd weet uit te groeien tot de koning der dieren. Joop heeft werkelijk alles, niet alleen uit de kast naar ook uit de podiumvloer getrokken om alle toeschouwers versteld te doen laten staan. een reusachtige olifant met dartelend jong, voortsnellende gazellen op een fiets (sluikreclame: zo heet het fietsmerk toch), vliegende vogels aan hengels, groepen hyena's, wildebeesten en leeuwinnen. Maar bovenal veel respect voor de glansrolletjes van de kinderen die de leeuwenwelpjes "Simba" en "Nala" speelden.
De prachtig technisch doordachte kostuums en tot de verbeelding sprekende decors werden overgoten met een kakofonie van klanken uit de orkestbak en in surround opgestelde percussie eenheden.
Helaas werd de opgewekte fantasie in de tweede akte wreed verstoord door een technisch mankement, Gordijn dicht, lichten aan en wachten maar. Gelukkig ging het tien minuten later verder waar het verhaal gebleven was, maar om weer in trance te komen duurde toch wat langer. Om tien over vijf stonden we weer buiten en na de auto weer opgehaald te hebben reden we weer zonder enig oponthoud naar huis terug. Thuis werden we speciaal opgewacht door Lottie, die reuze benieuwd was naar onze opgedane ervaring. Tijdens het eten van een heerlijke pot nasi kwamen de verhalen los en hebben we eigenlijk alles nog een keer beleefd. Geweldig!!

Nadat de zon achter het huis was verdwenen en de achtertuin in de schaduw was gehuld hebben Remco en ik de grote partytent opgezet, tafels en stoelen geplaatst en hebben Jozien en Lottie de zaak een beetje aangekleed. Alles klaar voor morgen.

Zondag, om de kids te bedanken hebben we ze allemaal uitgenodigd om bij ons naar de verrichtingen van het eerste Nederlandse duel in de WK te komen kijken en aansluitend te genieten van een overdadige barbecue. Hieraan hebben ze allemaal gehoor aan willen en kunnen geven, tot mijn grote verrassing zelfs Dennis, die aanvankelijk verstek moest laten gaan.
's Morgens hebben we eerst maar eens lekker buiten ontbeten. Daarna begon het langzaam binnen te druppelen, Dennis met Lotie, daarna Vincent met Heleen op de fiets met Joël in de kindercaravan, gelijktijdig met Martijn, Gwyneth en Chloé, ook op de fiets en als laatste Jeroen met Samantha waarbij het 'Wilhelmus' al uit de opengedraaide portierraampjes schalde. Martijn had een beamer meegenomen zodat de wedstrijd meer dan levensgroot op de muur geprojecteerd kon worden. Voor ons huwelijksjubileum kregen we een orgasmatron, heerlijk om te relaxen!

Al snel was iedereen in enige vorm van oranje gestoken, zoals in XXL size leeuwenhöse, hoedjes, sjaals of zelfs volgespoten met haarverf en kon na het drinken van een welkomstdrankje de voetbalwedstrijd beginnen. In de pauze hebben we onze eigen, lang uitgestelde wedstrijd gehouden. De spraakmakende meloen-eet-zo-snel-als-je-kunt-wedstrijd. Om de inauguratie te kunnen doorstaan waren Giulia, Samantha en Vincent verplicht gesteld om mee te doen. Remco en Jeroen hebben zich vrijwillig gemeld als potentiële winnaarkandidaat.
Om het de concurrentie moeilijk te maken heb ik afgedwongen bij de wedstrijdleiding om mes en vork bij de deelnemers neer te leggen, zodat deze op een verkeerd been werden gezet. En dat heeft geholpen. Na het startsein heeft het globaal zeven seconden geduurd voordat Jeroen als eerste zijn lege schil weer op tafel terugtoverde, nog geen seconde later belande ook mijn afgekloven schilletje op het tafeloppervlak. Vincent had op dat

moment net het vruchtvlees van de schil kunnen scheiden en was begonnen aan z'n eerste hap.
Hij vond het niet helemaal eerlijk verlopen, maar ja, over de uitslag valt nu eenmaal niet te discussiëren. Na de tweede helft van de voetbalwedstrijd, die volgens de kenners niet zoveel voorstelde, togen we allemaal naar buiten om het 'overwinningsfeest' te vieren. Dennis had voor die gelegenheid een heuse confetti-bazooka meegenomen waarbij de confetti zelfs over het huis werd geschoten.
Daarna, aan tafel! Gaspitten open en bakken maar. Een paar uur lang eten en drinken, waarbij de sjaslieks, saté, hamburgers, worsten, spareribs en koteletten in een continue doorschuifproces van gebakken naar verorberd werden geholpen. Daarnaast waren vele soorten salades, sauzen en kazen op de tafels uitgestald om voor de nodige afwisseling te zorgen. Diverse dranken waren vervolgens nodig om eventueel vastgelopen voeding via de slokdarm naar de maag te transporteren, zodoende de mondholte te ledigen voor een refill.
Na het eten en het vertrek van de meeste volgevreten familieleden en na het opruimen van voedselresten en het schoonmaken van de BBQ roosters hebben we nog even heerlijk zitten uitbuiken met de laatste druppels wijn. Gelukkig is er nog voldoende eten over om het nog eens dunnetjes (raar woord in deze context) over te doen. Op dat moment kon de orgasmatron zijn werk doen.

1 juli 06
De grote dag voor Giulia en Remco. Eindelijk laten ze via hun verloving de rest van de wereld weten dat ze voor elkaar gekozen hebben. Maar wat ging er aan vooraf?
Vrijdag zijn Remco en ik begonnen met het opzetten en inruimen met stoelen en tafel van de grote partytent en het opruimen van alle losse spullen uit de huiskamer en van het terras.
Plotseling is Tommy ziek, 38-39-40 graden koorts. Wat nu! Kan het feest nog doorgaan of moet alles worden afblazen. Omdat Jozien en ik 's middags naar het verjaardagstuinfeest van Margreet in Uden waren, is het toekomstig bruidspaar door Vincent naar het ziekenhuis gebracht om op de dokterspost aldaar te horen dat door toediening van een juiste hoeveelheid antibiotica het feest wel door zou kunnen gaan.
's Avonds zijn Samantha en Giulia onder de deskundige leiding van Jeroen bezig geweest met het bakken van een aantal overheerlijke boeren- en kruidcake's.

Regelmatig werden de dames betrapt op het feit dat zij niet alleen de cakeblikken met het romige deeg vulden, maar ook bereikte een deel van de witgeslagen massa de oven niet en werd door de lekkerbekken rauw verorberd. Tommy lag ondertussen rustig te slapen.

De volgende dag, acht uur het bed uit. Eerst de vlag uit en het spandoek met de tekst "Remco en Giulia proficiat" ophangen. Jozien bakte nog snel even een paar chocolade cake's. Daarna eettafel opzij, lamp omhoog en tussendoor nog even met Jozien naar de tuin op en neer om de net aangekochte plantjes in de kassen water te geven. Intussen waren Juul en Remco wakker en begonnen met hun aangekochte versieringen aan te brengen. Tommy had geen koorts meer.
's morgens ben ik nog even, nou even(!), op weg geweest om Sieny uit Zaltbommel op te halen. Net weer op de terugweg bemerkten we plotseling dat een vakantieganger, want het was net vakantie geworden in het zuiden van het land, zijn caravan wel erg vreemd had geparkeerd op het wegdek. Met de wielen omhoog lukt het niet snel de twee versperde rijbanen weer leeg te krijgen, en al gauw stonden we vast in een behoorlijke file. Om twee uur, helemaal uitgepraat en een half uur later

als gepland kwamen we toch nog als eerste aan op het feest. Na een lekkere kop koffie begon het drukker te worden. Ria en Herman hadden een schot-in-de-roos klokje als presentje meegebracht en Hans en Paula hadden Nicol meegenomen. Rond drie uur arriveerden ook alle zuidelijke genodigden onder aanvoering van Margreet, erg leuk dat ze er ook bij was, met verhitte hoofden van het lange wachten in de eerder besproken file. Het had niet veel gescheeld of ze waren omgedraaid en zonder achterlating van felicitaties en cadeaus weer naar huis gegaan. Voor het eerst konden we kennis maken met Gerke, vriend van Imke en vader van Tobias. Koffie werd er in verband met de hitte bijna niet gedronken en al snel werden de waterkoeler en de gekoelde bierblikken gevonden. De woonkamer en tuin waren snel gevuld en overal heerste een gezellige stemming. De ouders van Dennis, Trudy en Edwin, waren voor het gemak maar eens op de motor gekomen en werden later bij hun vertrek weer hartelijk uitgewuifd. Tegen vier uur kwam Juul's vader met aanhang nog even langs voordat hij zijn apparatuur

moest gaan soundchecken in het restaurant waar wij later een maaltijd geserveerd zouden krijgen. Half zes, alle overgebleven gasten werden dringend verzocht het pand te verlaten en de ergste rommel werd even snel opgeruimd. De routebeschrijvingen werden uitgedeeld en even later reden vijf auto's met alle (ex)bewoners en overige gezinsleden richting Doorn. Door Leonardo zelf, geflankeerd door Maître-de-table Mario werden we welkom geheten en konden we een verfrissend drankje als apperatief op het terras bestellen waar Leo's gevolg, Sophie en de kids, al geruime tijd waren neergestreken en op Tommy en ons zaten te wachten. Toen we de keuze gemaakt hadden om binnen in de buurt van de airco de maaltijd te nuttigen, stonden al snel al twee lange tafels voor ons gereserveerd.
Op de zoet gevoisde stem en dito orgelklanken van de maestro Leo Eros RamaMuzzi zelf werden we door de culinaire hoogtepunten van het speciaal voor ons samengestelde menu geleid. Het menu bestond voor Jeroen en mijzelf uit een heerlijke carpaccio en als hoofdgerecht een op de huid gebakken zalmfilet.

De rest moest het doen met een malse ossenhaas of een kindermenu bestaande uit pizza of frietjes. Af en toe had Leo

even tijd een hapje mee te eten om vervolgens de muzikale ondersteuning als een echte entertainer weer voort te zetten. "The show must go on and time is money!" Naast de meester konden we tijdens het intertafelen ook nog dochter Laura Muzzini, die ik voor het gemak maar Lies noemde, bewonderen. Door de microfoon behoorlijk dicht te knijpen vielen de onbekende tekstregels en gemiste noten niet echt op. Maar gezegd moet het worden, Je moet maar durven! Op speciaal verzoek deed ook een eerder door emoties geroerde Giulia een duit in het zakje door als een echte Diva a la Claudia Cardinale een aantal Italiaanse liederen ten gehore te brengen. Hulde hiervoor.
Tijdens en na het dessert, dat bestond uit een door het uitvallen van de airco welkome, grote hoeveelheid ijs en grote stukken tiramisu ging de karaoke schuur helemaal open doordat Vincent zijn Hazes special schalde en Martijn een voor mij onbekende artiest nabootste. Sommige gasten wisten niet hoe snel ze moesten afrekenen en anderen begonnen luidkeels mee te zingen. Beide heren werden

vervolgens gemaand door hun wederhelft om te vertrekken en zo was na deze samenzang het uur van afscheid aangebroken. Na dit uur zaten we weer in de auto richting huis en thuis aangekomen was er nog genoeg stof om over na te keuvelen. Later heb ik begrepen dat dit, nadat ik het al had opgegeven, tot vijf uur 's morgens geduurd heeft. Een dag om niet te vergeten.

24 juli 06
Het moest er eens van komen. Na een paar keer een proefduik bij Samantha en Jeroen te hebben gemaakt, waarbij Gwyneth en Chloé ook aanwezig waren was het voor Jozien duidelijk, en na een aantal dagen waarin uitvoerige gesprekken met mij gevoerd werden was de kogel door de kerk. Hier moest iets aan gedaan worden. De hormonale problemen van Jozien met dit voortdurende warme weer met opeengestapelde hittegolven moest een halt toegeroepen worden, of tenminste tijdelijk onderdrukt kunnen worden.
Bij Sam en Jeroen was het gelukt. Zij hadden de ultieme oplossing in hun tuin, net voor de deur geïnstalleerd. Een privé zwembad. Elke dag na het werk lekker relaxen waarbij automatisch het lichaam weer op een gezonde temperatuur wordt teruggebracht en alle zorgen weggespoeld worden.

Met die gedachte togen we afgelopen vrijdag in een paar uur tijd alle bouwmarkten langs om een doos met het als een zwembad gevormde plasticfolie te bemachtigen. De INTEX "Easy set", met een diameter van twee meter vierenveertig en een hoogte van bijna tachtig centimeter leek ons de meest ideale versie. Met een simpel formuletje kom je al gauw op zo'n drieëneenhalve kuub water.
In tegenstelling tot de naam doet vermoeden was de verkrijgbaarheid niet zo simpel. Overal uitverkocht, uitverkocht en uitverkocht. Wat is er in Nederland de laatste dagen gebeurd? Deze rage had ik even gemist. Ik stelde me op dat moment voor dat vanuit de ruimte Nederland bedekt moet zijn met een op de maan gelijkend kraterlandschap bestaande uit allemaal blauwe rondjes. Bijna ten einde raad en behoorlijk warmgelopen troffen we bij de laatste bouwmarkt een net vers ingereden pallet met gloednieuwe dozen aan, de laatste. Snel hebben we ons zo'n pakket toegeëigend en konden we met een voldaan gevoel naar huis rijden, met de wetenschap dat de zorgen over een paar uur voorbij zouden zijn. Het voorgevormde stuk plastic is als zwembad natuurlijk van cruciaal belang, maar, gezien de grote hoeveelheid water, niet echt effectief zonder een bijbehorende pomp met filter, zodat alle verontreinigingen direct aan het zwemwater zouden worden onttrokken. Gelukkig was daarop voorzien en had de leverancier een aardig exemplaar in de doos meeverpakt. Bij een andere bouwmarkt hadden we inmiddels de laatst aanwezige verwarmingsunit aangeschaft, zodat we het zwemwater op een voor ons aangename temperatuur kunnen instellen om ook onder

minder gunstige omstandigheden gebruik te kunnen maken van het ultieme genot. Een afdekhoes completeerde het geheel. Eenmaal thuis werd direct de terrasbezetting aangepast om ruimte te maken voor de zesvierkante meter die nodig was om het zwembad te kunnen plaatsen. Met een schuimrubber ondervloer, overgebleven van het laminaat, het monteren van de slangen aan de pomp en verwarmingsunit was de installatie snel gedaan en na het inhangen van de tuinslang begon het gevaarte al snel vorm te krijgen. Helaas konden we niet bij de feestelijk opening van het bad aanwezig zijn omdat we een afspraak hadden om bij Lottie en Dennis hun balkon te bewonderen en een glaasje te drinken. Remco heeft daarom de honneurs waargenomen en op het juiste moment de kraan dichtgedraaid. Toen wij later terug kwamen zat hij al heerlijk met Tommy te dobberen in zijn nieuw en voor de vakantie aangeschafte drijfband.
Het duurde niet lang voordat Jozien haar kledij ook verwisseld had voor een speciaal voor water geschikt badpak en even later werden de vele zweetdruppels vermengd met het inmiddels warm geworden badwater. Om de hydratering van de huid niet alleen van buitenaf plaats te laten vinden hebben we een tafeltje direct naast het bad gezet waarop verkoelende drankjes geserveerd kunnen worden.

Even later zwom ook ik met de gratie van een walrus door het verkoelende water, af en toe hangend aan de geïmproviseerde bar die spontaan door Juul bemand werd. Toen zagen we in dat de continuïteit van het zwemfestijn in gevaar zou komen wanner we het zwemwater niet op een gezonde conditie zouden houden. Blauwalg, Botulisme en de Colibacterie is niet iets waar je op zit te wachten en waar je niet mooier van wordt. Jeroen kwam tegen de avond snel langs met het juiste antwoord en gooide met een zaaiend gebaar een handvol chloortabletjes in het bad. Het gevaar was even geweken en tot diep in de nacht, waarbij de buitenlucht behoorlijk afkoelde, wist jozien van geen ophouden en als een goudvis draaide zij rustig haar rondjes in de kom.

Zaterdag, de nieuwe manier van leven, een ommekeer in ons tweeënvijftig jarig bestaan: Eerst moe en nat van het zweet worden, dan heerlijk afkoelen in het water. Vincent en Heleen kwamen 's morgens Joël weer ophalen nadat hij een nachtje bij ons had gelogeerd en natuurlijk wisten zij ook dat het water verkoeling kon brengen. Al gauw lagen ze met z'n drieën te spartelen in het bad en hadden de grootste lol.
Als er zoveel gebruik wordt gemaakt van het bad moeten we een definitieve oplossing hebben voor het op peil houden van de zuurgraad (pH-waarde) van het water en hebben we bij de Makro zelf een doos met chemicaliën aangeschaft waar een gekwalificeerde badmeester jaloers op zou zijn. Opgetogen over een drijvende paddestoel

waarin langzaam oplosbare chloortabletten hun werk zouden moeten doen en water-kwaliteit-controle-strips met verschillende kleurtjes keerden we weer snel huiswaards. Nu stond niets meer in de weg, ... alleen het weer, langzaamaan begon het weer te betrekken, langzaamaan dreven de wolken over, halverwege de middag was het zover. Druppels... ,regen... , eindelijk..., goed voor de tuin, maar niet voor mij. Vanuit een heerlijk warme en droge woonkamer heb ik met Tommy op de arm de buitenactiviteiten, zoals een grandioze kiekeboe misser, gadegeslagen.

Zondag, wederom het nieuwe ritueel, eerst werken, Jozien heeft de oude kamer van Lottie en onze slaapkamer volledig opgeruimd tot er geen draad meer droog was en daarna... weer het water in natuurlijk. Een nieuw spelelement is verzonnen; met een man of drie, vier zo snel mogelijk in één richting zwemmen, of voortbewegen totdat het water begint te kolken en een ware wildwaterbaan ontstaat. Dan plotseling, gelijktijdig op het fluitsignaal omdraaien en proberen tegen de ontstane stroming in te zwemmen. Dat lukt dan natuurlijk niet en de grote hilariteit is daar wanneer iedereen omtuimelt en tegen elkaar aan valt. Lottie weet hier alles over te vertellen,

want die deed 's middags gezellig mee. Ook Samantha en Jeroen, die 's avonds nog langs kwamen met bikini in de hand, werden ingewijd in het "privat raften".

Vandaag is het weer warm. Ik wed dat Jozien ten tijde van dit schrijven weer in de achtertuin te vinden is. Ohhh, had ik maar belegd in de "INTEX Recreation corp".

10 aug. 06
Zoals al bij velen bekend is, zijn Heleen en Vincent op dit moment in de gistingsdagen, vooruitlopend op de Wittebroodsweken. Zij hebben de stap gezet en stappen in de figuurlijke huwelijksboot op 15 september. Alle voorbereidingen zijn al in volle gang en de annoncering met bijbehorend toegangsrecht is al de deur uit. De veel besproken trouwjurk is aangeschaft en Vincent heeft zich ook al laten strikken en dit keer niet alleen zijn schoenen. De muziek tijdens het feest is uitgekozen en besproken met de alom in ons gezin geprezen DJ (spreekuit: Diedzjee) en de noodzakelijke locaties gereserveerd. Ze zijn er helemaal klaar voor. De ceremoniemeester, net terug van vakantie, nog niet. Zijn werk begint pas. Nog vijf weken te gaan.

Dit brengt mij op het volgende: wanneer je een aantal kinderen hebt in dezelfde leeftijdsgroep zoals in ons geval, dan komt op een moment dat zij in een kort tijdsbestek de vleugels uitslaan en het huis verlaten. Hierover heb ik al eerder geschreven, en bijna iedereen heeft inmiddels een eigen territorium opgebouwd, waarin zij al dan niet geheel zelfstandig kunnen leven en functioneren. Ter verduidelijking: nog vaak wordt een beroep gedaan op ons als ouderpaar om de uitgevlogenen met raad en vooral daad bij te staan.

Bij het gelijktijdig uitvliegen komt nog een ander aspect kijken waar ik eigenlijk niet eerder bij stil gestaan heb.
De onderlinge gezinsleden komen met hun aanhang regelmatig 's avonds bij elkaar op visite om gebogen onder de druk van hun levensgezel en het genot van een kopje koffie of een intiem etentje zwaar te discussiëren en serieuze afspraken te maken over het tijdstip waarop de nog resterende verlovingen en huwelijken plaats mogen vinden.
Ja, je leest het goed; mogen! Er moet gepland worden! Het is namelijk niet leuk wanneer dit soort groteske evenementen kortstondig voor elkaar plaatsvinden. Ná elkaar mag wel, vóór elkaar niet! Volgens de insiders moet er minimaal een half jaar tussen zitten. Liefst nog veel langer, zodat de aandacht in de aanloop tot een evenement niet plots een andere wending krijgt, maar in alle hevigheid en goed gestroomlijnd kan plaatsvinden.
Nu wil het geval natuurlijk dat een bruiloft of verloving pas echt geslaagd is wanneer ook de weergoden volledig met de wensen van het aanstaande paar meewerken, alleen communicatie met de opperwezens is niet opperbest en inspraak wordt niet geduld. Hierdoor wordt het tijdvenster waarin een gebeurtenis kan plaatsvinden onder de gewenste weersomstandigheden redelijk beperkt, zodat snel uitgeweken moet gaan worden naar een volgend venster in het jaar daarop.

Om het geheel nog wat ingewikkelder, maar wel overzichtelijker te maken heb ik de koppels voorzien van een "Wedding Planner Checklist". In dit zes A4-tjes tellende draaiboek staat, beginnend bij een jaar voor de uiteindelijke huwelijksdatum, de volledige voorbereiding tot en met de huwelijksdatum beschreven. Belangrijk hierin zijn vooral de tijdstippen waarop akties moeten zijn afgerond en afspraken gemaakt met verschillende leveranciers. Ook draagt dit document bij tot het niet per ongeluk vergeten van belangrijke zaken tijdens de voorbereidingsfase, zoals de aanschaf van ringen, het o zo belangrijke bruidsboeket en opwindende lingerie voor de huwelijksnacht.

Daarover gesproken wordt de planning ook nog eens bemoeilijkt door kinderwensen. Naast het feit dat er getrouwd moet worden willen vooral de dames afspraken maken, en niet alleen met hun partners, wanneer er weer "geoefend" kan worden om de bekroning van het huwelijk op het gewenste tijdstip in vervulling te laten gaan. Hoogzwanger in de trouwjurk en de laatste, uitgerekende weken midden in een hete zomer is niet ieders wens. Moeten nieuwe neven en nichten in een zelfde periode geboren worden, of juist niet. Een voorbeeld hebben we natuurlijk met de komst van Tommy en een maand later van Joël. Het is natuurlijk leuk te zien hoe het groeiproces van deze knullen parallel verloopt waarbij constant gecontroleerd kan worden of alles wat bij Tommy óók een maand later bij Joël plaatsvindt. Aan de andere kant kan ik me ook voorstellen dat gekozen wordt voor een geboortevrij seizoen, zodat een nieuwgeborene de volledige aandacht krijgt die hij of zij verdient zonder dat direct vergelijkingsmateriaal aanwezig is.
Zo af en toe komt een koppel bij ons langs om even stoom af te blazen en hun misnoegen uit te spreken over de planning of de standvastigheid van een andere groep. Een kwestie van overredingskracht, dacht ik zo, waaraan duidelijke argumenten ten grondslag moeten liggen. Voor zover ik weet wordt er nog geen geld geboden en liggen de messen nog in de keukenla. Als vader voel je je natuurlijk geroepen om ook hier de touwtjes weer in handen te nemen, maar ik denk dat ik me hier even niet mee ga bemoeien en ga volgens mijn eigen planning eerst even lekker op vakantie.

2 sept. 06
De bruiloft van Heleen en Vincent komt steeds dichterbij. Dat betekent dat het voor het jonge koppel de hoogste tijd wordt om individueel met een paar seksegenoten de figuurlijke bloemetjes nog één keer buiten te zetten. In de meeste gevallen weet het aankomende paar daar niets van omdat het volledig buiten hen om wordt georganiseerd. Zo ook met Vincent. Afgelopen vrijdag was hij de pineut, of liever gezegd, de koning.
Om even zes uur, na een uur wachten op het parkeerterrein vlak bij zijn huis, hebben Martijn, Remco, Dennis en ikzelf, als toekomstige familieleden Vincent in een grandioos koningspak gehesen, waardoor hij de rest van de avond behoorlijk uit de toon zou vallen. In zijn naïviteit of omdat hij het toch leuk vond gaf hij zelf aan ook nog te beschikken over een heuse koningskroon en dit kleinood completeerde natuurlijk zijn rijkelijke outfit. Na een hartelijke begroeting even later met zijn vader, die ook van de partij was en samen met zijn vrienden Driekus en Co op hem stond te wachten op het parkeerterrein, spoedde hij zich nog even door de bar van het plaatselijke zwembad om te onderzoeken of er nog wat vrienden achtergebleven waren.
Honger gekregen door het lange wachten togen we gezamenlijk

naar "Jack' s Grill house", alwaar een dampend warmbuffet op ons stond te wachten. Het eten was overweldigend, uit minstens twaalf verschillende vleesgerechten kon gekozen worden en zolang de honger nog niet gestild was kon vrolijk bijgeladen worden. Ook het bier vloeide rijkelijk uit kleintjes, fluitjes, vaasjes, pinten en pullen in de diverse dorstige kelen. Tijdens het eten vertelde Vince zonder te blikken of te blozen nog even tegen een paar kinderen dat hij de koning van Nederland was, waarbij zij hem voorzichtig een handje mochten geven. Ook hun moeder moest eraan geloven, hoewel zij ervan overtuigd was dat hij niets met Bea of WA te maken had. Hij zat in zijn rol. Na een paar uurtjes verorberen van grote hoeveelheden spareribs, cowboy-vlees, Indian chickenwings, saté en ander fijn gekruid vlees zaten we redelijk opgebold uit te buiken waarbij de laatste uit de pullen gegoten bierdruppels eenzaam hun weg zochten naar de meer of minder fijngekauwde voedselresten down-under.

Negen uur, tijd om op te stappen. Dennis voldeed de rekening en even later begaven we ons naar de volgende locatie. De stamkroeg van Vincent, Jawel! "Het Roefje".
Groot was zijn verbazing toen de daar 's middags geïnstalleerde en ingeregelde karaoke- en versterkerset van Dennis ontdekt werd. Het duurde niet lang of Vincent zette zich op een barkruk achter de microfoon om als een echte entertainer de avond te openen met de onvervalste Hazes deun,"Kleine Jongen". Dit vond in de hele kroeg bijval en al gauw begonnen meerdere gelaggasten, die zich tot de kennissenkring van Vincent mochten noemen in de twee aanwezige mappen te bladeren op zoek naar de voor hen ultieme songs. Groot was de hilariteit toen ook iemand het aandurfde een lied ten gehore te brengen waarbij hij niet gehinderd werd door enige kennis van de eerste zeven letters uit het alfabet, zijnde de toonladder.
Als een rasartiest zette Vincent het café naar zijn hand, in zijn ene een microfoon, in zijn andere een glas pils. Op elke door Dennis opgezette melodie wist hij, zonder ook maar even op het scherm meelopende tekst te letten, direct mee te zingen, waarbij hij regelmatig de tekst naar eigen inzicht aanpaste. Ook duetten met zowel zangers als zangeressen waren behoorlijk in trek, ik mag wel zeggen dat hij ze allemaal heeft gehad.

Op een gegeven moment ontstond zelfs spontaan een achtergrondkoortje met vijf zangeressen. Vincents avond kon eenvoudig niet meer stuk. Adam, de eigenaar van het café, kwam hoogstpersoonlijk polshoogte nemen en enthousiast maakte hij een groot aantal foto's van zijn omgetoverde etablissement. Het repertoire wat Dennis had meegenomen viel in goede aarde en bestond uit een breed assortiment aan overwegend Nederlandstalige muziek, van Brell tot Brokken, van Smit tot Sinatra en van DoeMaar tot Normaal. Tegen kwart voor één besloten we de avond met de knock-out kraker, het aloude "My Way" van Frank Sinatra. Onder luid applaus, staande ovatie en met een onvervalst Amerikaans accent perste Vincent de laatste regels eruit en toen was het afgelopen. Het doek, "the Final Curtain" was gevallen. Lichten aan, muziek uit en afbreken maar. Samen met Remco hebben Dennis en ik de complete installatie ingepakt en weer in Dennis zijn nieuwe auto gedumpt. Bij de laatste koffers werden we aangesproken door Adam, de kroegeigenaar.

Of we even meegingen naar buiten! Nu moet je altijd goed opletten en voorzichtig zijn als je zoiets in een kroeg te horen krijgt, maar dit keer viel het mee. Het gesprek resulteerde in een vervolgafspraak met Dennis waarbij hij in ieder geval nog eens terug mag komen en niet alleen om te drinken. Thuis gekomen, nog snel de door Remco gemaakte video bekeken en om twee uur naar bed. Aan de binnenkant van mijn ogen genoot ik nog lang na van Vince, the man.

10 sept. 06
Tja, gisteren kon uw verslaggever er niet lijfelijk bij zijn, maar... heel even heb ik een indruk kunnen krijgen en met informatie uit min of meer betrouwbare bronnen heb ik het onderstaande kunnen schrijven.
Na het geslaagde vrijgezellige feest van Vincent, zie hierboven, moest het er natuurlijk van komen en kon de vrijgezellenfuif van Heleen niet uitblijven.
Zaterdagmiddag, kwart over twaalf, de telefoon gaat. Lottie vertelt mij de locatie in het park waar het feest moet plaatsvinden en waar ik de vrouwelijke huisgenoten moet brengen. Een ijselijke kreet: "DENNIS!!!"..... Toen niets meer. De verbinding was verbroken. Tja!, was ik getuige van een aanslag? Het was tenslotte september. Direct teruggebeld en gelukkig nam Lottie gelijk op met de mededeling dat er niets aan de hand was. Alleen was Dennis vast komen te zitten met zijn auto in de modder, omdat hij zo slim was het fietspad te nemen om niet te veel te hoeven lopen. De ijselijke kreet behoorde toe aan het feit dat waar ATB-ers vaak een remspoor van zo'n 3 cm. breed vanaf de bilnaad over de rug hebben lopen, zij er een had gekregen van zo'n twintig cm. breed maar dan aan de voorkant, omdat ze ter hoogte van de aangedreven voorwielen had staan duwen. Maar goed, de hulptroepen rukten uit en als zodanig zijn Remco en ik Dennis gaan bevrijden uit zijn benarde positie.

Even later, toen ik Jozien, Giulia en Samantha opgehaald had, zijn de dames naar Heleen gereden om ook haar gezamenlijk op te halen.

Ondertussen hebben Dennis, Maarten en ik de voor het feest benodigde hulpstukken bewaakt totdat de dames terugkwamen.
Tegen twee uur kwamen een viertal auto's aangestoven met een groot aantal uitgelaten vrouwen erin, waaronder een compleet in militair uniform gestoken Heleen. Het werd tijd om mijn biezen te pakken en hen met rust te laten. Dit was een vrouwen aangelegenheid. Hier wilde je niet bij horen.

Het door Dennis en Lottie uitgezette parcours bestond uit een aantal survivalonderdelen die de dames in groepjes van twee met samengebonden voeten zo snel mogelijk moesten afleggen. Om het niet eenvoudiger te maken moest elk van hen de durende de gehele wedkamp een rauw ei met zich meedragen.
Bij het eerste onderdeel moest het koppel in een klein opblaasbootje een vijver overvaren om aan de overkant een tweetal opgeblazen ballen op te halen. Deze tocht werd Jozien, door een behoorlijke dosis gezonde overmoed, bijna noodlottig. Desondanks wonnen Elly en zij dit belangrijke onderdeel. Daarna vervolgden ze het parcours naar de touwbrug. Nog steeds met de enkels aan elkaar gebonden, het ei veilig ergens opgeborgen achter elkaar de touwbrug over en een rondje hardlopen., Juul gebruikte gewoon haar achterzak,

Lottie met Samantha hadden als enige allebei dezelfde voet aan elkaar gebonden zodat zij noodgedwongen achter elkaar moesten lopen. Als echte bunny’s huppelden of beter gezegd galoppeerden ze zo snel mogelijk het uitgezette rondje. Zo hier en daar werd de te volgen tactiek besproken en ook nu weer waren de oma’s winnaar geworden.
Tussen de bedrijven door werd heerlijk in het gras gepauzeerd met koffie met versgebakken cake en muffins. Volgende onderdeel, zaklopen, dit kennen we nog wel van vroeger, maar dan nu met twee zakken aan elkaar gebonden. Het geheel leverde weer nostalgische tafereeltjes op. Weer verder voerde de hevige strijd, eerst een parcourtje met een tiental op de grond liggende autobanden en daarna eierlopen, alweer zo'n gedateerd spelletje, met een ei op een lepel zigzaggend tussen de pylonen door. Onze "allochtoon" Juul kende dit ritueel niet en hield haar duim op het ei. Gelukkig mocht ze het nog een keer overdoen. Minder gelukkig waren Jozien en Elly, al na 3 meter viel het ei van de lepel,

en omdat ze ook nog eens vergaten de pylonen aan de juiste kant te passeren werden ze meedogenloos gediskwalificeerd.
De tocht werd voortgezet naar een groot zeil waar onderdoor gekropen moest worden, nog steeds met de voeten aan elkaar en een rauw ei in de hand, of ergens anders opgeborgen. Achteraf bleek dat de tijdwaarneming gestagneerd had en de uitslagen geschat waren. De lol was er niet minder om toen het ei van Samantha gebroken achterbleef onder het zeil. Groot was de hilariteit toen daarna Jozien met Elly nietsvermoedend onder het zeil doken.
Ter afwisseling nu een gevaarlijk spel, bliklopen, maar dan op grote plastic vaten van een meter hoog. Je kon er geen punten mee verdienen, maar voor sommigen was het wel een behoorlijke uitdaging om dit eens te proberen. Uit ervaring, want ik had het van tevoren zelf ook al even geprobeerd, weet ik dat dit bijzonder zwaar is. Daarna, eiergooien, zo ver mogelijk naar elkaar een ei gooien en natuurlijk proberen op te vangen zonder dat het breekt. Al gauw vloog het struif in het rond en Elly kreeg de volle laag op een niet nader te verklaren plaats.

Na dit onderdeel was het gedaan. Kleding werd uitgewisseld om toch schoon voor de prijsuitreiking voor de dag te komen. Eerste prijs, hoe kan het ook anders, Lottie met Samantha. Tweede prijs, toch nog, Elly met Jozien, en de derde plaats, net op de valreep, Heleen met Angela. Niet in de prijzen, maar een eervolle vermelding ging naar Lieke en Giulia. Het was Giulia niet gelukt mee te kunnen liften op de altijd sportieve prestaties van Lieke. Het verschil in lengte zal wel parten gespeeld hebben, denk ik. Na deze "cérémonie protocollaire" was de figuurlijke tafel gedekt en gezeten op een goot zeil konden de dames alle verbrande calorieën naar harte lust weer aanvullen met allerlei heerlijkheden. Lottie had haar portable barbecue met een iets minder draagbare gasfles meegenomen en al snel stegen de geurende dampen van verbrand vlees boven de bomen uit. De saté was verrukkelijk heb ik horen vertellen.
Na het eten, rond zeven uur konden de dames eindelijk doen waar ze echt goed in waren, opruimen. Toen mocht ik weer van de partij zijn om

alle hulpmiddelen weer terug te vervoeren naar huis. Volledig uitgeblust hebben de dames op de bank nog de gemaakte video bekeken en terwijl de ruim vierhonderd foto’s naar de harde schijf werden gekopieerd lagen zij heerlijk te slapen. Weer een geslaagd feest, alleen liep Juul vanmorgen krom van de spierpijn. Dit was topsport met een glimlach.

15 sept. 06
Ineens stond hij voor me, hij belde niet één keer, maar twee keer aan. Ik opende de deur zag een grote historische cadillac voor de deur en een bijna overdressed geklede man. Ik vroeg hem wat hij wilde. Natuurlijk wist ik dat al, want de hele familie stond al buiten op hem te wachten. Hij wilde Heleen meenemen naar het gemeentehuis om te trouwen.

's Morgens hadden we alles al in gereedheid gebracht. Het huis zodanig ingericht dat we zo'n 30 man konden voorzien van koffie en broodjes. De tuin was opgeruimd en voor het huis was een mooie ereboog gemaakt. Dennis, belast met het opbouwen van de discotheek met bijbehorende verlichting bij het Van der Valk hotel in Vianen was samen met Jeroen en Remco onverrichter zake teruggekeerd omdat de stroomvoorziening in Vianen, of althans een groot deel er van, was uitgevallen.
Nadat alle bruiloftsgasten ruim voorzien waren van

spijs en drank kwam inderdaad Vincent, geflankeerd door zijn chaufferende vriend Hendrik (Driekus voor vrienden) aanrijden. Heleen was de laatste uren al in gereedheid gebracht door de kapster en visagist. Zij was gekleed in een prachtige ivoorwitte, strapless robe en met borduursels en pailletten afgezette, middellange sleep. Deze sleep was ook de oorzaak dat Vincent, nadat hij Heleen boven opgehaald had, met Joël op de arm bijna op de trap onderuit ging. Angela, Heleens vriendin, die ook de hele dag aanwezig mocht zijn, heeft zich over Joël maar verder ontfermd. Toen ze even later buiten arriveerden klonk een luid applaus, bijgestaan door nog luidere confetti shooters. Door diverse dames werden vele tranen van ontroering geplenkt.
De ceremoniemeester leidde een ieder naar de auto's en langzaam aan zette de stoet zich in beweging naar het gemeentehuis. Daar aangekomen werd het bruidspaar opgewacht door familie, vrienden en kennissen die graag aanwezig wilden zijn bij deze ceremonie.

De trouwzaal was kil, klein en hoog, overigens wel met een mooie wandtekening van een geopende roos. De vrouwelijke ambtenaar van de Burgerlijke Stand daarentegen was warm in haar betoog tot het bruidspaar en genodigden.

Even leek het fout te gaan toen Heleen het niet verwachtte "Ja", maar "heel graag" liet horen. Gelukkig kon ze dat nog net op tijd herstellen. Ook kon de ring van Vincent weer snel van de grond geraapt worden op het moment dat die aan zijn vinger geschoven moest worden. Dit was niet de schuld van Joël die de ringen op een kussentje vasthield, maar hij lag nog half te slapen op Lotties arm. Hij was niet de enige die lag te slapen. Ergens achter in het zaaltje starte een door onze belasting-centen duur betaalde ambtenaar het verkeerde geluidsfragment.

Gelukkig wist Dennis hem snel, voordat iedereen het door had op andere gedachten te brengen. Voor de rest waren de zakdoeken niet aan te slepen, vooral in de buurt van Giulia. Het officiële gedeelte is afgelopen, zij zijn man en vrouw, echtgenoten, de heer en mevrouw Buitenweg.

Na de hartelijke felicitaties en buiten het gezamenlijke bellenblazen, want confetti of rijst mag schijnbaar niet voor het gemeentehuis van Nieuwegein, vertrok het bruidspaar met Samantha en Martijn als fotografen richting foto-shoot, Dennis met Jeroen en Remco naar Vianen om hun opgelopen achterstand in te halen, de stroom was inmiddels teruggekeerd, en de overige genodigden naar Huig en Jannie, Vincents ouders, om even bij te komen. Letterlijk, want zo hier en daar, onder het genot van een kop koffie en een overheerlijke, door de buurvrouw gebakken appelcake, werden de gekouste voeten zichtbaar, zich bevrijdend uit de nog niet volledig ingelopen nieuwe schoenen. Gelukkig was het weer zodanig dat we buiten konden zitten. Rond vier uur kwam het sein dat het bruidspaar klaar was met de statieportretten en ook wij vertrokken snel naar de feestlocatie in Vianen. Daar werden we opgewacht in de lobby op de derde etage voor een gezellige aperitief. Onder het gezellige gebabbel met verfrissende drankjes en gezeten in gezellige clubjes heb ik de gasten voorzien van de "Huwelijkskrant van Duut en Pluk". Hierin waren allerhande anekdotes over en gelukwensen aan het bruidspaar vermeld, welke in de dagen ervoor toegestuurd waren door familie en vrienden.

Rond halfzes mochten we aan tafel. Dennis was klaar met de soundcheck en nadat het voorgerecht gepasseerd was en nadat zowel Jannie als ondergetekende een loftuiting of speech aan het bruidspaar hadden voorgedragen, werd het koude en warme

buffet geopend. Het buffet was rijkelijk gevuld met diverse vleessoorten, complete gerechten en garnituren. Lottie zat met Gwyneth en Chloé op de grond schoenenwinkeltje te spelen en Martijn had de wandelstok van oma als mobiele telefoon in zijn oor. Groot was de hilariteit, en niet alleen bij de gasten, toen het dessert buffet werd geopend; achter de schermen werd uitgevochten wie het "vuurwerk" durfde aan te steken. Het ijs en bavarois smaakten er niet minder om. Ik kon mijn oerdrift bijna niet weerstaan om Dennis de enorme bak met slagroom over zijn hoofd te zetten. Toen de genodigden als eersten het gastenboek annex receptiealbum hadden getekend konden ze vertrekken naar een lager gelegen ruimte waar het grote feest, ter afsluiting van het huwelijk, ging beginnen.

In de zaal, waar al een aantal gasten aan een aantal ronde tafels hadden plaatsgenomen, had Dennis zijn imposante DJ-meubel en verlichting opgebouwd achter een nog bijna lege dansvloer. Uit de speakers kwam gezellige achtergrondmuziek en al gauw begon iedereen zich thuis te voelen. Op de dansvloer stonden alleen de uit vijf(!) etages bestaande bruidstaart met bruidspaartje en een klein geheimpje binnenin en een massale champagnepiramide, beiden aangeboden door het hotel. Het aansnijden van de taart en het vol laten lopen van de champagneglazen waren een paar hoogtepunten die helaas aan velen voorbij is gegaan. Volgens Heleen was dat ook alleen leuk voor de foto.
Na een uurtje inlopen of liever gezegd, warmlopen, gooide "RENT-A-DJ.NL" Dennis de

volumeschuif helemaal open en onder zijn deskundige leiding werden we meegevoerd langs de zoetgevooisde klanken van alle Nederlandstalige hits uit vervlogen tijden, herhaaldelijk opgedweept door Lottie en Lieke die als blokdanseressen Dennis letterlijk ter zijde stonden. Natuurlijk moest het kersverse paar de spits afbijten op de dansvloer en op de "Time of my life" muziek uit de film "Dirty Dancing" werd de openingsdans uitgevoerd. Snel volgden de nummers op elkaar steeds weer publiek, met uitzondering van een notoire groep achter in de zaal, met zich meetrekkend op de dansvloer.
Al gauw werden de balkondeuren maar opengetrokken omdat de airco niet voldoende capaciteit had om de ruimte en de aanwezigen van koele lucht te voorzien. Buiten op het balkon kon toen gelukkig even makkelijker met elkaar gesproken en een frisse neus gehaald worden. Alsof het niet warm genoeg was werd Vincent een tijd later tot tranen geroerd toen hij plotseling gezeten naast zijn vrouw midden op de dansvloer, oog-in-oog kwam te staan met zijn

zuster Ingrid, die samen met Lottie een door haarzelf en Martijn geschreven lied ten gehore bracht. Remco begeleide virtuoos beide zangeressen op zijn keyboard. Na deze "Kleine Jongen" versie was Vincent zelf aan de beurt. Zijn alom geprezen Hazes vertolking van "Zij gelooft in mij" schalde even later uit de reusachtige speakers van Dennis. De in een cirkel staande feestgangers stonden met de door Dennis geregelde en in allerijl uitgedeelde breekstaafverlichting lustig mee te zwaaien. Als een echte entertainer wist Vincent zijn publiek te vermaken.
Ondertussen werden we regelmatig door het bedienend personeel voorzien van verse bitterballen en later op de avond werden warme saté en andere hapjes binnengevoerd. Tegen half een hielden Heleen en Vincent het voor gezien verliet het paar de feestzaal om in alle rust van hun bruidssuite te kunnen genieten van de opgedane ervaringen en gezeten in het aanwezige bubbelbad al het inmiddels opgedroogde zweet weer af te spoelen.
Ondertussen werkte Dennis gestaag door, iedere drie minuten een nieuwe song, begin opzoeken, volume afregelen en op het juiste moment instarten. Langzaamaan begonnen ook andere gasten te denken aan hun terugreis naar huis en toen om een uur het licht aanging zaten alleen de 'diehards', Streek en van Opstal er nog.

Opruimen was het devies. Binnen een uur hadden we Dennis zijn auto weer vol en de zaal leeg. Eenmaal thuis rond een uur of twee konden we terugzien, en niet alleen op video, op een wervelende avond met de wetenschap dat de droom van Heleen en Vincent was uitgekomen.

23 sept. 06
Het einde van het barbecueseizoen begint op deze datum langzaam dichterbij te komen. We kunnen dit jaar in ieder geval terugkijken op vele mooie, bijzonder lekkere en het belangrijkste bovenal, gezellige middagen en avonden, waarbij het aan niets ontbroken heeft. Hulde aan Jozien! De ene keer was het een georganiseerde BBQ met het gehele gezin, waarbij ze alle twaalf aanwezig waren zoals tijdens de WK op 11 juni, en waarbij werkelijk alles verorberd werd. Een andere keer rustig in de beslotenheid van het prieeltje, met z'n tweeën waarbij alleen één of twee sjasliekjes weggepikt werden. Soms midden op de dag, soms in het donker aan het eind van de avond. Iedere keer opnieuw was het een genot om, in het voorjaar de kolen, en later de gasbranders weer aan te kunnen steken, de gereedschappen ter hand te nemen en de roosters en platen in te vetten. De taak als vleesverbrander, niet te verwarren met het gedoe rond de rituele lijkverbrandingen aan de oevers van de Ganges bijvoorbeeld, is voor mij weggelegd. Daar is iedereen het mee eens, misschien uit luiheid, of misschien vinden ze echt dat ik het beter kan.

De techniek is simpel. Afhankelijk van de vleessoort moet een bepaalde bereidingswijze gekozen worden. Soms snel dichtschroeien, soms heel langzaam garen, en soms krijgt het vlees nog net kans om even te rusten, waardoor de sappen weer in het vlees terug kunnen trekken. Tijdens het grillproces stijgen de geurige dampen, mede veroorzaakt door het toedienen van een aantal verse kruiden, ten hemel of worden ze door een windvlaag meegenomen naar de buren, die waarschijnlijk likkebaardend toe moeten zien dat wij en niet zij beschikken over zo'n overheerlijke vleesmaaltijd.

De hoofdmaaltijd afgelopen zaterdag stond in het teken van verbroedering en solidariteit. Om onze, volgens de media, een miljoen in Nederland woonachtige islamitische broeders en zusters, waarvan, alweer volgens diezelfde media, tachtig procent het vanaf zaterdag erg zwaar hebben gekregen doordat zij aan de vastenmaand, de "Ramadan" zijn begonnen, een warm hart toe te dragen, zijn we naar onze plaatselijke halal slager gegaan en hebben aldaar

een viertal ritueel geslachte kalfskoteletten gekocht. Niet zomaar kalfskoteletten, maar Kalfskoteletten met een grote "K".
De nauwelijks Nederlands sprekende slager had niet alleen moeite Jozien te begrijpen maar ook om de stukken vlees uit de complete zijwand van het beest in gelijke porties te verdelen. Gelukkig waren we met de auto. Nu is een kalf niet groot vergeleken met een koe, maar zeker niet het kleinste dier en dat merk je wanneer de koteletten op de bakplaat, of nog erger, op de borden moeten worden gelegd. Het heeft zeker een half uur geduurd voordat de botten zodanig waren verhit dat alle eiwitten in het aanwezige vlees waren gestold.

Het onbeperkt sparerib eten kon beginnen. Als voorzorg had ik iedereen maar voorzien van een tweetal borden waarop het kadaver in z'n geheel neergelegd kon worden. Toen kon het kluiven beginnen. Een lekker sausje of eigengemaakte relish erbij en aanvallen maar. Ik heb het al eerder gezegd, maar Giulia houdt er maar voor mij maar vreemde eetgewoonten op na. Zo vind ze kraakbeen heerlijk en stopte ze niet eerder voordat de rib volledige was kaal gegeten en er kompleet wit uitzag. Iets wat mij absoluut niet lukte. Tommy, bijgeschoven in zijn wippertje, wilde natuurlijk ook niet achterblijven en, let op lezeressen, het was alleen voor de foto, kreeg hij een rib in zijn handen gedrukt. Even maar, zodat hij zich er niet aan kon gaan hechten.
Na het maken van veel oergeluiden en gesnuif waarop de Batavieren aan het begin van onze jaartelling jaloers op zouden zijn geweest, was het voorbij en konden we uitgezakt aan het dessert denken wat we nooit meer tot ons hebben genomen.

18 okt. 06
Jeroen en Samantha zijn weer terug van vakantie. Dat ze het niet erg vonden weer terug te zijn in Nederland was duidelijk te merken aan de manier waarop onze Sam door de Schipholse schuifdeuren naar buiten kwam gerend en mij spontaan om de nek sprong. Andere vakantiegangers en ophalers moeten zich afgevraagd hebben of zij van een jarenlang verblijf op Quantanamo Bay afkomstig was of zo. Maar neen..., Ze hebben twee weken lang Tunesië onveilig gemaakt (of was het nu andersom) en hebben de plaatselijke hotellier, ergens vlakbij Korbous, tot wanhoop gedreven. De oorzaak van dit alles: "Peter Langhout". De reisorganisator heeft in hun ogen aardig wat steken laten vallen waardoor de twee weken vakantie niet leek op de beoogde viering. Het eten was koud en niet gaar en dat is heel vervelend wanneer je een "all inclusive" geboekt hebt. Jeroen heeft vanuit zijn expertise als kok er even aan gedacht het letterlijke heft in handen te nemen, maar realiseerde zich dat hij dat dan twee weken lang moest doen. De schone handdoeken waren vuil en het personeel was, vanwege de voortdurende Ramadan naar wat ze zeiden, sacherijnig.

Desalniettemin hebben beide toch een mooie excursie gemaakt richting zuiden naar Tozeur en Douz, waar zij de beroemde en grootste zoutmeren van noord Afrika gezien hebben en gezeten op een kameel de Sahara met prachtige oases hebben bezocht en daar een deel van hebben meegenomen in een naar chloor ruikende colafles. Ook het op eigen gelegenheid rondkijken in Tunis was een belevenis evenals de gezellige treinrit waar het voor toeristen nog mogelijk is om met een tweede klas kaartje gewoon eerste klas te reizen. Naast de excursies en uitstapjes hebben ze gezien hun teint op hoofd, buik en benen, behoorlijk van de zon genoten.
Gedurende hun afwezigheid had ik me volledig ontfermt over Blup en Blub door ze elke dag rond vijf uur heel gedisciplineerd elk drie korreltjes voer te geven. Ze gaven blijk van hun waardering door er iedere keer weer snel naar toe te springen en begonnen al een beetje te lachen.

Ze zijn weer thuis, het normale leven gaat weer z'n gang, Samantha is weer aan het werk in haar stationskiosk en gaat weer verder met haar nog af te maken werkstuk voor school. Jeroen begint over twee weken aan zijn nieuwe baan als sous-chef bij restaurant "Luce" in Utrecht met het doel om het restaurant naar een hoger nivo te trekken of te duwen. Hij heeft vorige maand Ron Blaauw vaarwel gezegd en gaat nu een nieuwe uitdaging aan. Voor zover we nu weten, na een overheerlijk proefdiner vorige maand, zijn er heel interessante mogelijkheden tot verbetering.

Hij komt daar naast chef Roy Wiggers te werken in een open keuken, zodat je als gast een oogje in het zeil kan houden op de manier waarop de gerechten worden bereid. De menukaart wordt elke week volledig gewijzigd zodat het restaurant veelvuldig bezocht kan worden zonder dat er gewenning optreedt.
Om zijn ervaringen als patissier niet helemaal kwijt te raken is hij gisteren begonnen met het invullen van de ontstane leegte tot november door bij de plaatselijke koekjesfabriek "Pally Holland BV" als koekjesinpakker wat extra geld te verdienen. Je moet er maar opkomen.
Hij, de professionele koekebakker zoals hij zelf zegt, kon gisteravond, toen hij dit vertelde, geen koekje meer zien.

7 nov. 06
Wie dacht dat we alles nu wel achter de rug hadden dit jaar? Ik eigenlijk wel! Nog een weekje vakantie en dan is het einde al langzaam weer in zicht.
Maar 2006 gaat natuurlijk niet voorbij zonder dat er een huis gekocht is. Dat hebben we nog niet gehad. Wel verlovingen, geboortes, verhuizingen (let op, alles in meervoud) en een huwelijk.
Juul en Remco zijn al een tijd bezig zich te oriënteren op de huizenmarkt en eindelijk wordt er in de regio een open huis route georganiseerd door het NVM. Je kan dan zonder afspraken gemaakt te hebben bij de bewoners van te koop staande huizen op de koffie en daarbij kan je je ogen even te kost geven om de indeling en inrichting in je op te nemen. Zo ook afgelopen zaterdag. Met z'n vijven, Jozien en Tommie waren er ook bij, zijn we naar een huis drie straten verder gereden om een woning te bezichtigen. De woning, een hoekhuis was al leeg, en als ik leeg zeg, dan is het ook echt leeg.

kaal beton en beschadigde verf op de muren, uitgeleefd! Er moet nog iets aan gedaan worden, was de eerste reactie. De van oudsher verhuurde woning verkeerde nog in een staat van voor de grote renovatie. Dit was duidelijk te zien aan het tegelwerk in de toilet en badkamer. Badkamer? Een ruimte met en wastafel aan de muur en een douche in een hoekje. Tommie had het er al naar zijn zin en zat heerlijk in zijn maxicosi midden in de leegstaande kamer luidkeels te zingen. De indeling van de kamers komt redelijk overeen met hetgeen we nu in ons eigen huis hebben, dus er waren op dat punt geen verrassingen. Juul en Remco waren gelijk in hun nopjes en hadden het direct als een ijsje willen kopen. "Een eigen huis... ", het lied van René Froger spatte er bijna vanaf.

Dus tijd voor een alternatief. Eerst nog eens een ander huis bekijken. Een eind verder, in de buurt van Jeroen en Samantha scheen nog een interessant woninkje te staan. Ook leeg, eigenlijk net zo leeg, volledig uitgewoond en nog een paar duizend euri goedkoper ook. Tja, dan sta je met een dilemma. Beide huizen hebben voordelen en nadelen. Bewustwording heet dat. Daar had het jonge koppel eigenlijk geen last van, want zij hadden hun keuze al lang gemaakt. Ik heb ze vervolgens in de auto nog geprobeerd tegen te houden, door ze bang te maken dat ze die avond 2 ton schuld hadden, maar niets hielp, ze moesten terug naar de eerste woning. Daar stond de makelaar al glimlachend en handenwringend te wachten. Hij wist het gewoon. Snel werden de personalia genoteerd en met grote cijfers werd het eerste en tevens laatste bod, dachten ze, op het invulformulier neergeschreven. Ze zijn in de race. Nu nog kijken wat de tegenpartij ervan vind. Het wachten duurt lang, temeer omdat het eerst nog zondag moest worden en ook nog maandagochtend wanneer de makelaarskantoren gesloten zijn.

Maandagmiddag, een tegenbod. Natuurlijk niet verwacht. Juul teneergeslagen en Remco sacherijnig, Wat nu? Doorgaan of stoppen! Alweer zo'n dilemma. Alle papieren worden er nog eens bijgehaald, Hoe was het ook al weer, welke berekeningen heeft die hypotheekadviseur ook alweer gemaakt. Klopt het allemaal wel, of nog beter, begrijp ik het allemaal wel. Lottie erbij, Samantha erbij, welke kosten hebben zij gemiddeld per maand. Maandagavond heb ik alle vaste lasten nog eens door zitten rekenen en gekeken wat internet daarvan vond. Dinsdagochtend heeft het koppel besloten het bod te verhogen met een maandsalaris. We wachten weer af. Maar eerst verse taart eten op de verjaardag van Dennis. Woensdag 13.00 uur, the point of no return, de afspraak met de makelaar en diens hypotheekadviseur en een concept koopcontract. "Proficiat!!"

3 dec. 06
St. Nicolaas
Weken van voorbereiding gingen er aan vooraf. Geheimzinnig gefluister, stiekeme handelingen om de kunstzinnig in elkaar geknutselde handvaardigheden vooral niet te laten zien. Allerlei zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. Meters polystyreenschuim, liters verf, pakken papier zijn verorberd door de al maar groter wordende honger naar de ultieme surprise.
Dit jaar is de kans op het lekken van informatie tussen de onderlinge participanten een stuk kleiner dan voorgaande jaren, daar bijna elk koppel over een eigen woning c.q. werkplaats beschikt die volledig met gordijnen kan worden afgeschermd tegen de buitenwereld. Door het elektronisch lootjestrekken had iedereen een misdeeld persoon toegewezen gekregen die vervolgens op diezelfde wijze de kans heeft gekregen om door het invullen van een verlanglijstje eenmalig alle wensen in vervulling te laten gaan. Gelukkig was er een financiële limiet gesteld waardoor de verschillende investeerders de komende kerstdagen niet op een houtje hoeven te bijten.
Dagenlang werd er geshopt om toch dat ene speciale cadeautje te vinden en vervolgens aan te schaffen of er achter te komen dat deze buiten het vastgestelde budget viel.
Avonden lang werd het hoofd gebroken op een bij het gekochte cadeau en de persoon in kwestie, passend rijmdicht in "aabb" of moeilijker "abab" of "abba" stijl van minimaal één A4-tje. Niet gehinderd door enig sociaal gevoel, voerde de Sint zelf de tijdsdruk op door iedereen een persoonlijke opdracht te geven waarbij het te vinden antwoord noodzakelijk was voor het vinden van één van de verstopte pakketten

. Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat Sint een behoorlijke hoeveelheid negatieve maar ook positieve reacties hierover ontvangen heeft en zich in allerlei nesten heeft moeten wringen om onopgemerkt de vragenstellers van de nodige hints te voorzien.

Eindelijk is het dan zover. De auto's rijden één voor één naar huize Buitenweg alwaar het "Heerlijk Avondje" zal worden gehouden. Enigszins gehinderd door de regen worden alle klaargestoomde knutsels de schuur in gesleept, om op een later tijdstip ergens in de riante woning een, liefs eenzaam, verstopplekje te vinden. Natuurlijk ontkwamen, zoals elk jaar, de meterkast, droogtrommel en toilet hier niet aan. Nadat we een welkomstdrankje hadden ingeschonken werden we door Samantha gefêteerd op zelfgebakken gevulde speculaas en in witte chocolade gedoopte wederom zelfgebakken kruidnoten, Dit gaat nu verder als het "Samantha Bakker dieet" en ik ben benieuwd wat zij in de toekomst voor ons in petto heeft.

Tijdens het gezamenlijke avondeten in de zitkamer, genietend van een overheerlijke tomatensoep en dito salade sprongen toch zo hier en daar "vreemde" dingen in het oog waarbij voorgesteld kan worden dat dit niet door de bewoners zelf zo bedacht is. Zo hier en daar werd al druk gespeculeerd. Nadat Joël en Tommy, rijkelijk voorzien van speelgoed en kleren naar bed waren gebracht barste het feest in alle hevigheid los.

Dennis kreeg een meer dan levensgrote luidspreker toebedeeld als aanvulling op, of liever als vervanging van zijn instrumentarium. Jozien kreeg het, noem het maar, "Sinterklaas spel" waarbij iedereen zijn of haar antwoord moest inleveren en waarbij de uiteindelijke bergplaats via SMS ontsloten werd.

Traditiegetrouw mocht nieuwkomer Samantha het hele huis door op een zoektocht naar haar lettertjes en daarbij werd zij werd niet gespaard om zelfs buiten in de schuur te zoeken. Persoonlijk kreeg ik te maken met een drietal op te lossen Sudoku's bestaande uit 81 A4-tjes, dat is zo'n vier vierkantemeter vierkantjes. Gelukkig kreeg ik bij het oplossen veel hulp van het Sudoku-echtpaar Vincent en Heleen.
Heleen kreeg de opdracht om een vijfdelige coktail te bereiden (not shaken, not stired) volgens de kleuren van de Olympische vlag. Lottie mocht zich eigenaar noemen van een prachtig winter diorama met iglo en kunstzinnige kerstboom, volledig ingespoten met verse sneeuw. Jeroen kreeg eindelijk zijn eigen "Michelinster", Vincent een dienblad bier en zowel Remco en Giulia mochten net als Samantha op een privé zoektocht door het huis.
Rond twaalf uur werden de laatste chocoladeletters uitgepakt en de rommel opgeruimd. Uitgeput, met een tevreden gevoel, terugdenkend aan alle moeilijkheidsfactoren die geslecht waren, en met de voldoening van alle vervulde wensen, viel ik in slaap.

16 dec. 06
Om 1700 uur, het was al donker, ging ik met een in een Lidl-tas verpakt cadeautje naar het IJsselsteinse zwembad. Gwyneth, de waterrat van de familie, moest weer eens laten zien wat ze de laatste maanden had geleerd. Niet alleen aan mij maar ook aan de strenge instructrices van de plaatselijke zwemvereniging. Zij wilde een gooi doen naar het C-diploma.
Nou dat hebben we geweten! De eisen voor dit diploma zijn niet voor de poes! Gelukkig had ik alleen maar een T-shirt aangetrokken, zodat ik redelijk fris naar de verhitte gezichten om mij heen kon kijken, want een uur volledig gekleed in het snikhete zwembad is geen lolletje. Gwyneth stond in iedergeval met lange kleren, sokken en schoenen, regenjas met capuchon, te wachten op het startschot zodat ze eindelijk in het verkoelende water haar proeve van bekwaamheid kon afleggen. Nadat de problemen met de geluidsinstallatie getackeld waren moest ze met een koprol te water, even watertrappen en dan maar baantjes zwemmen, drie op de buik en twee op de rug, waarbij de capuchon fungeerde als een niet te vermijden remparachute. Daarna kleren uit, op de zwemkleding na natuurlijk, met een prachtige duik het water in, zo'n tien meter onder water zwemmen en dan nog eens negen

baantjes, afwisselend op de buik en op de rug, zwemmen, met zo nu en dan een voorwaartse koprol en een hoekduik naar de bodem. Even uitrusten tijdens het verplichte drijven en daarna een paar baantjes borst- en rugcrawl. Als laatste dynamisch watertrappen, waarbij voor-, achter- en zijwaartse bewegingen moesten worden gemaakt.
Na ongeveer een uur in het water te zijn geweest was het grote moment daar. Was ze wel geslaagd, of was alles voor niets geweest? Het verlossende woord kwam even later toen de teruggetrokken juryleden weer ten tonele kwamen. Iedereen was dit keer geslaagd, in tegenstelling tot het B-diploma waar een afvallertje te betreuren was. Eén voor één kregen ze de versierselen, bestaande uit een mooie pet en diploma en een tegoedbon voor een viertal proeflessen voor alle disciplines van de zwemvereniging uitgereikt. Hoera! Foto's werden gemaakt en de felicitaties waren niet van de lucht. Gwyneth was wel blij dat ze ervan af was en ook blij met het cadeautje wat ik haar, ook namens Jozien, gegeven heb. Ze denkt er nog over na of ze nog verder wilt gaan met het zwemmen.

24-25-26 dec. 06
Kerstavond. Speciaal voor Juul, omdat ze gewend was in Italië op deze avond nog even lekker te kanen, hebben we haar en natuurlijk ook ons zelf eens lekker getrakteerd op een overheerlijke BBQ met stukken lamsvlees en een variatie aan exotische kazen en voor de liefhebber, een heerlijk glas wijn. Dit viel in goede aarde en ondanks het toch frisse jaargetijde konden in het priëel de gaspitten lekker hoog gedraaid worden. We gaan dit vaker doen.

De volgende dag, "Eenzame Kerst"; Hazes zong het destijds al. Zo zag aanvankelijk dit jaar de overigens altijd gezellige kerstdagen er voor ons uit. Alle kinderen hadden gepland om de eerste kerstdag bij de schoonfamilie of aanstaande schoonfamilie door te brengen om te kijken of het daar nou net zo gezellig kon zijn als bij ons. De tweede kerstdag wilden ze graag in privé-sfeer doorbrengen om te kunnen bouwen aan hun relatie of moesten werken. Gelukkig hadden we bij vrijwel iedereen een gewillig oor gevonden toen we voorstelden om een gezellige familie-brunch te te organiseren op eerste kerstdag. Martijn moest met zijn gezin helaas verstek laten gaan, maar zou wat later langs komen

en Dennis had het met een verkeerd geplande afspraak veel te druk met z'n werk. Verder was iedereen aanwezig en hebben we gezellig gegeten en vooral veel gebabbeld en gelachen, hoewel aan Lottie duidelijk te merken was dat Dennis niet van de partij was. Jozien had kerstnacht op een stoel doorgebracht met het schrijven van een persoonlijke boodschap voor iedereen en deze aangevuld met een kleine financiële bijdrage voor deze moeilijke, maar vooral dure tijden. De jongens kregen elk een houten hobbelpaard.
Lottie is nog gebleven nadat iedereen vertrokken was en omdat Dennis liet weten dat hij nog niet klaar was is ze met ons meegegaan naar de kerstviering bij Paula in Eindhoven. We hebben daar met Oma Lena, Paula, Suus en Sjaak de zelfgemaakte avondmaaltijd (voor Jozien; Coq-au-vin) genuttigd en zijn op tijd weer vertrokken om Lottie bij "de Lucht" af te zetten waar Dennis op dat zelfde moment langs zou komen. Zo hebben we Dennis ook nog even gezien. Zij moesten nog een stukje verder vanwege een afspraak in Heerhugowaard.

Tweede kerstdag, Remco en Giulia hadden toch maar vrij genomen en hebben besloten gezellig bij ons thuis te blijven. Ze vonden het waarschijnlijk een beetje zielig voor ons om alleen te zijn. Ook Vincent, alleen gelaten door de op dat moment werkende Heleen, was aan zijn lot overgelaten en vroeg, heel toepasselijk, onderdak, gezelligheid en een warme hap. Nou, dat moet je natuurlijk in Huize Schuurman niet vragen. Natuurlijk kon hij aan tafel aanschuiven en zo zaten we met de twee kleine jochies erbij toch met zeven man aan tafel. Dit keer hadden we een lekkere gourmet samengesteld met overheerlijke hazenruggen, biefstuk, mals varkensvlees en kip.
's Avonds heb ik Heleen van het werk maar met de auto naar huis gebracht. Dat had ze na tien uur non-stop werken wel verdient.

29 dec. 06
De belofte aan de meiden Gwyneth en Chloé om als kerstgratificatie gezellig naar de "Winter Efteling" te gaan moest natuurlijk ingelost worden. Zo reden we rond twaalf uur gepakt en gezakt IJsselstein uit richting zuiden. Op de weg was het rustig tot we bij Waalwijk aankwamen. We waren niet de enigen die wilden genieten van het mooie weer. Enfin, met de van tevoren gekochte kaarten konden we, nadat we de auto ergens op een grasveld hadden geparkeerd, zo het park in. Tot onze verbazing zag alles er anders uit als dat we gewend waren en moesten we toch even op de plattegrond oriënteren. Tja de tijd heeft niet stil gestaan en ook in de Efteling wordt zo nu en dan eens wat veranderd. Eerst maar eens kijken bij het Carnaval Festival (de rode neuzen show), dat vond Chloé erg leuk. Daarna een lekker broodje met een halve rookworst omdat je daar lekker warme oorwarmers bij kreeg.

Bij de Droomvlucht was de wachttijd tachtig minuten lang. Dat vonden we toch wat aan de lange kant en zijn rond gaan lopen naar de pagode. Minder spectaculair en daarom minder druk. Snel zaten we meters boven de boomkruinen en konden alles rustig overzien. Daarna weer eens kijken bij de Droomvlucht nog steeds 80 minuten. Toen zijn we naar de oorspronkelijke bedoeling van de Efteling gegaan, het sprookjesbos. Iedere keer luisterend bij de paddestoelen, papier weggooiend in de verschillende open monden, drukken en rukken aan alle mogelijke knoppen en hendels en ademloos toekijkend bij de verschillende sprookjes.
Halverwege het bos hebben we snel een uitstapje gemaakt naar de winkel om de kids van een blijvende herinnering van deze dag te voorzien. Aangekomen bij een van de laatste sprookjes vonden we het wel welletjes en zijn snel naar de Droomvlucht gelopen om te kijken hoe lang de rij nu wel zou zijn. Tja, we zijn toen maar eerst gaan eten in de "Gevulde Gans" of zo. Een lekkere maaltijd hadden we wel verdiend met z'n allen. Een plekje zoeken in de overvolle zaal was moeilijk en uiteindelijk zaten we met een bord frieten, stoofvlees en voor de meiden "Smulboeken" aan tafel. Na het eten bleek de wachtrij nog maar 65 minuten te zijn.

Jammer, dat zien we een volgende keer dan maar. Al lopende kwamen we langs de ijshal waar geschaatst kon worden. na een tijdje glijden op de schoenen zijn we doorgelopen naar het Carnaval Festival waar we zo naar binnen konden. Dit hebben we maar drie keer achter elkaar gedaan, waarbij we steeds op het laatst een gek gezicht moesten trekken voor de foto. Tja, die hebben we toen maar gekocht.
Uiteindelijk liepen we langs de nieuwe brink naar de uitgang toen we pardoes Pardoes tegen het lijf liepen. Ook Sneeuwwitje, met haar voor mij nog steeds onbegrijpelijke zwarte haren, roodkapje en niemand weet, niemand weet dat ik Repelsteeltje heet, kwamen plotseling aanlopen en klommen op de in het midden van de brink neergezette muziektent. Aan de hand van een betoverend dansversje zou vrouw Holle de kussens nog eens stevig uitkloppen, zodat het op aarde alsnog zou sneeuwen. Tjonge, na drie keer oefenen, waarbij vooral Gwyneth heel geconcentreerd mee deed, zongen en dansten we het complete lied en daar daalden een paar vlokjes neer. Al gauw begon het te sneeuwen, sneeuwen en Sneeuwen met een hoofdletter S. In no-time was alles wit en de dames stonden te dansen van plezier tussen de vlokken. Spontaan ging Gwyneth met Pardoes nog even op de foto en toen naar huis. De auto was snel teruggevonden en even later lag Chloé heerlijk te ronken in haar stoel. Tegen negen uur waren we weer thuis.

31 dec. 06
Net als eerste kerstdag had iedereen aanvankelijk gepland om het jaar niet bij ons, maar bij de gerelateerde familie te wisselen. Remco en Giulia bleken echter honkvast en zouden na een korte werktijd bij ons de avond doorbrengen.Al vroeg was Jozien in de weer met het bakken van verse appelflappen, olie- en gemberbollen. Schalen vol werden neergezet en iedereen die langs kwam kreeg een zak mee. Als een volleerd koerier heb ik Juul op haar werk afgezet, Remco voelde zich niet lekker, bij Martijn nog wat vuurwerk en bij Lottie een schaaltje flappen en bollen afgegeven.
Omdat ik het niet kon laten heb ik meteen de voor het jaar laatste geocaches gelogd (nummer 204 en 205) en een toevallig getroffen collega doosjeszoeker de hand geschud. 's Middags kwam Heleen met Joël nog langs omdat Vincent aan het werk was. 's Avonds, terugdenkend aan kerstavond, ontstak ik voor de laatste keer dit jaar de BBQ om een aantal lekkere biefstukken en stukken beenham te grillen. Dat ging met een salade en wat brood heerlijk naar binnen. Later op de avond, televisie met conferencier Guido Weijers en het "Symphonica in Rosso" met Ali en Marco B., lekkere kaas, salades en een overdaad aan de eerdergenoemde appelflappen en bollen.

Tegen twaalf uur haalde ik de voor deze avond gereserveerde fles "Prosecco" tevoorschijn en om exact twaalf uur hebben we geklonken op het nieuwe jaar met voorspoed en vooral gezondheid, de rest was al in Liempde vergeven. Buiten regende het inmiddels pijpenstelen en gewapend met een paraplu hebben we een tijd staan kijken naar het vuurwerk wat een eind verder ontstoken werd. Zoveel vuurwerk, met name vuurpijlen hadden we nog niet eerder gezien. Waar je ook keek bleef de lucht helder verlicht. Remco hield zich ondertussen bezig met het afsteken van een door mij gevonden pak kanonslagen.
Rond twee uur was het feest voor ons zowel binnen als buiten voorbij, hoewel ik later begreep dat de hele nacht nog vuurwerk te horen was.
Tommy heeft er helemaal niets van gemerkt.


einde


Tja, het zit er weer op voor dit jaar.. CU in 2007.